BawimysieSlowem.net

Chciał, aby ci ludzie mogli w tym czasie spokojnie się posilić i odpocząć, nie przerywając sobie z powodu uprzejmości, do których byliby zmuszeni, gdyby zobaczyli go, jak przechodzi. Prawdziwa wiara to taka, która nie pozwoli, by czyny przeczyły słowom. Na tej drodze małżonkowie są zatem zobowiązani do zdobywania świętości: do uświęcania swego małżeństwa i siebie samych. Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. Dla chrześcijanina czymś naturalnym powinna być zatem prawda, że idąc za Chrystusem będzie doświadczał w swoim życiu cierpienia. Poczucie czy też świadomość bycia dzieckiem Boga jest prawdą, która wyzwala, to prawda o sobie samym: kto nie widzi w sobie dziecka Bożego, ten nie poznał najgłębszej prawdy o sobie . Dlatego właśnie uświęcenie zwyczajnej pracy stanowi trzon prawdziwej duchowości dla nas, którzy - zaangażowani w rzeczywistości ziemskie - chcemy zdecydowanie żyć z Bogiem.

Josemarii, jakim jest radość, pozwoli przybliżyć proste, a jednocześnie bogate nauczanie hiszpańskiego kapłana. Chociaż myśl Założyciela pozostaje w całej rozciągłości zgodna z nauczaniem Kościoła oraz ma charakter zdecydowanie katolicki, to jednak położenie w niej akcentu na znaczenie pracy i apostolatu świeckich jest prekursorskie. Postanowił zostać kapłanem. Jednak lutego roku nowe światło Boże pozwoliło mu zrozumieć, że Dzieło powinno gromadzić również kobiety. Wtedy też powinien on ukazywać innym miłość Chrystusa, bowiem chrześcijanin winien dawać to, co otrzymuje, nauczać tego, czego się uczy, czynić innych uczestnikami poznania miłości Chrystusa. Radę tworzyli: przewodniczący, sekretarz i trzech członków, a Zgromadzenie - numerariusze, spośród których wybierani byli członkowie Rady . Odpowiedzią na wasze zaufanie, wasz przyjacielski stosunek do dzieci, będzie ich szczerość wobec was.

Św. Zachęca on: Niech napełni się nasze serce radością na myśl o tym, że powinniśmy być jak zaczyn, który przemienia całą masę. Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. W myśli księdza Escrivy miało ono pozostawać jedynym w swoim rodzaju zjawiskiem pastoralnym i apostolskim, przemieniającym od wewnątrz świat i jego struktury światłem Ewangelii. Do tej misji uświęcania innych chrześcijanin jest zobowiązany przez sakrament chrztu i bierzmowania. Ideał rodziców konkretyzuje się raczej w tym , by stać się przyjaciółmi swoich dzieci: przyjaciółmi, którym powierza się swoje troski; z którymi omawia się problemy; od których oczekuje się skutecznej i życzliwej pomocy. Chrześcijanin jest solą i światłem świata nie dlatego, że zwycięża lub triumfuje, lecz dlatego, że daje świadectwo miłości Boga.

Znaczną część dnia zajmuje praca zawodowa i to właśnie ona jest dogodnym miejscem do codziennego dawania przykładu, które przeważnie dokonuje się wobec kolegów z pracy. Josemaria daje pokrzepiającą radę, o której często się zapomina, iż świętym nie jest ten, kto nigdy nie upada, ale ten, kto zawsze, z pokorą i świętym uporem, podnosi się. Wstęp Dążenie do radości i pełni szczęścia jest głęboko wpisane w naturę człowieka - ciągle poszukuje on tego, co zaspokoi jego serce, nada sens jego życiu, uczyni go radosnym i szczęśliwym. A gdy chodzi o nas, Bóg nigdy nie przegrywa bitew. Św. Josemaria . Wstęp Dążenie do radości i pełni szczęścia jest głęboko wpisane w naturę człowieka - ciągle poszukuje on tego, co zaspokoi jego serce, nada sens jego życiu, uczyni go radosnym i szczęśliwym.

Chrześcijanin będzie musiał zdać sprawę z apostolstwa uświęcania innych - ksišdz Escriva stawia zatem pytania: Jak się modliłeś za dusze, które zostały ci powierzone? Jak się umartwiałeś za nie? Czy znasz je do głębi? Czy potrafiłeś wyjść naprzeciw ich potrzebom?. W ten sposób wszystko może stać się modlitwą, może być drogą uświęcenia, jeśli jest przeżywane w Bożej obecności. Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. Francuski pisarz Georges Bernanos zarzuca chrześcijanom: Gdzie do diabła, kryjecie swoją radość? Widząc jak żyjecie, trudno uwierzyć, że to wam, i to wam jedynym, przyrzeczona została radość Pana. Chrześcijanin ma w ten sposób dokonywać cudu braterstwa tak, by ludzie traktowali się po chrześcijańsku, praktykując przykazanie miłości, jedni drugich brzemiona nosząc. Jak wskazuje ksišdz Escriva, człowiek modlitwy który troszczy się o to, aby inni byli szczęśliwi, szczęśliwi szczęśliwością Boga - dąży w swoim życiu do celu nadprzyrodzonego, a ponadto jest ludzki: podnosi innych na duchu, rozumie, pomaga, prostuje, usprawiedliwia. Dla tak pomyślanej instytucji nie nadawała się ani forma zgromadzenia zakonnego, ani podobnego stowarzyszenia.

Św. Natomiast trzeci rozdział pracy omawia przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku dotyczące prałatur personalnych. Mąż i żona powinni opierać swoje życie na radości, która wypływa z faktu, iż Bóg dał im możliwość wydania na świat dzieci. Josemaria stwierdza: Mnie nie przeraża miłość ludzka, święta miłość moich rodziców, którą posłużył się Bóg, aby dać mi życie. Jest służbą na rzecz innych bez oczekiwania jakiejkolwiek rekompensaty. W ten sposób spojrzenie oczami wiary pozwoli: podejść do problemów, dużych czy też małych, ze spokojem; zwiększyć radość i zapał w wypełnianiu codziennych obowiązków; dzielić się radościami i zmartwieniami; uśmiechać się i zapominać o własnych trudnościach, by bardziej służyć innym; słuchać współmałżonka i dzieci, okazując im miłość i zrozumienie; nie wyolbrzymiać różnych nieporozumień; wkładać wiele serca we wszelkie przysługi. Gdy chrześcijanin ma tę świadomość, może ufnie rozmawiać ze swoim Ojcem: Wiem, że jesteś moim Ojcem, a zawsze widziałem, że małe dziecko całkowicie ufa swojemu ojcu .