BawimysieSlowem.net

.Życie rodzinne Podstawą chrześcijańskiej rodziny jest sakrament małżeństwa, będący obrazem zjednoczenia Chrystusa z Kościołem. Św. W istocie jego rozwiązanie dokonało się dopiero wiele lat później w posoborowej reformie prawa kanonicznego, uwieńczonej wydaniem Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku. Jak zaświadcza o tym bp Echevarria, duch Opus Dei, dzięki swojemu rzymskiemu zakorzenieniu i uniwersalności, przystosowuje się do uwarunkowań najbardziej różnych narodów i środowisk, ponieważ - bez pomniejszania cech indywidualnych każdego kraju i osoby - jest ukierunkowany jedynie na uświęcenie życia, obyczajów i pracy niezależnie od tego, kto i w jakim zakątku ziemi mieszka. Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?. Kiedy relacje małżonków cechuje prawdziwa miłość i oddanie, pozostają oni otwarci na dzieci.

Św. Tak więc szlachetna i autentyczna miłość małżonków domaga się uczciwości i wierności. Dzieło to miało gromadzić ludzi, którzy zdając sobie sprawę z tego specyficznie chrześcijańskiego powołania, pragnęli urzeczywistniać je w świecie, tam, gdzie żyli i pracowali - zarówno świeckich, żyjących samotnie i w rodzinach, jak i kapłanów. Założyciel Opus Dei wielokrotnie w swoich rozważaniach mówi o radosnej afirmacji czystości. Josemaria nieustannie przypomina, że dzieci Boże winny być siewcami pokoju i radości, mają pełnymi rękami rozsiewać radość i pokój. W oddaniu się na służbę innym jest bowiem szczęście i radość.

Josemarii, który nawołuje: A więc z wielką radością - naprzód. Josemaria podkreśla w wielu miejscach, iż chrześcijańskie domy powinny być jasne i radosne na wzór Świętej Rodziny. Wykonywana w ten sposób praca zostaje włączona do dzieła Stworzenia i Odkupienia, uświęca się i prawdziwie staje się dziełem Bożym, siejąc pokój i radość. Josemaria wskazuje zatem: Apostolstwo chrześcijańskie to nie program polityczny ani alternatywa kulturalna: oznacza ono szerzenie dobra, przekazywanie innym pragnienia miłości, konkretny zasiew pokoju i radości. W sposób szczególny ta Boża obecność wyraża się w sakramentach świętych, zwłaszcza w Eucharystii i w sakramencie pokuty i pojednania. Chrześcijanin zna wszystko i stawia czoło wszystkiemu, pełen ludzkiej rzetelności i mocy otrzymanej od Boga.

Św. We wspomnianej już przedmowie bp Portillo zaświadcza: Mało kto z ludzi przeszedł przez ten świat z tak wielką radością, z tak dobrym humorem. Św. Św. Owa postawa dziecięctwa Bożego prowadzi go prosto w ramiona Boga Ojca, który na niego czeka. Ta misja uświęcania ludzi, do której Chrystus wzywa swoich uczniów, zawsze powinna być radosną służbą, świętym życiem, które bez rozgłosu spala się z radością w służbie braciom w wierze i wszystkim duszom.

Pierwsza z nich jest szeroka i wygodna. Uwypuklenie tego jednego aspektu w nauczaniu św. Jednak w kolejnych latach okazało się, że nie do końca określony status prawny Dzieła stwarzał pewne trudności. Jednakże człowiek poszukujący szczęścia, dziś bardziej niż kiedykolwiek może czuć się zagubiony w natłoku idei i propozycji osiągnięcia ludzkiej pełni. Świętość jest gorliwą troską o dusze, która prowadzi do zapomnienia o sobie samym. Uśmiechał się i stale okazywał dobry humor, wszystkim przekazując spokój i radość.

Najbardziej znanym dziełem Świętego, mającym wiele wydań i przetłumaczonym na wiele języków, jest Droga , składająca się z krótkich, ponumerowanych myśli. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . Błogosławiony Josemaria zachował go aż do śmierci, jak nas prosił, byśmy się modlili: Proście Pana, ażebym nigdy nie stracił uśmiechu . Również obraz Kościoła i życia chrześcijańskiego ukazywany przez media jest powierzchowny i smutny. Wchodząc w codzienne rzeczywistości swego życia z radością uczeń Chrystusa odważnie będzie stawiał czoła różnym przeciwnościom czy trudom, ucząc się niekiedy przyjmować wolę Bożą, która dla ksišdz Escrivy jest sekretem szczęścia na ziemi. Chrześcijanin nie może być egoistą; gdyby nim był, zdradziłby własne powołanie.

Takie oddanie się innym i zapomnienie o sobie Bóg zawsze nagradza dając głęboką radość . Bardziej wiarygodnym apostołem jest ten chrześcijanin, który głoszoną Ewangelię potwierdza wpierw czynami, przykładem własnego życia. Choć przedstawione nauczanie św. ksišdz Escriva wyznaje: Nigdy nie podzielę opinii - choć ją szanuję - tych, którzy oddzielają modlitwę od życia aktywnego, jak gdyby to było nie do pogodzenia . Jest to droga łatwa, bez konieczności podejmowania poświęceń czy ofiar, bez dźwigania krzyża. Trzeba oddać się czynem, a nie tylko językiem.

Wprawdzie nie są to prace prawnokanoniczne, jednakże pozostają one niezbędne dla zrozumienia specyfiki Opus Dei jako prałatury personalnej. ksišdz Escriva stawia więc pytanie, czy chrześcijanin podziela z Chrystusem Jego głód dusz?. Świadomość bycia dzieckiem samego Boga Ojca jest dla chrześcijanina źródłem autentycznej radości. Natomiast tylko zapomnienie o sobie, oddanie się Bogu i ludziom - zresztą nie tylko w małżeństwie - sprawia, że już na ziemi doświadcza się prawdziwej radości. Josemaria wyjaśnia, że wszelkie szlachetne zajęcia są trzonem uświęcenia chrześcijanina i powinny zostać uświęcone. Ma to oczywiste odniesienie do Opus Dei, które od początku w myśli Założyciela miało charakter świecki i służyło ukazywaniu prawdy, iż każdy człowiek jest powołany do świętości i może ją osiągnąć we właściwym sobie stanie życia, w szczególności przez wykonywanie pracy zawodowej w świecie.