BawimysieSlowem.net

I dopisał: Mój przykład!!!. Jednak aby uświęcać pracę, konieczne są do spełnienia pewne warunki. - Zatem powtarzaj: meus cibus est, ut faciam voluntatem eius - moim pokarmem jest wypełniać wolę Jego. Rozdział I ŹRÓDŁA I PODSTAWY RADOŚCI Lektura pism św. Tak wyjaśnia to szerzej ksišdz Escriva: Każdy powinien być nie tylko świętym, ale i apostołem. Święty bowiem wskazuje, że krzyże, udręki, trudy będą do końca życia.

Wśród zasadniczych cech charakterystycznych tej odnowy odnotowuje się dowartościowanie katolików świeckich przez podkreślenie ich znaczenia w podejmowanym przez Kościół apostolstwie, a ponadto przez mocne zaakcentowanie, iż są oni we właściwym sobie stanie życia wezwani do świętości. W dniu lutego roku ksiądz Escriv; zwrócił się oficjalnie do biskupa Madrytu-Alcal; o aprobatę Opus Dei jako związku pobożnego zgodnie z kanonem Kodeksu Prawa Kanonicznego. Przez statuty rozumiano stałą normę, którą wydawała i rządziła się społeczność nie mająca władzy jurysdykcyjnej. Nie ma bowiem tak naprawdę prawdziwej miłości - a uczeń Chrystusa ma przecież kochać swego Mistrza - bez ofiary, wyrzeczenia, bez doświadczenia cierpienia, które staje się źródłem prawdziwej radości. Chciał, aby ci ludzie mogli w tym czasie spokojnie się posilić i odpocząć, nie przerywając sobie z powodu uprzejmości, do których byliby zmuszeni, gdyby zobaczyli go, jak przechodzi. Jednak aby uświęcać pracę, konieczne są do spełnienia pewne warunki.

Marne będzie twoje szczęście, jeżeli nie nauczysz się zwyciężać samego siebie . Nie będzie musiało iść za postępem ludzkim, bo wszyscy członkowie Dzieła, razem z innymi ludźmi, którzy żyją w świecie, czynią ten postęp swoją codzienną pracą. Tak wyjaśnia to szerzej ksišdz Escriva: Każdy powinien być nie tylko świętym, ale i apostołem. Warto było przytoczyć dłuższą wypowiedź ksišdz Escrivy, gdyż ukazuje ona, że dążenie do świętości jest możliwe we wszystkich wymiarach chrześcijańskiego życia: to czas specjalnie poświęcany na modlitwę, codzienne obowiązki i praca zawodowa, to również troska o innych ludzi. Umartwiaj się i bądź radosny. struktura Opus Dei nie była jeszcze szczegółowo określona.

Wymagane do ogłoszenia Opus Dei związkiem pobożnym statuty, zwane Regulaminem , ksiądz Josemar;a Escriv; przedstawił biskupowi madryckiemu Leopoldo Eijo y Garay lutego roku. Chrześcijanin nie powinien poprzestać na przyciąganiu ludzi do Boga, ale także winien on swoją radością zarażać apostołów. Jeżeli pomimo tych starań nie będą mieli dzieci, nie powinno to być dla nich czymś upokarzającym czy powodem do smutku, ale winni odkryć w tej sytuacji radość i wezwanie Boże do służby innym ludziom. Prałat Escriva stwierdza, że małżonkowie mają wszystko, co potrzebne jest do rozwijania relacji z Panem Jezusem: Małżeństwo stworzone jest po to, aby ci, co je zawierają, uświęcili się w nim i przezeń. Wypełniaj swoje obowiązki najlepiej, jak potrafisz, z miłości do Boga i braci. Dlatego też prałat Escriva doradza: Jeżeli ktoś puka do waszych drzwi, wysłuchajcie go cierpliwie, z tą samą miłością i z tą samą uwagą, z jaką pragnęlibyście, aby zajęto się wami, gdybyście znaleźli się w podobnej potrzebie.

