BawimysieSlowem.net

W oddaniu się na służbę innym jest bowiem szczęście i radość. Wśród normalnych dróg, na których można szukać świętości, znajduje się małżeństwo. Pisząc o umartwieniu w życiu chrześcijanina wyjaśnia jego właściwe rozumienie: nie ma ono nic wspólnego z pesymizmem czy zgorzkniałością. Bp Portillo przypomina postawę Założyciela wobec ludzi: Nie był człowiekiem ponurym, z rezerwą. Dla Założyciela Opus Dei praca jest wspaniałą rzeczywistością. WSTĘP Posoborowa odnowa dokonująca się w Kościele obejmuje wszystkie wymiary jego działalności.

... Josemaria napomina, iż w środowisku Chrystusowego ucznia nie powinien się znaleźć nikt, kto mógłby stwierdzić, że nie słyszał, aby mówiono o Chrystusie, że nikt mu nie głosił. Zgodne z tymi wyznaniami pozostaje relacja jednego z takich przeżyć poczucia synostwa Bożego: całym sobą zdał sobie sprawę - z radosną pewnością - że jest synem Bożym i przez długi czas godzin bez przerwy odmawiał modlitwę zjednoczenia i dziękczynienia, kiedy chodził ulicami. Świętych, wydany . .Życie rodzinne Podstawą chrześcijańskiej rodziny jest sakrament małżeństwa, będący obrazem zjednoczenia Chrystusa z Kościołem. W pierwszym rzędzie jako zadanie dla członków Opus Dei wskazywał uświęcanie świata, urzeczywistnianie królestwa Chrystusa, ożywianie zajęć i rzeczywistości ziemskich duchem ewangelicznym, co jest następstwem autentycznie chrześcijańskiego życia w świecie.

Dziecko Boże wyszło z rąk Boga, jest przedmiotem Jego szczególnej miłości . Samo słowo Ewangelia oznacza dobrą nowinę, radosną wieść. Pozostaje on jednocześnie świadkiem owej radości, przyjął on bowiem swoje powołanie z prawdziwym optymizmem, służąc Bogu i innym ludziom z radością i oddaniem. Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. Zwłaszcza chrześcijanin, powołany do świętości, który może czuć się zagubiony we współczesnym świecie w natłoku wielu propozycji szczęścia, powinien na nowo zaczerpnąć z Chrystusowego źródła radości. Chrześcijanin jest solą i światłem świata nie dlatego, że zwycięża lub triumfuje, lecz dlatego, że daje świadectwo miłości Boga.

W tym kontekście dzieci są ważniejsze od pracy, interesów, a nawet odpoczynku. Prałat doradza więc z odwagą: Odnawiaj radość walki, choćbyś przegrał jedną potyczkę. Dla scharakteryzowania Opus Dei niezbędne jest zarysowanie sylwetki jego Założyciela, z którego myśli Dzieło czerpie swoje apostolskie cele, pragnąc też, aby nadana mu przez Kościół forma prawna umożliwiła ich jak najpełniejsze urzeczywistnienie. Otwarcie na Chrystusa konsekwentnie niesie ze sobą świadomość przeznaczenia chrześcijańskiego życia na służbę innym. Św. Sam Jezus pragnie, by uczniowie mieli w sobie Jego radość w całej pełni , a tej radości nikt im nie zdoła odebrać .

Jednakże radość powinna być zawsze kontrapunktem tej wędrówki. Ponadto ksiądz Escriv; podkreślał wartość życia chrześcijanina jako Bożego powołania. Jego cele były jednakże nadprzyrodzone, stąd też jego członkowie, spełniając najdokładniej własne obowiązki zawodowe i społeczne, mieli za zadanie żyć życiem modlitwy i ofiary, służąc Kościołowi . Z prawdziwym życiem człowieka w Bogu powinna się łączyć autentyczna radość istnienia. Jednym z nich jest dziecięctwo czy też synostwo Boże, które ksišdz Escriva uczynił również fundamentem duchowości Dzieła. Zgodne z tymi wyznaniami pozostaje relacja jednego z takich przeżyć poczucia synostwa Bożego: całym sobą zdał sobie sprawę - z radosną pewnością - że jest synem Bożym i przez długi czas godzin bez przerwy odmawiał modlitwę zjednoczenia i dziękczynienia, kiedy chodził ulicami.

Sam Święty odznaczał się nadprzyrodzoną radością i był postrzegany przez innych jako człowiek radosny. Dlatego też chrześcijanin nie powinien patrzyć ze smutkiem na spotykane trudności czy przeciwności, gdyż nie pokłada nadziei w tym, co przemija, lecz w tym, co trwa na zawsze. Praca wiąże się z wysiłkiem, trudem, towarzyszy jej cierpienie i walka. Ważne jest, by chrześcijanin nie smucił się i nie robił z tego - jak i z każdych problemów - tragedii, ale znosił wszystko cierpliwie i z pogodą ducha. Św. Chrześcijanin winien dążyć w tym apostolstwie do jednoczenia tego, co rozbite, ratowania tego, co utracone, porządkowania tego, co jest nieuporządkowane, prowadzenia do celu zbłąkanych.