BawimysieSlowem.net

W środowiskach kościelnych niekiedy uważano je wręcz za zjawisko heretyckie z powodu nauki o tym, iż człowiek może osiągnąć świętość nie tylko w życiu zakonnym czy kapłańskim, lecz równie dobrze w życiu świeckim. A ponadto na owym duchowym szlaku nie brakuje radości. Z drugiej strony dokonująca się od lat sześćdziesiątych XX wieku odnowa Kościoła spowodowała wewnątrzkościelną refleksję nad tym, w jaki sposób jego działalność uczynić skuteczniejszą wobec wyzwań współczesnego, coraz bardziej dotkniętego laicyzacją, świata. Rodzice, pobożni katolicy, przekazali mu podstawowe prawdy wiary i cnoty chrześcijańskie: umiłowanie sakramentu pokuty i częstej Komunii Świętej, ufność w moc modlitwy, nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, chęć pomocy najbardziej potrzebującym. Św. - Niechaj się smucą ci, którzy się nie uważają za dzieci Boże . Poprzez nią chrześcijanin ma szerzyć właśnie miłość Chrystusa. Należy zresztą pamiętać, że z jednej strony w życiu jest radość, a z drugiej cierpienia i przeciwności.

Josemaria, podążają święci, a siłą tych wędrowców jest Chrystus. Obecny prałat Opus Dei, bp Echevarria tak wspomina postawę swego duchowego ojca odnośnie do pracy: Formował nas i pomagał nam z całym spokojem i radością, aż zdobędziemy odpowiednie doświadczenie: uczył nas pracować ze spokojem i optymizmem. Pozostaje on jednocześnie świadkiem owej radości, przyjął on bowiem swoje powołanie z prawdziwym optymizmem, służąc Bogu i innym ludziom z radością i oddaniem. Także bp Echevarria przytacza w tej kwestii słowa Założyciela: Chcąc nie chcąc, inni będą robić później to samo co zrobił Ojciec. Sam Święty wyznaje w jednej ze swoich homilii: w swoim życiu zostałem doprowadzony do szczególnie głębokiej świadomości dziecięctwa Bożego. Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Tę miłość błogosławię obiema rękami. A gdy chodzi o nas, Bóg nigdy nie przegrywa bitew.

Jego krzyż zaprowadził Go do chwalebnego, zwycięskiego zmartwychwstania. W krótkich myślach z Bruzdy można przeczytać: Oto rada, którą wam natrętnie powtarzam: Bądźcie radośni, zawsze radośni. Wymagane do ogłoszenia Opus Dei związkiem pobożnym statuty, zwane Regulaminem , ksiądz Josemar;a Escriv; przedstawił biskupowi madryckiemu Leopoldo Eijo y Garay lutego roku. Początkowo stanowiła je mała grupa młodych ludzi skupionych wokół charyzmatycznej osoby księdza Josemar;i. Josemaria przytacza hiszpańskie przysłowie, które mówi, że zadbana kobieta odciąga mężczyznę od obcych drzwi, wskazując również, że zawsze pozostaje aktualny obowiązek bycia dla siebie miłymi, jak w narzeczeństwie. Josemaria wskazuje, że nie powinni tracić nadziei: ważne jest, by wykorzystali wszelkie dostępne im środki. Josemaria często przypominał swoim duchowym dzieciom, iż każdy chrześcijanin jest powołany nie tylko do uświęcania się, ale także do apostolstwa. Mąż i żona powinni opierać swoje życie na radości, która wypływa z faktu, iż Bóg dał im możliwość wydania na świat dzieci.

Czym jest owa praca w rozumieniu św. Świadectwo to dokonuje się głównie w codziennych okolicznościach życia, zwłaszcza pośród wykonywanej pracy. Kontemplowanie Jezusa w Jego obcowaniu z ludźmi będzie pomocą, by uczyć się nieść Chrystusa innym ludziom. Święty bowiem wskazuje, że krzyże, udręki, trudy będą do końca życia. Joseamria wyraża swój zachwyt i radość wobec miłości małżonków. Co do drugiego z wymienionych aspektów związanych z poruszaną w niniejszym rozdziale problematyką należy zauważyć, iż Opus Dei jako inicjatywa apostolska i duszpasterska nie miało do tej pory swoich odpowiedników w Kościele. Św. Jego stosunek do Boga winien cechować się czcią, szacunkiem, ufnością, szczerością, ale także radosną wdzięcznością i miłością.

Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . Josemaria Escriva , hiszpański kapłan, założyciel Opus Dei. Josemarii Pan pozwolił głęboko zrozumieć dar naszego synostwa Bożego. Josemaria w homilii zatytułowanej Nawrócenie dzieci Bożych tak o tym pisze: Nasz Ojciec Niebieski przebacza każdą obrazę, kiedy syn znowu do Niego wraca, kiedy żałuje i prosi o przebaczenie. Chrześcijanin ma w ten sposób dokonywać cudu braterstwa tak, by ludzie traktowali się po chrześcijańsku, praktykując przykazanie miłości, jedni drugich brzemiona nosząc. Ta Boża obecność będzie ożywiać każde ludzkie działanie, któremu grozi rutyna i nuda. ...

Chrześcijanin, który zaczerpnął ze źródła radości, może nią teraz żyć na co dzień: w relacjach w rodzinie, w swej pracy zawodowej, oddając się wypoczynkowi, a autentyczność jego radości będzie się sprawdzać w trudach i przeciwnościach. Z tego obcowania z Ojcem rodzi się przekonanie o Jego codziennej opiece, ufność, że On jako kochający Ojciec wie najlepiej, co jest dla Jego dziecka dobre. Ważne jest, by chrześcijanin nie smucił się i nie robił z tego - jak i z każdych problemów - tragedii, ale znosił wszystko cierpliwie i z pogodą ducha. Po to małżonkowie mają specjalną łaskę, której udziela sakrament ustanowiony przez Chrystusa Pana. W pracy chrześcijanin nawiązuje również relacje ze swoimi kolegami, które mogą przerodzić się w szczerą i autentyczną przyjaźń, a z takiej więzi rodzi się zaufanie. Nie jest ona jakimś dodatkiem do życia, ale stanowi jego istotny element. Prałat Escriva wyznaje w innym miejscu: Służba - jakże lubię to słowo! Służyć mojemu Królowi, a dla Niego wszystkim tym, którzy zostali odkupieni Jego krwią. Ukazały się również rozważania piętnastu tajemnic różańcowych Różaniec święty, wydane razem z Drogą Krzyżową , gdzie Autor wprowadza czytelnika w poszczególne sceny z życia Chrystusa i Maryi.