BawimysieSlowem.net

Andrzej Derdziuk, problematyka radości jest jednak wciąż za mało obecna w rozważaniach teologów i zwyczajnym nauczaniu Kościoła. Prawda ta uczy go obcować z Ojcem, poznawać Go i miłować . Josemaria optymistycznie woła zatem: Duc in altum - Wypłyń na głębię! - Pozbądź się tego pesymizmu, który czyni z ciebie tchórza. W tym kontekście dzieci są ważniejsze od pracy, interesów, a nawet odpoczynku. Andrzej Derdziuk, problematyka radości jest jednak wciąż za mało obecna w rozważaniach teologów i zwyczajnym nauczaniu Kościoła. Poza tym Święty daje radę: jeżeli Bóg chce, by nas dosięgły utrapienia, przyjmijmy je jako znak, że uważa nas za dostatecznie dojrzałych, byśmy jeszcze ściślej zjednoczyli się z Jego odkupieńczym Krzyżem. W ten oto sposób chrześcijański sposób bycia staje się dobrym przykładem, świadectwem, konkretną i skuteczną pomocą.

Tak radosny przykład życia będzie skutecznie przyciągał innych ludzi i zachęcał do pójścia za Chrystusem. Jeżeli chodzi o pierwszy z wymienionych aspektów, w kanonistyce w XX wieku dokonało się znaczące dowartościowanie świeckich i zwiększenie ich udziału w życiu Kościoła. Josemaria w swoim nauczaniu zaznacza, że każda dusza jest tak samo cenna, dlatego należy odrzucić wzgląd na osoby. Josemaria nazywa sakramentem radości, chrześcijanin doświadcza szczęścia płynącego ze szczerego wyznania grzechów i otrzymanego przebaczenia. Ta misja uświęcania ludzi, do której Chrystus wzywa swoich uczniów, zawsze powinna być radosną służbą, świętym życiem, które bez rozgłosu spala się z radością w służbie braciom w wierze i wszystkim duszom. Św. Nie będzie solą, jeśli nie nada się do solenia; nie będzie światłem, jeśli przez swój przykład i swoje nauczanie nie będzie dawać świadectwa o Jezusie, jeśli utraci to, co stanowi rację jego życia.

Św. Z drugiej strony nowe zadania stanęły przed rozwijającym się Dziełem po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii i wraz ze wzrostem liczby powołań do Dzieła. Zwłaszcza obcowanie z Chrystusem w Eucharystii i przyjmowanie Go w Komunii świętej oraz doświadczanie Jego przebaczenia w sakramencie pokuty i pojednania napełnia chrześcijanina siłą, by w codziennych relacjach rodzinnych odnosić się do siebie z radością i życzliwością, by codzienną, każdą pracę wykonywać sumiennie i radośnie, z uśmiechem na twarzy, który wypływa z serca oddanego Bogu, i by zachować również prawdziwą radość we wszelkich trudach i przeciwnościach. Uśmiechał się i stale okazywał dobry humor, wszystkim przekazując spokój i radość. Bycie przyjacielem dla swoich dzieci wiąże się z poświęceniem czasu na przebywanie i rozmowy z nimi. Św. Istotnym aspektem apostolstwa jest troska o zbawienie innych, przyciąganie ich do Chrystusa, co też zostanie omówione w paragrafie drugim.

Jak wskazuje ksišdz Escriva, człowiek modlitwy który troszczy się o to, aby inni byli szczęśliwi, szczęśliwi szczęśliwością Boga - dąży w swoim życiu do celu nadprzyrodzonego, a ponadto jest ludzki: podnosi innych na duchu, rozumie, pomaga, prostuje, usprawiedliwia. Podstawowym elementem apostolstwa dla św. Nie chodzi tu wcale - jak zaznacza św. Jak już wspomniano we wstępie, w języku polskim ukazały się wszystkie dzieła św. Ta powszechność Dzieła już u samych jego początków prowadziła do tego, że w myśli Założyciela konieczna stawała się dla niego taka forma prawna, by jego działalność mogła być jak najszersza. Ukazują genezę Opus Dei przez analizę historii i kolejnych form prawnych nadawanych Dziełu, a także przedstawiają Opus Dei jako prałaturę personalną. Jednakże na końcu wędrówki czeka ich szczęście wieczne.

Wyboru tekstów dokonał obecny prałat Opus Dei, bp Javier Echevarria . Należy zresztą pamiętać, że z jednej strony w życiu jest radość, a z drugiej cierpienia i przeciwności. Nie ma żadnej sprzeczności między oddaniem się Bogu a ludzką, czystą i szlachetną miłością małżonków, a prawda ta jest dla nich powodem do radości. Synostwo Boże napełnia całe nasze życie duchowe . Należy jednak dobrze rozumieć, czym jest odpoczynek. Istniejące w Kościele formy prawne, do których usiłowano przystosować Dzieło, uniemożliwiały pełny rozwój współgrającej z przewodnimi ideami Drugiego Soboru Watykańskiego myśli księdza Escrivy. Josemaria wyznaje: Pragnę, abyś był szczęśliwy na ziemi.

Św. Josemaria ukazuje, że również na drodze wszelkich ludzkich zajęć chrześcijanin może osiągnąć świętość, nie opuszczając i nie zmieniając swego miejsca w świecie. Jednakże ci członkowie Opus Dei, którzy poświęcili się kapłaństwu, nie przestawali należeć do Stowarzyszenia . Dla rodziców ojcostwo i macierzyństwo to proces, który nie kończy się wraz z narodzinami, ale swoje spełnienie ma osiągnąć w ukształtowaniu dojrzałych chrześcijańskich mężczyzn i kobiet. Św. Kochać Kościół wspomina o postawie Założyciela w tej kwestii: W swoim aktualnym zajęciu zawsze odczuwał obowiązek współodkupienia, zbawienia dusz. Josemarii, a przecież według nauki swego Założyciela żyją członkowie Opus Dei.

Natomiast trzeci rozdział pracy omawia przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku dotyczące prałatur personalnych. Ta część pracy jest o tyle znacząca, że przez przybliżenie początków, charyzmatu i specyfiki działalności Opus Dei umożliwia zrozumienie konieczności poszukiwania odpowiedniej formy prawnej, dzięki której Dzieło mogłoby jak najlepiej służyć Kościołowi przez realizację szczególnych zadań apostolskich i ewangelizacyjnych. Jednocześnie zapewnia, iż ten zapał zdobywania dusz, który cię zżera, to nieomylny znak całkowitego oddania się sprawie. Stanowi ona owoc osobistych doświadczeń nadprzyrodzonych i duszpasterskich Świętego. Josemarii, który nawołuje: A więc z wielką radością - naprzód. Warto więc przyjąć zaproszenie św. Święty wskazuje bowiem, iż można spotykać Chrystusa, pozostając w świecie, nie zmieniając swego stanu i wykonywanej pracy zawodowej.