BawimysieSlowem.net

Spotkanie w swoim życiu Chrystusa i przebywanie z Nim na co dzień rodzi autentyczną radość. Dziecko Boże już tu na ziemi doznaje tej radości, a kiedyś w sposób pełny będzie się nią radował w niebie. Josemaria nazywa sakramentem radości, chrześcijanin doświadcza szczęścia płynącego ze szczerego wyznania grzechów i otrzymanego przebaczenia. W swym postępowaniu uczeń Chrystusa ma kierować się troską o to, co jest najlepsze dla innych, a jest to poznanie Chrystusa, ukochanie Go, zwracanie się do Niego. Bp Echevarria wspomina zdanie św. Z drugiej strony nowe zadania stanęły przed rozwijającym się Dziełem po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii i wraz ze wzrostem liczby powołań do Dzieła. Występując do biskupa madryckiego o zatwierdzenie Opus Dei jako związku pobożnego, ksiądz Escriv; wiedział, że nie jest to ostateczna forma prawna dla Dzieła, choć wówczas wydawała się najlepsza z możliwych - tym bardziej, że troską Założyciela było to, by pod żadnym pozorem nie upodabniać Dzieła do zgromadzenia zakonnego.

W środowiskach kościelnych niekiedy uważano je wręcz za zjawisko heretyckie z powodu nauki o tym, iż człowiek może osiągnąć świętość nie tylko w życiu zakonnym czy kapłańskim, lecz równie dobrze w życiu świeckim. Tego dnia ksiądz Escriv; rozpoznał, że Bóg wzywał go do szczególnej misji, tak, by poświęcając wszystkie swoje siły, założył Dzieło, mające na celu rozpowszechnienie wśród chrześcijan żyjących w świecie głębokiej świadomości Bożego powołania do świętości. Tak wyjaśnia to szerzej ksišdz Escriva: Każdy powinien być nie tylko świętym, ale i apostołem. Podstawowym elementem apostolstwa dla św. W roku przeniósł się do seminarium w Saragossie, gdzie wstąpił na Uniwersytet Papieski. Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami. Założyciel Opus Dei urodził się stycznia roku w Barbastro w Hiszpanii w rodzinie głęboko chrześcijańskiej.

Nie ma takiej duszy, która by Chrystusa nie interesowała. Josemar;i Escrivy. Cennym źródłem są również zbiory homilii św. Wśród zasadniczych cech charakterystycznych tej odnowy odnotowuje się dowartościowanie katolików świeckich przez podkreślenie ich znaczenia w podejmowanym przez Kościół apostolstwie, a ponadto przez mocne zaakcentowanie, iż są oni we właściwym sobie stanie życia wezwani do świętości. Jednakże ci członkowie Opus Dei, którzy poświęcili się kapłaństwu, nie przestawali należeć do Stowarzyszenia . Założyciel Opus Dei mówi o owej świadomości dziecięctwa Bożego wręcz w sposób radykalny: Niewola albo dziecięctwo Boże: oto wybór naszego życia. Nie będzie solą, jeśli nie nada się do solenia; nie będzie światłem, jeśli przez swój przykład i swoje nauczanie nie będzie dawać świadectwa o Jezusie, jeśli utraci to, co stanowi rację jego życia.

Zachęca on zatem z optymizmem, że winniśmy kroczyć naprzód bez lęku przed życiem i bez obawy przed śmiercią, bez uciekania za wszelką cenę przed cierpieniem, które dla chrześcijanina jest środkiem oczyszczenia i okazją do prawdziwego miłowania swoich braci w tysiącach okoliczności codziennego życia. Każdą odkupił za cenę własnej Krwi. Na tej drodze małżonkowie są zatem zobowiązani do zdobywania świętości: do uświęcania swego małżeństwa i siebie samych. Poprzez taki przykład życia chrześcijanin będzie przyciągał innych do siebie, uprzyjemniał im życie, wzbudzając jednocześnie głód Boga. W ten sposób praca staje się modlitwą, miejscem spotkania chrześcijanina z Chrystusem. .. W ten sposób praca staje się modlitwą, miejscem spotkania chrześcijanina z Chrystusem.

Na końcu drogi, jak opisuje ksišdz Escriva, zbyt późno zdają sobie sprawę, że dla błahostek zmarnowali swe szczęście ziemskie i wieczne. Chrześcijanin powinien umieć dawać przykładem i słowem świadectwo wiary, którą wyznaje. Niewątpliwie stymulatorem tych przemian był Drugi Sobór Watykański, który na nowo odkrył i podkreślił wielkie znaczenie laikatu w życiu wspólnoty chrześcijańskiej. Po odbyciu studiów w seminarium w Saragossie marca roku Josemar;a otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Miguela de los Santos D;az Gómara. Josemaria nieustannie przypomina, że dzieci Boże winny być siewcami pokoju i radości, mają pełnymi rękami rozsiewać radość i pokój. Josemaria wskazuje, że nie możemy żyć odwróceni plecami do tłumu, zamknięci w swoim małym świecie. Apostolstwo to jakby oddychanie chrześcijanina: dziecko Boże nie może żyć bez tego duchowego tętna.

Często przedstawia się tę pracę jako coś upokarzającego, natomiast należy ją traktować z godnością jako prawdziwy zawód. Stwierdza on, iż życie chrześcijańskie ma w stosunku do ludzkości charakter służby . Dlatego też trwając przy Nim, zawsze będziemy zwycięzcami. W oczach Bożych żadne zajęcie samo z siebie nie jest ani wielkie, ani małe. Jezus jest siewcą i kontynuuje ten zasiew za pośrednictwem chrześcijan. O owej trudności zdobycia szczęścia w wieku współczesnym pisał już papież Paweł VI w roku w adhortacji o radości chrześcijańskiej Gaudete in Domino: Społeczność ludzka, bogata w wynalazki techniczne, mogła pomnożyć okazje do rozrywek, ale z trudem przychodzi jej rodzenie radości. Wyboru tekstów dokonał obecny prałat Opus Dei, bp Javier Echevarria .

Bp Echevarria opowiada o postawie Założyciela wobec różnych chorób czy dolegliwości: Dziękował Bogu za dolegliwości i przemieniał je w modlitwę ciała: jeśli nie mógł zrobić już nic innego, starał się pogłębić swoje życie wewnętrzne. Dlatego też jego postawa wobec ludzi winna cechować się otwartością, życzliwością czy też serdecznością. Dlatego też dziecięctwo Boże jako fundament radości będzie treścią pierwszego paragrafu. Na język polski zostały przetłumaczone wszystkie duchowe dzieła Świętego. Praca wykonywana z ludzką rzetelnością i dokładnością, z uśmiechem na twarzy może okazać się istotnym czynnikiem przyciągania innych do Boga. Radość przenika wtedy życie modlitwą do tego stopnia, że możemy tylko śpiewać . ...