BawimysieSlowem.net

. Jednym z fundamentów nauczania ksišdz Escrivy i duchowości Opus Dei jest dziecięctwo Boże, czy też inne określenie używane przez Świętego, synostwo Boże. Chrześcijanin powinien umieć dawać przykładem i słowem świadectwo wiary, którą wyznaje. Statutami bywały niekiedy dekrety biskupie, uchwały synodalne, a czasem nawet ustawy partykularne, zależnie od władzy, która je wydała i od mocy obowiązującej, jaką im nadała. Chrześcijanin winien na nowo podejmować ów trud pomagania człowiekowi w zbliżaniu się do Chrystusa i winien podchodzić do tego z radością. Jednak lutego roku nowe światło Boże pozwoliło mu zrozumieć, że Dzieło powinno gromadzić również kobiety.

Pierwsza z nich jest szeroka i wygodna. Wchodząc w codzienne rzeczywistości swego życia z radością uczeń Chrystusa odważnie będzie stawiał czoła różnym przeciwnościom czy trudom, ucząc się niekiedy przyjmować wolę Bożą, która dla ksišdz Escrivy jest sekretem szczęścia na ziemi. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . Odpowiedzią na najgłębsze pytania człowieka o jego szczęście jest więc Jezus Chrystus. ksišdz Escriva wyznaje: Nigdy nie podzielę opinii - choć ją szanuję - tych, którzy oddzielają modlitwę od życia aktywnego, jak gdyby to było nie do pogodzenia . Można również odnaleźć inne świadectwo: Jego towarzystwo było tak bardzo radosne .

Joseamria wyraża swój zachwyt i radość wobec miłości małżonków. Swoim świadectwem może on również wzbudzać u innych pragnienie Boga. Teksty te cechują się bezpośrednim stylem, często pojawia się forma dialogu, co w rezultacie stanowi wezwanie dla każdego do życia w pełni chrześcijańskiego. Sam Jezus pragnie, by uczniowie mieli w sobie Jego radość w całej pełni , a tej radości nikt im nie zdoła odebrać . Czym jest owa praca w rozumieniu św. Chrześcijanin jest również siewcą radości w swojej pracy zawodowej, która wykonywana ze świadomością Bożej obecności oraz z ludzką i nadprzyrodzoną rzetelnością, staje się nieustanną modlitwą.

Nie ma bowiem tak naprawdę prawdziwej miłości - a uczeń Chrystusa ma przecież kochać swego Mistrza - bez ofiary, wyrzeczenia, bez doświadczenia cierpienia, które staje się źródłem prawdziwej radości. Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość. Poznawszy i ukochawszy Chrystusa, nie może zatrzymać się na sobie, ale radość ze spotkania Zbawiciela ma nieść innym ludziom. Po drugie zaś obrazują one wyjątkowość Dzieła na tle organizacji i stowarzyszeń w Kościele, która ostatecznie doprowadziła do przyznania mu nowej i wyjątkowej formy prawnej. Wśród normalnych dróg, na których można szukać świętości, znajduje się małżeństwo. Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami.

Niewątpliwie stymulatorem tych przemian był Drugi Sobór Watykański, który na nowo odkrył i podkreślił wielkie znaczenie laikatu w życiu wspólnoty chrześcijańskiej. Nie jest ona jakimś dodatkiem do życia, ale stanowi jego istotny element. Samo słowo Ewangelia oznacza dobrą nowinę, radosną wieść. Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Josemaria wskazuje, że podstawowym apostolstwem Opus Dei jest przykład własnego życia - będzie to stanowić treść pierwszego paragrafu. W środowiskach kościelnych niekiedy uważano je wręcz za zjawisko heretyckie z powodu nauki o tym, iż człowiek może osiągnąć świętość nie tylko w życiu zakonnym czy kapłańskim, lecz równie dobrze w życiu świeckim.

Owa służba ma być radosna, bowiem w inny sposób nie można służyć Bogu i ludziom - tylko z radością. Josemaria napomina, iż w środowisku Chrystusowego ucznia nie powinien się znaleźć nikt, kto mógłby stwierdzić, że nie słyszał, aby mówiono o Chrystusie, że nikt mu nie głosił. Podobną formę krótkich, ponumerowanych myśli mają kolejne pisma ksišdz Escrivy: Bruzda oraz Kuźnia , wydane razem z dziełem Droga w formie trylogii. Josemaria - o zwykłą wstrzemięźliwość, ale o cnotę, która jest radosną afirmacją zakochanej woli, która sprawia, że miłość pozostaje młoda. A niech wznoszą, a niech budują... ksišdz Escriva nawołuje: Służyć, moje dzieci, służyć - oto jest nasze zadanie.

Chrześcijanin nie może pozostać obojętny wobec daru bycia dzieckiem tak wielkiego Ojca. Jak stwierdza św. Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Jeżeli chrześcijanin jest świadom bycia dzieckiem Boga, nie ma żadnych powodów do smutku. Synostwo Boże napełnia całe nasze życie duchowe . Św.

Całość pracy podsumowują wnioski zawarte w Zakończeniu. Kiedy tylko ofiarujemy ją Bogu i przystępujemy do niej, Bóg już nas słyszy i wspomaga. Josemaria z wielkim optymizmem wyjaśnia: Zapytałeś mnie, czy dźwigam jakiś krzyż. Z tym wiąże się nacisk kładziony przez Założyciela na wartość pracy zawodowej oraz na rolę, którą każdy człowiek odgrywa w społeczeństwie. Osoby, które będą wnosić poprzez tę pracę dobro, pokój, radość czy wyrozumiałość, uczynią z niej zawód radosny, który skutecznie będzie oddziaływał na rodziny. Swoim świadectwem może on również wzbudzać u innych pragnienie Boga.