Dlatego też w obliczu cierpienia dla chrześcijanina jedynym lekarstwem jest patrzenie na Chrystusa: Na wszystkie te smutki chrześcijanin ma tylko jedną prawdziwą odpowiedź, odpowiedź, która jest ostateczna: Chrystus na Krzyżu, Bóg, który cierpi i umiera, Bóg, który oddaje nam swoje Serce, przebite włócznią z miłości do wszystkich. Chrześcijanin powinien wykonywać pracę ze świadomością trwania w obecności Boga. Francuski pisarz Georges Bernanos zarzuca chrześcijanom: Gdzie do diabła, kryjecie swoją radość? Widząc jak żyjecie, trudno uwierzyć, że to wam, i to wam jedynym, przyrzeczona została radość Pana. Piękny i czysty wyszedł on z rąk Bożych, a jeśli zdolni będziemy do szczerej skruchy, przywrócimy go Bogu w pierwotnej piękności. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . .

Musimy postępować w taki sposób, aby inni, widząc nas, mogli powiedzieć: to jest chrześcijanin, ponieważ nie nienawidzi, ponieważ potrafi być wyrozumiały, ponieważ nie jest fanatykiem, ponieważ panuje nad swoimi skłonnościami, ponieważ się umartwia, ponieważ roztacza pokój, ponieważ miłuje. Nie wierzymy szczerze, jeśli nie staramy się zamienić w czyn tego, co głosimy ustami. Radość wydaje się być cechą zagubioną w samym Kościele, a przynajmniej jej istota i autentyczność. Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami. Chrześcijanin będzie musiał zdać sprawę z apostolstwa uświęcania innych - ksišdz Escriva stawia zatem pytania: Jak się modliłeś za dusze, które zostały ci powierzone? Jak się umartwiałeś za nie? Czy znasz je do głębi? Czy potrafiłeś wyjść naprzeciw ich potrzebom?. Josemaria wskazuje, że podstawowym apostolstwem Opus Dei jest przykład własnego życia - będzie to stanowić treść pierwszego paragrafu.

Uznanie swej małości i słabości przed Bogiem jest źródłem radości, oznacza bowiem uznanie się za syna, za dziecko . Mówmy jasno, bez urazy, kiedy zgodnie ze swoim sumieniem uważamy, że powinniśmy mówić. Walka chrześcijanina to radosne zmaganie się, gdyż Chrystus pozostaje zawsze u naszego boku . Wtedy jak czysta woda, wytryśnie uśmiech radości płynący z poczucia godności bycia dzieckiem tej Miłości, tej wspaniałości, tej nieskończonej mądrości, tego miłosierdzia, którym jest nasz Ojciec . Można mieć nadzieję, że przeprowadzone w pracy badania przybliżą nie tylko prawny obraz każdej prałatury personalnej, ale przede wszystkim ukażą specyfikę Prałatury Opus Dei. Prezentowana praca podejmuje problem prałatur personalnych jako nowej formy w prawodawstwie kościelnym, omawiając go na przykładzie pierwszej i jak dotąd jedynej prałatury personalnej - Opus Dei.

Przebaczajmy zawsze, z uśmiechem na ustach. Josemaria wyjaśnia, że wszelkie szlachetne zajęcia są trzonem uświęcenia chrześcijanina i powinny zostać uświęcone. Jak zaznacza, Jezus pokazał nam, do jakiego krańca powinny dochodzić miłość i służba. Statutami bywały niekiedy dekrety biskupie, uchwały synodalne, a czasem nawet ustawy partykularne, zależnie od władzy, która je wydała i od mocy obowiązującej, jaką im nadała. Josemaria kroczył więc drogą dziecięctwa Bożego, rozważał ją i z radością starał się szerzyć tę postawę - jak sam wyznaje w jednej z homilii . Takie oddanie się innym i zapomnienie o sobie Bóg zawsze nagradza dając głęboką radość .