BawimysieSlowem.net

Josemaria - ustanowił nie tylko zjednoczenie ich dusz, ale i ciał. Natomiast trzeci rozdział pracy omawia przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku dotyczące prałatur personalnych. Piotra w Rzymie. Zatem zachęca każdego osobiście: Módl się dużo, wręcz cały czas, ale bez niepokoju czy ostentacji, zamieniając na modlitwę twoją pracę, jakakolwiek by ona była, nadając jej nadprzyrodzony cel. Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. Upór wobec Boga ma bezpośredni wpływ na stosunki z bliźnimi: taki człowiek będzie traktował bliźniego w sposób wyniosły i niesprawiedliwy. To my przede wszystkim musimy jawnie głosić chrześcijańską nadzieję braciom i siostrom oraz żyć pełnią Ewangelii.

Służba ta powinna być podejmowana zawsze z radością. Praca wykonywana z radością, z uśmiechem na twarzy staje się dla kolegów inspiracją do pytania o przyczyny owej radości. Rozmowy z prałatem Escrivą , udzielonych przez Założyciela Opus Dei prasie, gdzie odpowiada on na pytania na temat posłannictwa Opus Dei i Kościoła. Dla księdza Escrivy było jasne, iż Dzieło nie mogło być ani trzecim zakonem, ani bractwem. Myśl o innych jako o dzieciach Bożych, którymi są, z całą godnościątego cudownego tytułu Rozdział II RADOŚĆ W ŻYCIU CODZIENNYM Założyciel Opus Dei niestrudzenie głosił jedność życia, a mianowicie, że nadprzyrodzone życie w Chrystusie i z Chrystusem nie stanowi odrębnej rzeczywistości od codziennego życia chrześcijanina, na które składają się jego życie rodzinne, zawodowe i społeczne. Wyodrębnione w ten sposób aspekty pozwolą wskazać, z jakiego źródła może czerpać współczesny chrześcijanin, by doświadczyć prawdziwej radości, która nasyci jego serce. Wszystkie one odnoszą się do tej samej organizacji.

Chrześcijanin daje przykład wykonując pracę z rzetelnością ludzką i nadprzyrodzoną, i z radosnym poświęceniem. Gdy chrześcijanin ma tę świadomość, może ufnie rozmawiać ze swoim Ojcem: Wiem, że jesteś moim Ojcem, a zawsze widziałem, że małe dziecko całkowicie ufa swojemu ojcu . Jednakże czerpie swą siłę z Bożego, nadprzyrodzonego źródła radości, które sprawia, że ziemskie drogi stają się drogami Boskimi, jak tego chciał prałat Escriva. W Bogu chrześcijanin odnajduje prawdziwe źródło radości, najpierw tej ludzkiej oraz nadprzyrodzonej. Stetson, Javier Hervada, Heribert Schmitz, Adriano Celeghin, Rudolf Schunck, Raphael Navarro-Valls, Klaus Becker, Jos; A. Poprzez taki przykład życia chrześcijanin będzie przyciągał innych do siebie, uprzyjemniał im życie, wzbudzając jednocześnie głód Boga. Josemaria pisze o wychodzeniu dzieciom naprzeciw i o modlitwie za nich, a wtedy dzieci same będą przychodzić do swoich rodziców ze swymi troskami.

Josemarii pojawia się w języku polskim. Josemaria wskazuje, jakie relacje powinny panować w chrześcijańskiej rodzinie. Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia radość jako jeden z owoców Ducha Świętego . Św. Radość jest dziś potrzebna jako znak wiarygodności chrześcijaństwa. Jak zaświadcza o tym bp Echevarria, duch Opus Dei, dzięki swojemu rzymskiemu zakorzenieniu i uniwersalności, przystosowuje się do uwarunkowań najbardziej różnych narodów i środowisk, ponieważ - bez pomniejszania cech indywidualnych każdego kraju i osoby - jest ukierunkowany jedynie na uświęcenie życia, obyczajów i pracy niezależnie od tego, kto i w jakim zakątku ziemi mieszka. Wstęp Dążenie do radości i pełni szczęścia jest głęboko wpisane w naturę człowieka - ciągle poszukuje on tego, co zaspokoi jego serce, nada sens jego życiu, uczyni go radosnym i szczęśliwym.

Ma rozradować się i zadziwić wobec tego daru, że jest Bożym dzieckiem - sam Bóg oczekuje tego od niego. Pociągało to za sobą trwającą wiele lat ewolucję prawnej formy Opus Dei, odpowiadającą pojawiającym się z biegiem czasu nowym możliwościom dawanym przez prawo kanoniczne i coraz bardziej zgodnym z charyzmatem Dzieła oraz myślą Założyciela. Wielokrotnie wskazuje, że poddanie się woli Bożej jest źródłem radości, to sekret szczęśliwości na ziemi . Temat ten stanowi treść trzeciego rozdziału i tam będzie szerzej omówiony. Jest zawsze pozytywną odpowiedzią w każdym momencie naszego osobistego spotkania z Bogiem. Życie chrześcijanina będzie więc przeplatać radość i cierpienie. Miłość do Boga i ludzi polega właśnie na codziennym podejmowaniu owego trudu służenia, na poświęceniu, oddaniu się innym i wyzbyciu się swego egoizmu.

Nie ma żadnej sprzeczności między oddaniem się Bogu a ludzką, czystą i szlachetną miłością małżonków, a prawda ta jest dla nich powodem do radości. Wśród normalnych dróg, na których można szukać świętości, znajduje się małżeństwo. Oto bowiem - jak mówi Księga Rodzaju - dwoje stają się jednym ciałem . We wspomnianej już przedmowie bp Portillo zaświadcza: Mało kto z ludzi przeszedł przez ten świat z tak wielką radością, z tak dobrym humorem. I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie. Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj.