BawimysieSlowem.net

Nie wierzymy szczerze, jeśli nie staramy się zamienić w czyn tego, co głosimy ustami. Pierwsza z nich jest szeroka i wygodna. Josemaria i wskazuje dalej - niech nasze myśli będą szczere: pełne pokoju, oddania, służby. Dzieło to miało gromadzić ludzi, którzy zdając sobie sprawę z tego specyficznie chrześcijańskiego powołania, pragnęli urzeczywistniać je w świecie, tam, gdzie żyli i pracowali - zarówno świeckich, żyjących samotnie i w rodzinach, jak i kapłanów. struktura Opus Dei nie była jeszcze szczegółowo określona. Nie tak żył Jezus. Pracował również Chrystus, praca jawi się więc jako rzeczywistość odkupiona i odkupiająca: nie jest tylko przestrzenią, w której człowiek żyje, lecz jest środkiem i drogą do świętości; rzeczywistością, którą można uświęcić i która uświęca. Z prawdziwym życiem człowieka w Bogu powinna się łączyć autentyczna radość istnienia.

Wartą podkreślenia jest natomiast adhortacja papieża Pawła VI Gaudete in Domino o radości chrześcijańskiej , która także w obecnych czasach pozostaje aktualna. To apostołowanie wyraża się przede wszystkim w drobnych rzeczywistościach codziennych relacji z ludźmi, szczególnie najbliższymi: z rodziną, przyjaciółmi, krewnymi. Życie rodzinne składa się - wydawałoby się - ze zwykłych, prozaicznych sytuacji jak relacje małżeńskie, opieka nad dziećmi oraz ich wychowanie, wysiłek utrzymania rodziny, zapewnienia jej bytu i polepszenia go . Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. Nie ma żadnej sprzeczności między oddaniem się Bogu a ludzką, czystą i szlachetną miłością małżonków, a prawda ta jest dla nich powodem do radości. Św. I decyduję się służyć, zamienić moją egzystencję w oddanie się innym z miłości do mego Pana, Jezusa Chrystusa oraz Od długiego czasu Pan każe mi powtarzać milczące wołanie: serviam! Będę służyć!. ksišdz Escriva nawołuje: Służyć, moje dzieci, służyć - oto jest nasze zadanie.

Tę miłość błogosławię obiema rękami. Jego czas należy do Boga, On obdarza go życiem, łaskami, siłą, chrześcijanin ma więc pomagać Mu w Jego zbawczym planie, ma być Jego narzędziem we współodkupianiu, winien całe życie poświęcić tej radosnej ofierze oddania się dla dobra dusz. Statutami bywały niekiedy dekrety biskupie, uchwały synodalne, a czasem nawet ustawy partykularne, zależnie od władzy, która je wydała i od mocy obowiązującej, jaką im nadała. Temat ten stanowi treść trzeciego rozdziału i tam będzie szerzej omówiony. Josemaria w jednej ze swoich homilii przedstawia obraz dwóch dróg. W pewnym sensie poprzedza ono wielkie dzieło Drugiego Soboru Watykańskiego oraz twórczo je rozwija i urzeczywistnia w dzisiejszym świecie. W roku przeniósł się do seminarium w Saragossie, gdzie wstąpił na Uniwersytet Papieski. Warto przytoczyć także inny fragment jednej z homilii: Wszystko, co mamy, otrzymaliśmy od Boga, żeby być solą, która nadaje smak; światłem, które zaniesie ludziom radosną nowinę .

W niniejszej pracy będzie miała miejsce analiza dzieł ksišdz Escrivy pod kątem cnoty radości. Wyboru tekstów dokonał obecny prałat Opus Dei, bp Javier Echevarria . Bowiem nie da się uświęcić pracy, która po ludzku rzecz biorąc jest partaniną, ponieważ nie możemy ofiarować Bogu źle wykonanych zadań. W latach trzydziestych XX w. Również chrześcijanin - uczeń Chrystusa - może czuć się zagubiony we współczesnym świecie, w którym żyje i pracuje, a przede wszystkim, w którym rozwija się jego relacja z Bogiem. To wszystko sprawia, iż analiza rozwoju prawnej formy Opus Dei od momentu jego powstania aż do erygowania go jako prałatury personalnej jest niezbędna, by zrozumieć jego wyjątkowość i móc właściwie zinterpretować znaczenie jego obecnej sytuacji prawnokanonicznej. Święty kieruje się wyłącznie troską o dusze, interesuje go przede wszystkim ich zbawienie: Wznoszenie wspaniałych budynków?... Jak bardzo ważne jest to apostołowanie przez dawanie przykładu, świadczyć mogą słowa Świętego: Dla swego otoczenia jesteś - duszo apostolska - jak kamień, który wpadł do jeziora.

ksišdz Escriva wskazuje: Tak jak Chrystus, musimy się uniżyć, poczuć się sługami innych, aby zaprowadzić ich do Boga. ksišdz Escriva wyznaje: Nigdy nie podzielę opinii - choć ją szanuję - tych, którzy oddzielają modlitwę od życia aktywnego, jak gdyby to było nie do pogodzenia . Założyciel Opus Dei na takie okoliczności podaje zasadę, którą sam stosował: Wybaczać, milczeć, modlić się, pracować, uśmiechać się. Jezus jest siewcą i kontynuuje ten zasiew za pośrednictwem chrześcijan. Tak jasne podkreślanie wartości chrześcijańskiego życia świeckiego - choć korzeniami sięgające daleko w głąb eklezjologii katolickiej - jest cechą specyficzną dla duchowości i apostolatu Opus Dei, zamierzoną od początku przez św. Josemaria dobitnie wskazał na ową możliwość spotykania Chrystusa w codziennych okolicznościach życia: Niebo i ziemia, dzieci moje, zdają się łączyć na horyzoncie. Należy jednak dobrze rozumieć, czym jest odpoczynek. Statutami bywały niekiedy dekrety biskupie, uchwały synodalne, a czasem nawet ustawy partykularne, zależnie od władzy, która je wydała i od mocy obowiązującej, jaką im nadała.

Ta Boża obecność będzie ożywiać każde ludzkie działanie, któremu grozi rutyna i nuda. ksišdz Escriva wskazuje: Tak jak Chrystus, musimy się uniżyć, poczuć się sługami innych, aby zaprowadzić ich do Boga. W innym miejscu zwraca uwagę: Jeśli jesteśmy zarozumiali, jeśli troszczymy się o swoją osobistą wygodę, jeśli czynimy z siebie samych ośrodek życia innych, a nawet świata, nie mamy prawa nazywać się chrześcijanami ani uważać się za uczniów Chrystusa. A inni, widząc że jesteśmy tacy jak oni we wszystkich sprawach, poczują się zachęceni do zadania nam pytania: jak wytłumaczyć waszą radość?. Jak stwierdził bp Alvaro del Portillo w przedmowie do zbioru homilii św. Chrystus błogosławi miłość małżonków przez to, że - jak pisze św. Małżonkowie powinni z radością przyjąć tę misję, jaką im Bóg zleca. ksišdz Escriva doradza, iż to, które jest bardziej opanowane, powinno powiedzieć parę słów, które powstrzymają na razie zły humor.

Dopiero forma prałatury personalnej, ostatecznie ustalona w deklaracji Kongregacji Biskupów Praelaturae personales, Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ut sit oraz Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku, umożliwiła pełną realizację charyzmatu i celów Opus Dei, a zarazem spełnienie postulatu ojców soborowych, domagających się, by przez tę nową formę katolickiego apostolatu Kościół pełniej odpowiadał na wyzwania współczesnego świata. Również małżonkowie przeżywają czystość swego stanu. Josemaria, żarliwość w zdobywaniu dusz jest miłosnym nakazem Pana, stwierdza też w innym miejscu: Miłość Chrystusa przynagla nas do wzięcia na swoje barki części tego Boskiego zadania zbawienia dusz. Chrystus zaciska pszenicę w swoich zranionych dłoniach, nasyca ją swoją krwią, oczyszcza ją, obmywa i rzuca w bruzdę, którą jest świat. Z tego obcowania z Ojcem rodzi się przekonanie o Jego codziennej opiece, ufność, że On jako kochający Ojciec wie najlepiej, co jest dla Jego dziecka dobre. Josemaria wyjaśnia, że tylko ten będzie umiał przyjąć chorobę i znosić ją z nadprzyrodzoną radością, kto w sposób prawdziwe chrześcijański będzie wykorzystywał zdrowie. Josemaria dobitnie to zaznacza: A dlaczego, będąc dziećmi Bożymi, mielibyśmy być smutni? Smutek jest osadem egoizmu. Nie chodzi tu wcale - jak zaznacza św.