BawimysieSlowem.net

Założyciel stwierdza w jednym z wywiadów, że najważniejszym apostolstwem Opus Dei jest to, które czyni każdy członek świadectwem swego życia i swego słowa, w codziennym obcowaniu ze swoimi przyjaciółmi i towarzyszami pracy zawodowej oraz: Główna działalność Opus Dei polega na świadectwie bezpośrednim, osobistym, jakie dają jego członkowie za pośrednictwem swojej własnej, zwyczajnej pracy. Od idei powołania prałatur personalnych do jej realizacji minęło wiele lat. A niech wznoszą, a niech budują... Z drugiej strony dokonująca się od lat sześćdziesiątych XX wieku odnowa Kościoła spowodowała wewnątrzkościelną refleksję nad tym, w jaki sposób jego działalność uczynić skuteczniejszą wobec wyzwań współczesnego, coraz bardziej dotkniętego laicyzacją, świata. Jednakże radość powinna być zawsze kontrapunktem tej wędrówki. Na język polski zostały przetłumaczone wszystkie duchowe dzieła Świętego.

Jednocześnie, jak ukazuje św. Na pytanie, jak mamy prowadzić to apostolstwo? - odpowiada - Przede wszystkim poprzez własny przykład. Rozpoczął także studia na wydziale prawa miejscowego uniwersytetu państwowego. Gianfranco Ghirlanda, Giuseppe della Torre, Erich Garhammer, William H. Josemaria optymistycznie woła zatem: Duc in altum - Wypłyń na głębię! - Pozbądź się tego pesymizmu, który czyni z ciebie tchórza. Chociaż myśl Założyciela pozostaje w całej rozciągłości zgodna z nauczaniem Kościoła oraz ma charakter zdecydowanie katolicki, to jednak położenie w niej akcentu na znaczenie pracy i apostolatu świeckich jest prekursorskie.

Prałat Escriva ukazuje pracę jako dar, jest ona uczestnictwem chrześcijanina w stwórczym dziele Boga. Jeśli nie reagujemy w taki właśnie sposób, trzeba, abyśmy szczerze czynili rachunek sumienia, ponieważ być może - a nawet prawie na pewno - wciąż snujemy się za naszym ja, krążymy wokół żądzy własnej chwały, tej próżnej chwały, która sprawia, że wszyscy i wszystko nas denerwuje. Św. jeden i drugi, i trzeci... Josemaria optymistycznie woła zatem: Duc in altum - Wypłyń na głębię! - Pozbądź się tego pesymizmu, który czyni z ciebie tchórza. od kiedy ksiądz Josemar;a Escriv; ujrzał Dzieło podczas rekolekcji w domu zakonnym lazarystów, aż do momentu osiedlenia się założyciela na stałe w Rzymie.

Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość. Ważne jest, by chrześcijanin nie smucił się i nie robił z tego - jak i z każdych problemów - tragedii, ale znosił wszystko cierpliwie i z pogodą ducha. To wszystko sprawia, iż analiza rozwoju prawnej formy Opus Dei od momentu jego powstania aż do erygowania go jako prałatury personalnej jest niezbędna, by zrozumieć jego wyjątkowość i móc właściwie zinterpretować znaczenie jego obecnej sytuacji prawnokanonicznej. Uczestniczenie w tych sakramentach jest również źródłem radości, o czym mowa będzie w trzecim paragrafie. Piękny i czysty wyszedł on z rąk Bożych, a jeśli zdolni będziemy do szczerej skruchy, przywrócimy go Bogu w pierwotnej piękności. Wprawdzie nie są to prace prawnokanoniczne, jednakże pozostają one niezbędne dla zrozumienia specyfiki Opus Dei jako prałatury personalnej.

Istotne jest więc, by chrześcijanin dawał świadectwo swego życia, które będzie spójne z jego wiarą. Św. Św. Do tej misji uświęcania innych chrześcijanin jest zobowiązany przez sakrament chrztu i bierzmowania. Oto bowiem - jak mówi Księga Rodzaju - dwoje stają się jednym ciałem . Na tym polega nadprzyrodzony i ludzki realizm chrześcijanina, który dostrzega te wszystkie odcienie życia: ból i radość, cierpienie własne i cudze, pewność i zwątpienie, hojność i skłonność do egoizmu.

Wśród innych autorów, których publikacje stanowią materiał źródłowy niniejszej pracy, są m. Pozostaje jeszcze druga droga, tak wąska i stroma, że można poruszać się po niej jedynie pieszo i z trudem. Zatem zachęca każdego osobiście: Módl się dużo, wręcz cały czas, ale bez niepokoju czy ostentacji, zamieniając na modlitwę twoją pracę, jakakolwiek by ona była, nadając jej nadprzyrodzony cel. Na tym polega nadprzyrodzony i ludzki realizm chrześcijanina, który dostrzega te wszystkie odcienie życia: ból i radość, cierpienie własne i cudze, pewność i zwątpienie, hojność i skłonność do egoizmu. Zbawiciel chce również, by chrześcijanin podzielał to pragnienie. Od idei powołania prałatur personalnych do jej realizacji minęło wiele lat.