BawimysieSlowem.net

Jest to walka człowieka kochającego, który pracując i odpoczywając, ciesząc się i cierpiąc, trwa myślami przy umiłowanej osobie i dla niej chętnie znosi wszelkie trudności. Chrystus zaciska pszenicę w swoich zranionych dłoniach, nasyca ją swoją krwią, oczyszcza ją, obmywa i rzuca w bruzdę, którą jest świat. Założyciel Opus Dei przypomniał z wyrazistością o powszechnym powołaniu do świętości i wskazał, na czym ona polega: Świętość jest nieustanną walką z własnymi wadami. Takie oddanie się innym i zapomnienie o sobie Bóg zawsze nagradza dając głęboką radość . Św. Josemaria wyraźnie stwierdza, że chrześcijańskie nauczanie o cierpieniu to nie program łatwych pocieszeń. Św.

Tak jasne podkreślanie wartości chrześcijańskiego życia świeckiego - choć korzeniami sięgające daleko w głąb eklezjologii katolickiej - jest cechą specyficzną dla duchowości i apostolatu Opus Dei, zamierzoną od początku przez św. Josemaria dobitnie wskazał na ową możliwość spotykania Chrystusa w codziennych okolicznościach życia: Niebo i ziemia, dzieci moje, zdają się łączyć na horyzoncie. Rosną tam także ciernie, które przemieniają się w róże, kiedy stajemy w obecności Boga. Obraz pierwszej drogi ukazuje sytuację wielu współczesnych ludzi, którzy - poszukując tego, co zaspokoi ich serce i zapewni im szczęście - często wkraczają na zgubne ścieżki. Radość jest dziś potrzebna jako znak wiarygodności chrześcijaństwa. Samo słowo Ewangelia oznacza dobrą nowinę, radosną wieść. Odpoczynek jest potrzebny chrześcijaninowi, by wrócił do pracy z nową siłą, jednak nie polega na tym, że się nic nie robi, ale na odprężeniu poprzez działania, które wymagają mniejszego wysiłku.

Jego duszpasterska posługa nie była pozbawiona przeciwności i wielu cierpień. Jest to droga łatwa, bez konieczności podejmowania poświęceń czy ofiar, bez dźwigania krzyża. Gdy chrześcijanin przyjmuje wolę Bożą i wypełnia ją z radością, wyraża swoje zawierzenie Bogu, iż Ten wszystko prowadzi ku dobru, zwłaszcza gdy chrześcijanin doświadcza cierpienia. Josemarii źródłem prawdziwej radości. Jak wyjaśnia Prałat Escriva, trzeba przede wszystkim pracować dobrze, z rzetelnością ludzką i nadprzyrodzoną. Cennym źródłem są również zbiory homilii św. W ten sposób wszystko może stać się modlitwą, może być drogą uświęcenia, jeśli jest przeżywane w Bożej obecności.

Odpoczynek jest potrzebny chrześcijaninowi, by wrócił do pracy z nową siłą, jednak nie polega na tym, że się nic nie robi, ale na odprężeniu poprzez działania, które wymagają mniejszego wysiłku. Bp Echevarria opowiada o postawie Założyciela wobec różnych chorób czy dolegliwości: Dziękował Bogu za dolegliwości i przemieniał je w modlitwę ciała: jeśli nie mógł zrobić już nic innego, starał się pogłębić swoje życie wewnętrzne. Jak wskazuje ksišdz Escriva, człowiek modlitwy który troszczy się o to, aby inni byli szczęśliwi, szczęśliwi szczęśliwością Boga - dąży w swoim życiu do celu nadprzyrodzonego, a ponadto jest ludzki: podnosi innych na duchu, rozumie, pomaga, prostuje, usprawiedliwia. Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?. Josemaria wyjaśnia, że nie chodzi o przerywanie pracy modlitwą, ale, poza poświęcaniem codziennie pewnego czasu na modlitwę, o uczynienie godzin pracy, nawet najintensywniejszej, godzinami kontemplacji: kontemplacji pośrodku świata. Bycie przyjacielem dla swoich dzieci wiąże się z poświęceniem czasu na przebywanie i rozmowy z nimi. Praca wykonywana z ludzką rzetelnością i dokładnością, z uśmiechem na twarzy może okazać się istotnym czynnikiem przyciągania innych do Boga.

ROZDZIAŁ I GENEZA I HISTORIA PRAWNEJ DROGI PRAŁATURY PERSONALNEJ ŚWIĘTEGO KRZYŻA I OPUS DEI Dla zrozumienia specyfiki i charyzmatu Opus Dei niezbędne jest ukazanie trwającego od samego początku Dzieła rozwoju jego prawnej postaci, który swoje uwieńczenie znalazł w erygowaniu w roku prałatury personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei. Josemaria kładł również nacisk na osobiste świadectwo. Natomiast w przypadku bezdzietności małżonków św. Sam Jezus wyraźnie stwierdza: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje . Jeśli odda się w ręce Ojca, będzie cieszyć się radością i pokojem . Dalszy rozwój Opus Dei nie był pozbawiony trudności, wobec których Założyciel zachował radość i dobry humor. Czy w ten sposób zamierzasz zachęcić innych, aby poszli za Chrystusem?.

Dla scharakteryzowania Opus Dei niezbędne jest zarysowanie sylwetki jego Założyciela, z którego myśli Dzieło czerpie swoje apostolskie cele, pragnąc też, aby nadana mu przez Kościół forma prawna umożliwiła ich jak najpełniejsze urzeczywistnienie. Josemaria wielokrotnie doświadczał takich sytuacji w swoim życiu, dlatego też wyznaje: jestem szczęśliwy, bardziej niż ktokolwiek, wypełniając wyłącznie wolę Bożą, odpowiadając na Jego miłość, ponieważ sprawia mi to radość. Przede wszystkim jednak rodzice wychowują dzieci przez swoje własne postępowanie, zwłaszcza w sprawach wiary. Pozostaje jeszcze druga droga, tak wąska i stroma, że można poruszać się po niej jedynie pieszo i z trudem. Natomiast tylko zapomnienie o sobie, oddanie się Bogu i ludziom - zresztą nie tylko w małżeństwie - sprawia, że już na ziemi doświadcza się prawdziwej radości. Prałat Escriva wyznaje w innym miejscu: Służba - jakże lubię to słowo! Służyć mojemu Królowi, a dla Niego wszystkim tym, którzy zostali odkupieni Jego krwią. Josemaria wskazuje, że podstawowym apostolstwem Opus Dei jest przykład własnego życia - będzie to stanowić treść pierwszego paragrafu.