BawimysieSlowem.net

We Mszy świętej przeżywa on szczególną radość z powodu sakramentalnej obecności Zbawiciela. W toku przygotowywania przedkładanej pracy okazało się, iż w języku polskim materiały podejmujące zagadnienie prałatur personalnych oraz historię Opus Dei od strony prawnokanonicznej są bardzo nieliczne. Chrześcijanin nie może być egoistą; gdyby nim był, zdradziłby własne powołanie. Jest to zatem świadectwo życia prostego, normalnego, z ograniczeniami i wadami, ale spójnego. Josemarii stanowi osobiste świadectwo życia każdego chrześcijanina, który wyznawaną wiarę potwierdza wpierw czynami. Chrześcijanin powinien nieustannie pamiętać o tej prawdzie, pozwoli mu to bowiem zwracać się w postawie pełnej ufności do Boga, który jest jego Ojcem. Zbawiciel chce również, by chrześcijanin podzielał to pragnienie.

Josemaria daje radę, iż podczas wykonywanej pracy o obecności Boga może przypominać postawiony w jakimś miejscu krzyż. Wobec powyższego nie należy pomijać okazji do serdecznego służenia ludziom, choć może to wiązać się z ponoszeniem ofiary. Do tej misji uświęcania innych chrześcijanin jest zobowiązany przez sakrament chrztu i bierzmowania. Skoro zaś nie mogło ono stać się zgromadzeniem zakonnym, jedyną drogą prawną otwartą w ówczesnym prawie kanonicznym pozostawały formy stowarzyszeń świeckich. Uwypuklenie tego jednego aspektu w nauczaniu św. A niech wznoszą, a niech budują... Praca wykonywana wobec Boga jest ciągłą modlitwą .

Św. Pan postawił nas w tym świecie na drodze do wiecznej szczęśliwości; mogą ją osiągnąć jedynie ci, którzy idą po ziemi z radością dzieci Bożych - wyznaje św. Jednocześnie to obdarowanie jest też zadaniem, wymaga niekiedy wyrzeczenia, poświęcenia, wyzbycia się egoistycznego myślenia o sobie, gdyż chrześcijańska nauka o ludzkiej płciowości poucza nas, że zasadą naszego życia nie powinno być egoistyczne dążenie do przyjemności, bo tylko wyrzeczenie i poświęcenie prowadzą do prawdziwej miłości. Josemarii: Powtarzał, że tylko głęboka przyjaźń, pozwalająca słuchać i mówić bez ranienia innych, może sprawić, że ludzie będą zbliżali się do Boga. I pozostawmy wszystko w rękach naszego Ojca Boga . Jednakże na końcu wędrówki czeka ich szczęście wieczne. Przez statuty rozumiano stałą normę, którą wydawała i rządziła się społeczność nie mająca władzy jurysdykcyjnej.

Poprzez pracę i rozmowę z kolegami, z bliskimi, znajomymi może on zarażać innych Bożą miłością. Dlatego też apostolstwo nie jest jakimś dodatkiem do chrześcijańskiego życia, lecz pozostaje jego naturalną częścią. Winien być apostołem apostołów, by oni również mogli pociągać za sobą innych i przyprowadzać ich do Chrystusa, by mogli nieść innym radość i pokój. Chrześcijanin jest solą i światłem świata nie dlatego, że zwycięża lub triumfuje, lecz dlatego, że daje świadectwo miłości Boga. Josemaria, upokarzające były niewątpliwie warunki, w których często była wykonywana. W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych. Jest to, po pierwsze, nauka o akceptacji tego cierpienia, które jest nieodłączną rzeczywistością każdego ludzkiego życia.

Dlatego też ksišdz Escriva przypomina wszystkim chrześcijanom, iż mają być solą i światłem świata. Josemaria . Biskup miał również prawo nadzoru nad każdym związkiem, bractwem czy stowarzyszeniem kościelnym i mógł je wizytować, chociażby było erygowane przez Stolicę Apostolską. Św. Ostatnim przekazem myśli św. Zewnętrzne przejawy miłości powinny się bowiem rodzić w sercu i znajdować swój wyraz w świadectwie chrześcijańskiego postępowania - zaznacza św. Poruszony zostanie także prawny problem Stowarzyszenia Kapłańskiego i wewnętrzne kształtowanie się struktur Dzieła.

Cnota ta zanika wtedy, gdy uczeń Jezusa przez grzech oddala się od Niego. Jednak istotnym jest to, by chrześcijanin również w tych rzeczywistościach nie zagubił nadprzyrodzonego punktu widzenia. Dlatego też apostolstwo nie jest jakimś dodatkiem do chrześcijańskiego życia, lecz pozostaje jego naturalną częścią. Josemaria dobitnie to zaznacza: A dlaczego, będąc dziećmi Bożymi, mielibyśmy być smutni? Smutek jest osadem egoizmu. Tak napełniony chrześcijanin może nieść tę radość w apostolstwie: dając wpierw przykład własnego życia, z radością przyprowadzać innych do Chrystusa i służyć im z radością. Właśnie dlatego, że jesteśmy przekonani, że Bóg jest naszym Ojcem. Jest darem, który ofiaruje każdemu chrześcijaninowi sam Bóg pozwalając nazywać się i prawdziwie być Jego dziećmi .

Chrześcijanin kroczący drogą dziecięctwa Bożego doświadcza prawdziwej, nadprzyrodzonej radości. Josemaria wskazuje zatem: Apostolstwo chrześcijańskie to nie program polityczny ani alternatywa kulturalna: oznacza ono szerzenie dobra, przekazywanie innym pragnienia miłości, konkretny zasiew pokoju i radości. A w jednej z myśli zapewnia, że jesteś człowiekiem Bożym, jeżeli znosisz niesprawiedliwość z radością i w milczeniu. Poza literaturą źródłową w prezentowanej pracy wykorzystano również inne publikacje, przede wszystkim z dziedziny prawa kanonicznego, dotyczące problematyki miejsca prałatur personalnych w hierarchicznym ustroju Kościoła. Chociaż myśl Założyciela pozostaje w całej rozciągłości zgodna z nauczaniem Kościoła oraz ma charakter zdecydowanie katolicki, to jednak położenie w niej akcentu na znaczenie pracy i apostolatu świeckich jest prekursorskie. Poprzez nią chrześcijanin ma szerzyć właśnie miłość Chrystusa. Przez swoje postępowanie ma on wskazywać na swego Mistrza: Każdy chrześcijanin powinien uobecniać Chrystusa wśród ludzi; powinien postępować w taki sposób, żeby wszyscy, którzy z nim obcują, poczuli bonus odor Christi, miłą woń Chrystusa; powinien zachowywać się w taki sposób, żeby poprzez uczynki ucznia można było odkryć oblicze Nauczyciela.