BawimysieSlowem.net

Już pierwsze pisma księdza Escrivy zawierały wyraźne wskazania, w jakim kierunku ma się ono rozwijać. ... Tak napełniony chrześcijanin może nieść tę radość w apostolstwie: dając wpierw przykład własnego życia, z radością przyprowadzać innych do Chrystusa i służyć im z radością. ksišdz Escriva stawia więc pytanie, czy chrześcijanin podziela z Chrystusem Jego głód dusz?. Tę prawdę wyraża Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej o powołaniu i misji świeckich w Kościele i świecie Christifideles laici: W życiu wiernych świeckich nie może być dwóch równoległych nurtów: z jednej strony tak zwanego życia duchowego z jego własnymi wartościami i wymogami, z drugiej tak zwanego życia świeckiego, obejmującego rodzinę, pracę, relacje społeczne, zaangażowanie polityczne i kulturalne . Jednym z nich jest dziecięctwo czy też synostwo Boże, które ksišdz Escriva uczynił również fundamentem duchowości Dzieła. Cierpienie, trudy, przeciwności są zatem nieustannym elementem chrześcijańskiego życia. Jego postawa jako ucznia Chrystusa nie polega na pogodzeniu się ze swoim smutnym losem, lecz powinna to być satysfakcja tego, kto odczuwa już przedsmak zwycięstwa.

Chrześcijańska postawa służby winna cechować się otwartością na innych, życzliwością, serdecznością. Poznawszy i ukochawszy Chrystusa, nie może zatrzymać się na sobie, ale radość ze spotkania Zbawiciela ma nieść innym ludziom. Dlatego też chrześcijanin nie powinien lękać się cierpienia: Gdy przyjmujesz udrękę trwożliwym sercem, tracisz radość i spokój i narażasz się na to, że owo przeżycie nie przyniesie ci żadnej korzyści duchowej. Ważne jest, by w rozmowach ze swymi dziećmi okazać im zainteresowanie, które wyraża się w uważnym słuchaniu, zrozumieniu, niekiedy w odpowiednim ukierunkowaniu ich marzeń. Jego postawa jako ucznia Chrystusa nie polega na pogodzeniu się ze swoim smutnym losem, lecz powinna to być satysfakcja tego, kto odczuwa już przedsmak zwycięstwa. - Nie będziesz nim, jeśli nie pozbędziesz się tego lęku przed cierpieniem. Założyciel Opus Dei mówi o owej świadomości dziecięctwa Bożego wręcz w sposób radykalny: Niewola albo dziecięctwo Boże: oto wybór naszego życia. Z tego obcowania z Ojcem rodzi się przekonanie o Jego codziennej opiece, ufność, że On jako kochający Ojciec wie najlepiej, co jest dla Jego dziecka dobre.

Tę miłość błogosławię obiema rękami. Sam Święty odznaczał się nadprzyrodzoną radością i był postrzegany przez innych jako człowiek radosny. Uważał, że w początkowych latach Opus Dei zatwierdzenie ustne było wystarczające. Statuty określały ponadto zasady wyboru i kadencji członków Rady , a także czas zwyczajnych obrad Zgromadzenia oraz zasady podejmowania przez te organy uchwał .. . Dla Założyciela Opus Dei praca jest wspaniałą rzeczywistością. Spotkanie w swoim życiu Chrystusa, przyjęcie Jego zaproszenia, ukochanie Go i nieustanne z Nim obcowanie jest konieczne, by móc doświadczać prawdziwej radości. Do Stowarzyszenia w myśl Regulaminu nie mogli należeć kapłani diecezjalni, zakonnicy ani zakonnice, ani też ci, którzy odbyli postulat zakonny .

Po odbyciu studiów w seminarium w Saragossie marca roku Josemar;a otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Miguela de los Santos D;az Gómara. Na ogromne znaczenie bogatego nauczania Świętego wskazuje również dekret Kongregacji ds. Josemaria w homilii zatytułowanej Nawrócenie dzieci Bożych tak o tym pisze: Nasz Ojciec Niebieski przebacza każdą obrazę, kiedy syn znowu do Niego wraca, kiedy żałuje i prosi o przebaczenie. Prawda ta jest dla niego źródłem radości, gdyż wie on, że spoczywa w rękach tak wielkiego Ojca, który obdarza go swoją ojcowską miłością i opieką. Chrystus zaciska pszenicę w swoich zranionych dłoniach, nasyca ją swoją krwią, oczyszcza ją, obmywa i rzuca w bruzdę, którą jest świat. ksišdz Escriva wyznaje: Nigdy nie podzielę opinii - choć ją szanuję - tych, którzy oddzielają modlitwę od życia aktywnego, jak gdyby to było nie do pogodzenia . Uważał, że w początkowych latach Opus Dei zatwierdzenie ustne było wystarczające. - Od twego przykładu, od twoich słów rozchodzą się po wodzie kręgi...

Radość przenika wtedy życie modlitwą do tego stopnia, że możemy tylko śpiewać . Piotra w Rzymie. Bóg jawi się więc przede wszystkim jako Ojciec: Bóg jest Ojcem pełnym czułości i nieskończonej miłości . Josemaria daje radę, iż podczas wykonywanej pracy o obecności Boga może przypominać postawiony w jakimś miejscu krzyż. Św. Prawdziwa wiara to taka, która nie pozwoli, by czyny przeczyły słowom. Jak zaświadcza o tym bp Echevarria, duch Opus Dei, dzięki swojemu rzymskiemu zakorzenieniu i uniwersalności, przystosowuje się do uwarunkowań najbardziej różnych narodów i środowisk, ponieważ - bez pomniejszania cech indywidualnych każdego kraju i osoby - jest ukierunkowany jedynie na uświęcenie życia, obyczajów i pracy niezależnie od tego, kto i w jakim zakątku ziemi mieszka. W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych.

Dla rodziców ojcostwo i macierzyństwo to proces, który nie kończy się wraz z narodzinami, ale swoje spełnienie ma osiągnąć w ukształtowaniu dojrzałych chrześcijańskich mężczyzn i kobiet. Ich relacja winna cechować się wzajemnym szacunkiem i lojalnością, powinni odnosić się do siebie ze szczerą serdecznością i radością, z delikatnością i skromnością. Stało się jasne, iż prałatura personalna nie musi powstawać jako struktura zupełnie nowa, powoływana decyzją administracyjną, bez własnych korzeni i określonej duchowości. Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami. Winien być apostołem apostołów, by oni również mogli pociągać za sobą innych i przyprowadzać ich do Chrystusa, by mogli nieść innym radość i pokój. Skoro zaś nie mogło ono stać się zgromadzeniem zakonnym, jedyną drogą prawną otwartą w ówczesnym prawie kanonicznym pozostawały formy stowarzyszeń świeckich. Josemar;i Escrivy. Rozdział drugi niniejszej pracy omawia z kolei prawną postać Opus Dei jako prałatury personalnej w świetle dokumentów erekcyjnych: deklaracji Praelaturae personales oraz Konstytucji apostolskiej Ut sit, a także dokonuje analizy Statutów Prałatury Personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei .