BawimysieSlowem.net

Konieczne jest, abyś się zdecydował na dobrowolne niesienie krzyża. Nie wierzymy szczerze, jeśli nie staramy się zamienić w czyn tego, co głosimy ustami. Josemaria wskazuje zatem: Apostolstwo chrześcijańskie to nie program polityczny ani alternatywa kulturalna: oznacza ono szerzenie dobra, przekazywanie innym pragnienia miłości, konkretny zasiew pokoju i radości. Musimy czuć się dziećmi Bożymi i żyć z zapałem wypełniania woli naszego Ojca . Josemaria pobudza u chrześcijanina ów zapał apostolski w przyprowadzaniu dusz do Boga: Powinniśmy więc zaufać tym słowom Pana: wejść do łodzi, chwycić za wiosła, podnieść żagle i wyruszyć na to może świata, które Chrystus daje nam jako dziedzictwo. Wobec powyższego nie należy pomijać okazji do serdecznego służenia ludziom, choć może to wiązać się z ponoszeniem ofiary.

Wypełniaj swoje obowiązki najlepiej, jak potrafisz, z miłości do Boga i braci. Radość przenika wtedy życie modlitwą do tego stopnia, że możemy tylko śpiewać . Jego krzyż zaprowadził Go do chwalebnego, zwycięskiego zmartwychwstania. Spotkanie w swoim życiu Chrystusa i przebywanie z Nim na co dzień rodzi autentyczną radość. Dziecko Boże już tu na ziemi doznaje tej radości, a kiedyś w sposób pełny będzie się nią radował w niebie. Jednocześnie zapewnia, iż ten zapał zdobywania dusz, który cię zżera, to nieomylny znak całkowitego oddania się sprawie.

Teksty te cechują się bezpośrednim stylem, często pojawia się forma dialogu, co w rezultacie stanowi wezwanie dla każdego do życia w pełni chrześcijańskiego. Odpowiedzią na najgłębsze pytania człowieka o jego szczęście jest więc Jezus Chrystus. Dopiero forma prałatury personalnej, ostatecznie ustalona w deklaracji Kongregacji Biskupów Praelaturae personales, Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ut sit oraz Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku, umożliwiła pełną realizację charyzmatu i celów Opus Dei, a zarazem spełnienie postulatu ojców soborowych, domagających się, by przez tę nową formę katolickiego apostolatu Kościół pełniej odpowiadał na wyzwania współczesnego świata. Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. Istotne jest więc, by chrześcijanin dawał świadectwo swego życia, które będzie spójne z jego wiarą. Josemaria wyraźnie stwierdza, że chrześcijańskie nauczanie o cierpieniu to nie program łatwych pocieszeń.

Jest to droga łatwa, bez konieczności podejmowania poświęceń czy ofiar, bez dźwigania krzyża. Ideał rodziców konkretyzuje się raczej w tym , by stać się przyjaciółmi swoich dzieci: przyjaciółmi, którym powierza się swoje troski; z którymi omawia się problemy; od których oczekuje się skutecznej i życzliwej pomocy. Josemaria podkreśla w wielu miejscach, iż chrześcijańskie domy powinny być jasne i radosne na wzór Świętej Rodziny. - Nędzna jest twoja miłość, jeśli nie budzi w tobie pragnienia, aby swym szaleństwem zarazić innych apostołów. Chrześcijanin daje przykład przede wszystkim przez solidne wykonywanie swej pracy, powierzonych mu obowiązków, stając się wzorem człowieka odpowiedzialnego. Chrześcijanin, który zaczerpnął ze źródła radości, może nią teraz żyć na co dzień: w relacjach w rodzinie, w swej pracy zawodowej, oddając się wypoczynkowi, a autentyczność jego radości będzie się sprawdzać w trudach i przeciwnościach.

Błogosławiony Josemaria zachował go aż do śmierci, jak nas prosił, byśmy się modlili: Proście Pana, ażebym nigdy nie stracił uśmiechu . Josemarii pt.: To Chrystus przechodzi , wygłoszone z okazji różnych świąt liturgicznych, począwszy od Adwentu aż po koniec roku liturgicznego, Przyjaciele Boga , gdzie podstawę nauczania stanowią cnoty ludzkie i nadprzyrodzone, a także zbiór homilii na temat Kościoła i kapłaństwa wydany pt. Jego przykład życia ma wskazywać na Chrystusa. Także bp Echevarria przytacza w tej kwestii słowa Założyciela: Chcąc nie chcąc, inni będą robić później to samo co zrobił Ojciec. Josemaria często przypominał swoim duchowym dzieciom, iż każdy chrześcijanin jest powołany nie tylko do uświęcania się, ale także do apostolstwa. mamy prawo i obowiązek mówienia o Bogu, o tym wielkim ludzkim temacie, ponieważ pragnienie Boga, jakie rodzi się w sercu człowieka, jest najgłębszym z ludzkich pragnień.

Od idei powołania prałatur personalnych do jej realizacji minęło wiele lat. Już pierwsze pisma księdza Escrivy zawierały wyraźne wskazania, w jakim kierunku ma się ono rozwijać. Josemaria mówi o niej jako o radosnej rzeczywistości, na której chrześcijanin ma mocno się opierać. To praca, która nie zwraca uwagi, którą niełatwo wyrazić w statystykach, lecz która tworzy owoce świętości w tysiącach dusz podążających za Chrystusem w milczeniu i skutecznie, pośród codziennych zadań zawodowych. Uczył on kontemplować czułe i ojcowskie oblicze Boga. Poznawszy i ukochawszy Chrystusa, nie może zatrzymać się na sobie, ale radość ze spotkania Zbawiciela ma nieść innym ludziom.

Odpowiedzią na wasze zaufanie, wasz przyjacielski stosunek do dzieci, będzie ich szczerość wobec was. Mówmy jasno, bez urazy, kiedy zgodnie ze swoim sumieniem uważamy, że powinniśmy mówić. Wszystkie one odnoszą się do tej samej organizacji. Otwarcie na Chrystusa konsekwentnie niesie ze sobą świadomość przeznaczenia chrześcijańskiego życia na służbę innym. To praca, która nie zwraca uwagi, którą niełatwo wyrazić w statystykach, lecz która tworzy owoce świętości w tysiącach dusz podążających za Chrystusem w milczeniu i skutecznie, pośród codziennych zadań zawodowych. Na język polski zostały przetłumaczone wszystkie duchowe dzieła Świętego.

Wykonywana w ten sposób praca zostaje włączona do dzieła Stworzenia i Odkupienia, uświęca się i prawdziwie staje się dziełem Bożym, siejąc pokój i radość. Jego czas należy do Boga, On obdarza go życiem, łaskami, siłą, chrześcijanin ma więc pomagać Mu w Jego zbawczym planie, ma być Jego narzędziem we współodkupianiu, winien całe życie poświęcić tej radosnej ofierze oddania się dla dobra dusz. Był drugim z sześciorga dzieci Jos; Escrivy i Marii Dolores Alb;s. Musimy czuć się dziećmi Bożymi i żyć z zapałem wypełniania woli naszego Ojca . - Zatem powtarzaj: meus cibus est, ut faciam voluntatem eius - moim pokarmem jest wypełniać wolę Jego. Nie ma bowiem tak naprawdę prawdziwej miłości - a uczeń Chrystusa ma przecież kochać swego Mistrza - bez ofiary, wyrzeczenia, bez doświadczenia cierpienia, które staje się źródłem prawdziwej radości.