BawimysieSlowem.net

Jednym z fundamentów nauczania ksišdz Escrivy i duchowości Opus Dei jest dziecięctwo Boże, czy też inne określenie używane przez Świętego, synostwo Boże. Zostaje on do niej wezwany już na początku Księgi Rodzaju. Co więcej, św. Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. I dopisał: Mój przykład!!!. Mogę zatem z całym przekonaniem stwierdzić, że przyjmował i kochał choroby, i przesycał je radością .

ROZDZIAŁ I GENEZA I HISTORIA PRAWNEJ DROGI PRAŁATURY PERSONALNEJ ŚWIĘTEGO KRZYŻA I OPUS DEI Dla zrozumienia specyfiki i charyzmatu Opus Dei niezbędne jest ukazanie trwającego od samego początku Dzieła rozwoju jego prawnej postaci, który swoje uwieńczenie znalazł w erygowaniu w roku prałatury personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei. Konsekwencją wypełniania tego powołania jest dążenie do osobistego uświęcenia człowieka oraz apostolski wymiar Dzieła. Ma rozradować się i zadziwić wobec tego daru, że jest Bożym dzieckiem - sam Bóg oczekuje tego od niego. W ten sposób zawsze będziemy z radością patrzyli na dary, które inni otrzymują od Boga, i widzieli ich dobre strony. Dla Założyciela Opus Dei praca jest wspaniałą rzeczywistością. .

Myśl o innych jako o dzieciach Bożych, którymi są, z całą godnościątego cudownego tytułu Rozdział II RADOŚĆ W ŻYCIU CODZIENNYM Założyciel Opus Dei niestrudzenie głosił jedność życia, a mianowicie, że nadprzyrodzone życie w Chrystusie i z Chrystusem nie stanowi odrębnej rzeczywistości od codziennego życia chrześcijanina, na które składają się jego życie rodzinne, zawodowe i społeczne. Wszelkie przeszkody nie mogą go zniechęcać, gdyż - jak pisze ksišdz Escriva - zniechęcenie jest wrogiem twojej wytrwałości. Josemarii? Jest ona nieodłącznym elementem życia człowieka. Prałat doradza więc z odwagą: Odnawiaj radość walki, choćbyś przegrał jedną potyczkę. Chrześcijanin nie może być egoistą; gdyby nim był, zdradziłby własne powołanie. - Właśnie taką drogą szedł Chrystus, a uczeń nie jest wyżej od Nauczyciela.

Ma prowadzić do przezwyciężania egoizmu i smutku, zaś oddanie i poświęcenie się innym będzie przynosić autentyczną radość. Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. A ponadto na owym duchowym szlaku nie brakuje radości. Jeżeli chodzi o samą cnotę radości, opracowań obszernych na ten temat jest niewiele. Święty wskazuje również, że nieodłączną częścią tej drogi jest radość. Jednocześnie to obdarowanie jest też zadaniem, wymaga niekiedy wyrzeczenia, poświęcenia, wyzbycia się egoistycznego myślenia o sobie, gdyż chrześcijańska nauka o ludzkiej płciowości poucza nas, że zasadą naszego życia nie powinno być egoistyczne dążenie do przyjemności, bo tylko wyrzeczenie i poświęcenie prowadzą do prawdziwej miłości.

Jest wypełnianiem obowiązku w każdej chwili, bez szukania wymówek. Doświadczyłem szczęścia zanurzenia się w sercu mojego Ojca . Św. Jej zadaniem była troska o zachowywanie Statutów oraz o sprawy materialne Opus Dei, jak również zapewnienie, by modlono się za zmarłych . Nie będzie solą, jeśli nie nada się do solenia; nie będzie światłem, jeśli przez swój przykład i swoje nauczanie nie będzie dawać świadectwa o Jezusie, jeśli utraci to, co stanowi rację jego życia. Josemaria - praca sama w sobie nie jest ani ciężarem, ani przekleństwem czy karą .

Jednak wobec tych trudnych doświadczeń radość i miłość się nie kończą, ale umacniają. Poprzez pracę i rozmowę z kolegami, z bliskimi, znajomymi może on zarażać innych Bożą miłością. Nikogo nie odtrącajcie. Poprzez pracę i rozmowę z kolegami, z bliskimi, znajomymi może on zarażać innych Bożą miłością. Zbyt mało jest opracowań pogłębiających to zagadnienie od strony psychologicznej, filozoficznej i teologicznej. Miłość do Boga Ojca wyraża się także w przyjmowaniu woli Bożej, wypełnianiu jej i w końcu ukochaniu.

Cenne pozostaje w tej kwestii świadectwo papieża Jana Pawła II, który wyznał, iż św. Zgodnie z prośbą Założyciela Dzieło zostało zatwierdzone jako pia unio. Właśnie dlatego, że jesteśmy przekonani, że Bóg jest naszym Ojcem. Św. Josemaria nieustannie przypomina, że dzieci Boże winny być siewcami pokoju i radości, mają pełnymi rękami rozsiewać radość i pokój. Kiedy rozważa on potrzebę wyrzeczenia, akcentuje, iż nie oznacza to wprowadzania jakiegoś smutku.