BawimysieSlowem.net

Bądź lojalny, wyrozumiały dla innych i wymagający wobec siebie. Chrześcijanin jest również siewcą radości w swojej pracy zawodowej, która wykonywana ze świadomością Bożej obecności oraz z ludzką i nadprzyrodzoną rzetelnością, staje się nieustanną modlitwą. Na tej drodze małżonkowie są zatem zobowiązani do zdobywania świętości: do uświęcania swego małżeństwa i siebie samych. A inni, widząc że jesteśmy tacy jak oni we wszystkich sprawach, poczują się zachęceni do zadania nam pytania: jak wytłumaczyć waszą radość?. Życie na ziemi jest czasem pielgrzymowania, podróży i nie zabraknie ofiar, bólu, wyrzeczeń. Chrześcijanin ma być gotowy - za przykładem Chrystusa - do złożenia ofiary z samego siebie.

Warto też wspomnieć, iż Droga została określona jako współczesna wersja O naśladowaniu Chrystusa Tomasza ; Kempis. Jednym z takich elementów, który powinien podlegać umartwieniu, jest ciało człowieka. Umartwiaj się i bądź radosny. Św. Zgodne z tymi wyznaniami pozostaje relacja jednego z takich przeżyć poczucia synostwa Bożego: całym sobą zdał sobie sprawę - z radosną pewnością - że jest synem Bożym i przez długi czas godzin bez przerwy odmawiał modlitwę zjednoczenia i dziękczynienia, kiedy chodził ulicami. Josemaria zaznacza, by nie wykonywać swej pracy z narzekaniem, nie mówić o niej z miną nieszczęsnej ofiary.

Założyciel od początku starał się wyraźnie odróżnić Dzieło od innych stowarzyszeń i ruchów katolickich o profilu religijnym czy społecznym, których bardzo wiele powstawało w XIX i w początkach XX w. Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. śmieszny wygląd... Był drugim z sześciorga dzieci Jos; Escrivy i Marii Dolores Alb;s. Rada miała zbierać się zwyczajnie co trzy miesiące lub częściej - na żądanie co najmniej trzech członków. Powołanie chrześcijanina do świętości powinno obejmować zatem wszystkie aspekty jego życia.

Wobec przeróżnych doświadczeń cierpienia, trudności ważne jest, by chrześcijanin nie zniechęcał się. Upór wobec Boga ma bezpośredni wpływ na stosunki z bliźnimi: taki człowiek będzie traktował bliźniego w sposób wyniosły i niesprawiedliwy. Spotkanie bowiem chrześcijanina, który jest radosny i szczęśliwy, należy dziś do rzadkości. Rozmowy z prałatem Escrivą , udzielonych przez Założyciela Opus Dei prasie, gdzie odpowiada on na pytania na temat posłannictwa Opus Dei i Kościoła. Św. Sam Założyciel Opus Dei określił to w następujący sposób: Opus Dei opiera się jak drzwi na zawiasach - na zwyczajnej pracy, na pracy zawodowej wykonywanej pośród świata.

Gdy chrześcijanin oprze się we wszelkich zajęciach na Bogu, wtedy ludzie widząc ten przykład w jego słowach i czynach, zaczną szukać Chrystusa. Jak stwierdził bp Alvaro del Portillo w przedmowie do zbioru homilii św. . Dlatego też dziecięctwo Boże jako fundament radości będzie treścią pierwszego paragrafu. Czym jest owa praca w rozumieniu św. Josemaria daje pokrzepiającą radę, o której często się zapomina, iż świętym nie jest ten, kto nigdy nie upada, ale ten, kto zawsze, z pokorą i świętym uporem, podnosi się.

Dar ten jest skierowany w sposób szlachetny ku życiu, ku miłości i ku płodności. Ponieważ jednak, jak zauważono wyżej, dzieje Opus Dei nie rozpoczynają się wraz z jego powołaniem jako prałatury personalnej, rozważania przeprowadzone w pracy przebiegają dwutorowo. Josemaria zatem stwierdza: Uświęcać życie rodzinne dzień po dniu, dzięki serdeczności stworzyć prawdziwą rodzinną atmosferę - o to właśnie chodzi!. Żaden dzień nie może upłynąć bez przyprawienia go pięknem i solą umartwienia. W tej perspektywie chrześcijańska droga nie oznacza wcale smutku, przygnębienia. Jest zawsze pozytywną odpowiedzią w każdym momencie naszego osobistego spotkania z Bogiem.

Dla scharakteryzowania Opus Dei niezbędne jest zarysowanie sylwetki jego Założyciela, z którego myśli Dzieło czerpie swoje apostolskie cele, pragnąc też, aby nadana mu przez Kościół forma prawna umożliwiła ich jak najpełniejsze urzeczywistnienie. Dlatego walka ucznia Chrystusa powinna być odważna, pełna optymizmu, nie powinna zrażać się przeszkodami, słabościami, choćby były wielkie. W tym miejscu św. ksišdz Escriva wyznaje: Nie jestem i nigdy nie byłem pesymistą, ponieważ wiara mówi mi, że Chrystus zwyciężył ostatecznie . Sam św. Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość.