BawimysieSlowem.net

ksišdz Escriva nawołuje: Służyć, moje dzieci, służyć - oto jest nasze zadanie. Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w seminarium duchownym w Logro;o. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj. Radę tworzyli: przewodniczący, sekretarz i trzech członków, a Zgromadzenie - numerariusze, spośród których wybierani byli członkowie Rady . Św. Stanowić to też będzie treść drugiego paragrafu. Istniejące w Kościele formy prawne, do których usiłowano przystosować Dzieło, uniemożliwiały pełny rozwój współgrającej z przewodnimi ideami Drugiego Soboru Watykańskiego myśli księdza Escrivy.

Może nas kosztować to, o co On nas prosi; w jednej z homilii wyznaje: droga Boża jest drogą wyrzeczenia, umartwienia, oddania ; zaś w zbiorze homilii zatytułowanym To Chrystus przechodzi pisze: Droga naszego osobistego uświęcenia prowadzi codziennie przez Krzyż . Nie chodzi tu wcale - jak zaznacza św. Josemarii Escrivy z dziedziny duchowości katolickiej, opublikowane w języku polskim. W ten sposób chrześcijanin będzie miał przed oczyma jej ostateczny cel - Boga, który jest najwyższym dobrem. W tym kontekście płciowość jest czymś szlachetnym, nie zaś czymś wstydliwym. Przeciwności czy cierpienia przyjmowane z miłością i ofiarowane Bogu jako zadośćuczynienie za swoje grzechy i innych ludzi nie są niemiłym ciężarem. Założyciel nazywał to apostolstwem przyjaźni i zaufania.

Dalszy rozwój Opus Dei nie był pozbawiony trudności, wobec których Założyciel zachował radość i dobry humor. Życie oznacza zmaganie się z trudnościami, doznawanie w sercu radości i troski . Josemarii, jak też jest jednym z fundamentów duchowości Opus Dei. Dopiero forma prałatury personalnej, ostatecznie ustalona w deklaracji Kongregacji Biskupów Praelaturae personales, Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ut sit oraz Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku, umożliwiła pełną realizację charyzmatu i celów Opus Dei, a zarazem spełnienie postulatu ojców soborowych, domagających się, by przez tę nową formę katolickiego apostolatu Kościół pełniej odpowiadał na wyzwania współczesnego świata. Czy chcemy, czy też nie, stykamy się w tym życiu z cierpieniem i śmiercią. ksišdz Escriva tak to podsumowuje: Świadomość naszego synostwa Bożego daje radość naszemu nawróceniu - mówi nam, że wracamy do domu Ojca . Chrześcijanina powinna cechować ambicja zbawienia wszystkich ludzi, troska o to, by do wszystkich dotarło zbawcze orędzie Chrystusa.

Josemaria - ustanowił nie tylko zjednoczenie ich dusz, ale i ciał. Wielokrotnie wskazuje, że poddanie się woli Bożej jest źródłem radości, to sekret szczęśliwości na ziemi . Rozdział drugi niniejszej pracy omawia z kolei prawną postać Opus Dei jako prałatury personalnej w świetle dokumentów erekcyjnych: deklaracji Praelaturae personales oraz Konstytucji apostolskiej Ut sit, a także dokonuje analizy Statutów Prałatury Personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei . Dlatego też - kiedy pojawia się cierpienie - chrześcijanin powinien je przyjmować w postawie wielkoduszności, otwartego serca: kiedy przychodzi cierpienie, my mamy je ukochać, błogosławić i przemieniać na chwałę Bożą, zawsze z radością, choć nie mówię, że to nie kosztuje. Josemaria wskazuje, że nie powinni tracić nadziei: ważne jest, by wykorzystali wszelkie dostępne im środki. Świadectwo to dokonuje się głównie w codziennych okolicznościach życia, zwłaszcza pośród wykonywanej pracy. Dlatego też w obliczu cierpienia dla chrześcijanina jedynym lekarstwem jest patrzenie na Chrystusa: Na wszystkie te smutki chrześcijanin ma tylko jedną prawdziwą odpowiedź, odpowiedź, która jest ostateczna: Chrystus na Krzyżu, Bóg, który cierpi i umiera, Bóg, który oddaje nam swoje Serce, przebite włócznią z miłości do wszystkich.

Zgodnie z prośbą Założyciela Dzieło zostało zatwierdzone jako pia unio. Stworzenie wielodzietnej rodziny - jeżeli taka jest wola Boża - jest gwarancją szczęścia i owocności . Wstęp Dążenie do radości i pełni szczęścia jest głęboko wpisane w naturę człowieka - ciągle poszukuje on tego, co zaspokoi jego serce, nada sens jego życiu, uczyni go radosnym i szczęśliwym. Josemaria napomina bowiem: Mała jest twoja miłość, jeśli nie budzi w tobie żarliwej troski o zbawienie wszystkich dusz. Zgodne z tymi wyznaniami pozostaje relacja jednego z takich przeżyć poczucia synostwa Bożego: całym sobą zdał sobie sprawę - z radosną pewnością - że jest synem Bożym i przez długi czas godzin bez przerwy odmawiał modlitwę zjednoczenia i dziękczynienia, kiedy chodził ulicami. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj. Chrześcijanin rozumiejąc i dzieląc pragnienia innych, będzie mógł ukazywać im, jak odpowiadać na działanie Ducha Świętego, na nieustanne wylewanie się bogactw Bożego Serca.

Św. Dziecięctwo Boże Poczucie bycia dzieckiem Bożym stanowi charakterystyczną cechę doświadczenia duchowego i nauczania św. Dlatego też chrześcijanin nie powinien patrzyć ze smutkiem na spotykane trudności czy przeciwności, gdyż nie pokłada nadziei w tym, co przemija, lecz w tym, co trwa na zawsze. Całe jego chrześcijańskie życie winno być ukierunkowane na służbę, podejmowaną z radością. Św. Umartwiaj się i bądź radosny. Josemarii, jakim jest radość, pozwoli przybliżyć proste, a jednocześnie bogate nauczanie hiszpańskiego kapłana.

W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych. O owej trudności zdobycia szczęścia w wieku współczesnym pisał już papież Paweł VI w roku w adhortacji o radości chrześcijańskiej Gaudete in Domino: Społeczność ludzka, bogata w wynalazki techniczne, mogła pomnożyć okazje do rozrywek, ale z trudem przychodzi jej rodzenie radości. Josemarii stanowi osobiste świadectwo życia każdego chrześcijanina, który wyznawaną wiarę potwierdza wpierw czynami. Dusze! - Ożywiać dusze, mające zamieszkać w tych budynkach i pałacach!. Czy chcemy, czy też nie, stykamy się w tym życiu z cierpieniem i śmiercią. Istniejące w Kościele formy prawne, do których usiłowano przystosować Dzieło, uniemożliwiały pełny rozwój współgrającej z przewodnimi ideami Drugiego Soboru Watykańskiego myśli księdza Escrivy. Inną sytuacją niosącą ze sobą cierpienie to doświadczanie niesprawiedliwości, kiedy prawe i słuszne postępowanie chrześcijanina zostało źle zrozumiane.