BawimysieSlowem.net

Chrześcijanin daje przykład przede wszystkim przez solidne wykonywanie swej pracy, powierzonych mu obowiązków, stając się wzorem człowieka odpowiedzialnego. Dlatego też prałat Escriva doradza: Jeżeli ktoś puka do waszych drzwi, wysłuchajcie go cierpliwie, z tą samą miłością i z tą samą uwagą, z jaką pragnęlibyście, aby zajęto się wami, gdybyście znaleźli się w podobnej potrzebie. Pierwszy z nich ukazuje chronologicznie ewolucję prawnych form, które władze kościelne nadawały Opus Dei od momentu założenia Dzieła w przez księdza Josemar;ę Escrivę aż do przekształcenia go w pierwszą prałaturę personalną. - Od twego przykładu, od twoich słów rozchodzą się po wodzie kręgi... Jest to, po pierwsze, nauka o akceptacji tego cierpienia, które jest nieodłączną rzeczywistością każdego ludzkiego życia. Josemaria bowiem napomina: nie dopuście do tego, aby ktokolwiek z waszego zachowania mógł wywnioskować, że jarzmo Mistrza nie jest słodkie, że nie jest jarzmem podejmowanym z miłości. Josemaria napomina, iż w środowisku Chrystusowego ucznia nie powinien się znaleźć nikt, kto mógłby stwierdzić, że nie słyszał, aby mówiono o Chrystusie, że nikt mu nie głosił.

Święty wskazuje, że grzech, odejście od Boga i ryzyko utraty wieczności jest wielką nędzą, dlatego też celem chrześcijanina ma być doprowadzanie ludzi do wiecznej chwały Bożej miłości. Św. Świadomość bycia dzieckiem samego Boga Ojca jest dla chrześcijanina źródłem autentycznej radości. Umartwiaj się i bądź radosny. Chrześcijanin zna wszystko i stawia czoło wszystkiemu, pełen ludzkiej rzetelności i mocy otrzymanej od Boga. Prawda ta uczy go obcować z Ojcem, poznawać Go i miłować . Również ciało w sakramencie małżeństwa ma swoją wartość.

Portillo: Od momentu przebudzenia przeżywał tak zwaną chwilę bohaterską: wyskakiwał z łóżka i całował podłogę, wypowiadając żarliwie akt strzelisty: Serviam!. Chrześcijanin, który zaczerpnął ze źródła radości, może nią teraz żyć na co dzień: w relacjach w rodzinie, w swej pracy zawodowej, oddając się wypoczynkowi, a autentyczność jego radości będzie się sprawdzać w trudach i przeciwnościach. Ważne jest, by chrześcijanin nie smucił się i nie robił z tego - jak i z każdych problemów - tragedii, ale znosił wszystko cierpliwie i z pogodą ducha. Zachęca on: Niech napełni się nasze serce radością na myśl o tym, że powinniśmy być jak zaczyn, który przemienia całą masę. Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach. Wymownym pozostaje także stwierdzenie: Jeśli czujemy się wybranymi dziećmi naszego Ojca Niebieskiego, bo nimi jesteśmy, jakże możemy nie być zawsze radośni? - przemyśl to sobie . Josemar;ę Escrivę.

Praca wykonywana z radością, z uśmiechem na twarzy staje się dla kolegów inspiracją do pytania o przyczyny owej radości. W życiu chrześcijanina pojawia się wiele trudnych sytuacji, cierpienie może dotykać go na wielu płaszczyznach. Można również odnaleźć inne świadectwo: Jego towarzystwo było tak bardzo radosne . Warto przytoczyć inny fragment dotyczący afirmacji ludzkiej miłości, w którym św. Sam Bóg chce, by nazywać Go Ojcem, żebyśmy zasmakowali w tym słowie i żeby nasze dusze napełniły się radością . Każdy taki związek miał prawo przyłączania do siebie innych związków, bractw oraz stowarzyszeń. ksišdz Escriva akcentuje, iż chrześcijanin ma służyć w wieloraki sposób, w zależności od okoliczności, ale zawsze powinna kierować nim miłość do Boga i ludzi.

W swym postępowaniu uczeń Chrystusa ma kierować się troską o to, co jest najlepsze dla innych, a jest to poznanie Chrystusa, ukochanie Go, zwracanie się do Niego. Św. Wymownym pozostaje także stwierdzenie: Jeśli czujemy się wybranymi dziećmi naszego Ojca Niebieskiego, bo nimi jesteśmy, jakże możemy nie być zawsze radośni? - przemyśl to sobie . Josemaria zaznacza, że osoby, które szukają tylko własnego zadowolenia, są tak naprawdę niezadowolone i nieszczęśliwe. Josemaria pisze: I zachęcam małżeństwa, aby nie zamykały źródeł życia, aby posiadały zmysł nadprzyrodzony i odwagę posiadania licznego potomstwa, jeśli Bóg im je zsyła. W roku otrzymał święcenia kapłańskie. Odpowiedzią na najgłębsze pytania człowieka o jego szczęście jest więc Jezus Chrystus.

Założyciel nazywał to apostolstwem przyjaźni i zaufania. Do tej misji uświęcania innych chrześcijanin jest zobowiązany przez sakrament chrztu i bierzmowania. Dla chrześcijanina czymś naturalnym powinna być zatem prawda, że idąc za Chrystusem będzie doświadczał w swoim życiu cierpienia. I to właśnie stanowi pokój rodzinny, życie chrześcijańskie. Służyć! To jest sekret, jeśli naprawdę chcemy być pokorni. Po to małżonkowie mają specjalną łaskę, której udziela sakrament ustanowiony przez Chrystusa Pana. Stało się jasne, iż prałatura personalna nie musi powstawać jako struktura zupełnie nowa, powoływana decyzją administracyjną, bez własnych korzeni i określonej duchowości.

Josemaria - o zwykłą wstrzemięźliwość, ale o cnotę, która jest radosną afirmacją zakochanej woli, która sprawia, że miłość pozostaje młoda. Kiedy tylko ofiarujemy ją Bogu i przystępujemy do niej, Bóg już nas słyszy i wspomaga. Ostatnim przekazem myśli św. Dzieło to miało gromadzić ludzi, którzy zdając sobie sprawę z tego specyficznie chrześcijańskiego powołania, pragnęli urzeczywistniać je w świecie, tam, gdzie żyli i pracowali - zarówno świeckich, żyjących samotnie i w rodzinach, jak i kapłanów. Dlatego też - kiedy pojawia się cierpienie - chrześcijanin powinien je przyjmować w postawie wielkoduszności, otwartego serca: kiedy przychodzi cierpienie, my mamy je ukochać, błogosławić i przemieniać na chwałę Bożą, zawsze z radością, choć nie mówię, że to nie kosztuje. Autentyczność naszej wiary winniśmy mierzyć, badając nasze postępowanie. Wszelkie przeszkody nie mogą go zniechęcać, gdyż - jak pisze ksišdz Escriva - zniechęcenie jest wrogiem twojej wytrwałości.