BawimysieSlowem.net

Kochać Kościół wspomina o postawie Założyciela w tej kwestii: W swoim aktualnym zajęciu zawsze odczuwał obowiązek współodkupienia, zbawienia dusz. Uważał się za dziecko Boże i tak też traktował innych ludzi , pragnąc dla nich takiego życia, aby w obliczu Boga czuli się jak małe dzieci . Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. Gdy chrześcijanin przyjmuje wolę Bożą i wypełnia ją z radością, wyraża swoje zawierzenie Bogu, iż Ten wszystko prowadzi ku dobru, zwłaszcza gdy chrześcijanin doświadcza cierpienia. Owa służba ma być radosna, bowiem w inny sposób nie można służyć Bogu i ludziom - tylko z radością. Wchodząc w codzienne rzeczywistości swego życia z radością uczeń Chrystusa odważnie będzie stawiał czoła różnym przeciwnościom czy trudom, ucząc się niekiedy przyjmować wolę Bożą, która dla ksišdz Escrivy jest sekretem szczęścia na ziemi. W tej perspektywie chrześcijańska droga nie oznacza wcale smutku, przygnębienia.

Konsekwencją wypełniania tego powołania jest dążenie do osobistego uświęcenia człowieka oraz apostolski wymiar Dzieła. W ten sposób praca staje się apostolstwem, okazją do oddania się innym ludziom, aby objawić im Chrystusa i zaprowadzić ich do Boga. Josemarii, jak też jest jednym z fundamentów duchowości Opus Dei. Św. W ten sposób spojrzenie oczami wiary pozwoli: podejść do problemów, dużych czy też małych, ze spokojem; zwiększyć radość i zapał w wypełnianiu codziennych obowiązków; dzielić się radościami i zmartwieniami; uśmiechać się i zapominać o własnych trudnościach, by bardziej służyć innym; słuchać współmałżonka i dzieci, okazując im miłość i zrozumienie; nie wyolbrzymiać różnych nieporozumień; wkładać wiele serca we wszelkie przysługi. A wszystko to po to, aby sprawić radość naszemu Ojcu - Bogu!. Uważał się za dziecko Boże i tak też traktował innych ludzi , pragnąc dla nich takiego życia, aby w obliczu Boga czuli się jak małe dzieci .

Sam św. Dla scharakteryzowania Opus Dei niezbędne jest zarysowanie sylwetki jego Założyciela, z którego myśli Dzieło czerpie swoje apostolskie cele, pragnąc też, aby nadana mu przez Kościół forma prawna umożliwiła ich jak najpełniejsze urzeczywistnienie. Dla tak pomyślanej instytucji nie nadawała się ani forma zgromadzenia zakonnego, ani podobnego stowarzyszenia. Święty Josemaria od lat trzydziestych - wtedy, gdy zupełnie się w ten sposób nie myślało - mówił o małżeństwie jako o prawdziwym powołaniu. Josemarii źródłem prawdziwej radości. Gdy chrześcijanin oprze się we wszelkich zajęciach na Bogu, wtedy ludzie widząc ten przykład w jego słowach i czynach, zaczną szukać Chrystusa. Francuski pisarz Georges Bernanos zarzuca chrześcijanom: Gdzie do diabła, kryjecie swoją radość? Widząc jak żyjecie, trudno uwierzyć, że to wam, i to wam jedynym, przyrzeczona została radość Pana.

Nie ma żadnej sprzeczności między oddaniem się Bogu a ludzką, czystą i szlachetną miłością małżonków, a prawda ta jest dla nich powodem do radości. I sam jest szczęśliwy, ponieważ nigdy nie zajmuje się swoim ja.Zakończenie Św. Założyciel Opus Dei wielokrotnie w swoich rozważaniach mówi o radosnej afirmacji czystości. Swoim świadectwem może on również wzbudzać u innych pragnienie Boga. Służba Założyciel Opus Dei zaznacza, że apostolstwo zawsze pozostaje służbą. - Od twego przykładu, od twoich słów rozchodzą się po wodzie kręgi... Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?.

Josemaria wyraźnie stwierdza, że chrześcijańskie nauczanie o cierpieniu to nie program łatwych pocieszeń. Jeżeli pomimo tych starań nie będą mieli dzieci, nie powinno to być dla nich czymś upokarzającym czy powodem do smutku, ale winni odkryć w tej sytuacji radość i wezwanie Boże do służby innym ludziom. Teksty te cechują się bezpośrednim stylem, często pojawia się forma dialogu, co w rezultacie stanowi wezwanie dla każdego do życia w pełni chrześcijańskiego. Również obraz Kościoła i życia chrześcijańskiego ukazywany przez media jest powierzchowny i smutny. Może się bowiem okazać, że ktoś wykonuje swą pracę niedbale, niestarannie, uciekając od odpowiedzialności i usprawiedliwiając swoje wygodnictwo fałszywymi wymówkami. - Jeżeli nie walczysz ze zniechęceniem, najpierw popadniesz w pesymizm, a potem w letniość. Musimy czuć się dziećmi Bożymi i żyć z zapałem wypełniania woli naszego Ojca .

W niniejszej pracy będzie miała miejsce analiza dzieł ksišdz Escrivy pod kątem cnoty radości. Św. Św. W swoich pismach zarysował drogę, na którą może wejść każdy chrześcijanin: ten, który żyje w bliskiej relacji z Bogiem, jak i ten, który od Niego się oddalił. Z tym wiąże się nacisk kładziony przez Założyciela na wartość pracy zawodowej oraz na rolę, którą każdy człowiek odgrywa w społeczeństwie. Św. Josemaria odnosił się z szacunkiem do tego, iż każdy człowiek po wykonanej pracy zasługuje na odpoczynek.

Należy zresztą pamiętać, że z jednej strony w życiu jest radość, a z drugiej cierpienia i przeciwności. Josemarii pozwala wyróżnić następujące podstawy radości: dziecięctwo Boże, spotkanie w swoim życiu Chrystusa oraz sakramenty święte, co stanowić będzie strukturę pierwszego rozdziału. Odkryjmy świat w nowej, radosnej perspektywie. Samo słowo Ewangelia oznacza dobrą nowinę, radosną wieść. Konsekwencją wypełniania tego powołania jest dążenie do osobistego uświęcenia człowieka oraz apostolski wymiar Dzieła. Josemaria wielokrotnie doświadczał takich sytuacji w swoim życiu, dlatego też wyznaje: jestem szczęśliwy, bardziej niż ktokolwiek, wypełniając wyłącznie wolę Bożą, odpowiadając na Jego miłość, ponieważ sprawia mi to radość. Josemaria stwierdza: Mnie nie przeraża miłość ludzka, święta miłość moich rodziców, którą posłużył się Bóg, aby dać mi życie.

Jego duszpasterska posługa nie była pozbawiona przeciwności i wielu cierpień. W niniejszej pracy będzie miała miejsce analiza dzieł ksišdz Escrivy pod kątem cnoty radości. W tym kontekście płciowość jest czymś szlachetnym, nie zaś czymś wstydliwym. Zaś zamykanie źródeł życia jest zbrodnią przeciwko darom, których Bóg udzielił ludzkości. Jedną z propozycji w tym kierunku była obecna już w trakcie obrad soborowych i zaznaczona w dokumentach Drugiego Soboru Watykańskiego idea powołania prałatur personalnych jako nowych struktur hierarchicznych w Kościele. By być przygotowanym na takie sytuacje, już teraz należy ćwiczyć się w drobnych wyrzeczeniach. .