BawimysieSlowem.net

Mamy służyć wszystkim duszom. W innym miejscu zwraca uwagę: Jeśli jesteśmy zarozumiali, jeśli troszczymy się o swoją osobistą wygodę, jeśli czynimy z siebie samych ośrodek życia innych, a nawet świata, nie mamy prawa nazywać się chrześcijanami ani uważać się za uczniów Chrystusa. .Praca i wypoczynek Większość czasu zwykłego chrześcijanina wypełnia jego praca zawodowa, zadania i obowiązki, które często przytłaczają, przerastają siły, są źródłem zniechęcenia i smutku. W innym miejscu zwraca uwagę: Jeśli jesteśmy zarozumiali, jeśli troszczymy się o swoją osobistą wygodę, jeśli czynimy z siebie samych ośrodek życia innych, a nawet świata, nie mamy prawa nazywać się chrześcijanami ani uważać się za uczniów Chrystusa. Święty wskazuje, że grzech, odejście od Boga i ryzyko utraty wieczności jest wielką nędzą, dlatego też celem chrześcijanina ma być doprowadzanie ludzi do wiecznej chwały Bożej miłości. Można również odnaleźć inne świadectwo: Jego towarzystwo było tak bardzo radosne . ksišdz Escriva tak to podsumowuje: Świadomość naszego synostwa Bożego daje radość naszemu nawróceniu - mówi nam, że wracamy do domu Ojca .

Apostoł Narodów, przebywając w więzieniu, zwraca się wymownie do Filipian: Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! . Z tego wynikały późniejsze prawne uregulowania Dzieła - konieczność, by wszyscy jego członkowie pracowali zawodowo. Chrześcijanin - dziecko Boże ma opierać się na tym fundamencie, ma radować się tą prawdą każdego dnia, zdecydowanie wziąć sobie to do serca . W owym oddaniu i poświęceniu odnajdzie bowiem on prawdziwą radość. Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Gdybyśmy my, chrześcijanie, umieli służyć! Powierzmy Panu naszą decyzję, by nauczyć się tego zadania służby, bo tylko służąc, będziemy mogli poznać i ukochać Chrystusa, a także ukazywać Go innym i sprawić, by bardziej Go kochali. Dalszy rozwój Opus Dei nie był pozbawiony trudności, wobec których Założyciel zachował radość i dobry humor.

Jeśli nie reagujemy w taki właśnie sposób, trzeba, abyśmy szczerze czynili rachunek sumienia, ponieważ być może - a nawet prawie na pewno - wciąż snujemy się za naszym ja, krążymy wokół żądzy własnej chwały, tej próżnej chwały, która sprawia, że wszyscy i wszystko nas denerwuje. W tym okresie koncepcja prałatury personalnej krystalizowała się. Św. Z uwagi na nowość tej formy prawnej oraz na fakt, iż jak dotąd funkcjonuje jedynie Prałatura Personalna Świętego Krzyża i Opus Dei, literatura ta jest stosunkowo nieliczna. Sam Jezus pragnie, by uczniowie mieli w sobie Jego radość w całej pełni , a tej radości nikt im nie zdoła odebrać . Mąż i żona powinni opierać swoje życie na radości, która wypływa z faktu, iż Bóg dał im możliwość wydania na świat dzieci. Josemaria wskazuje, że mamy być święci, aby uświęcać innych.

Taka jest rzeczywistość, chociaż ciężko nam to zrozumieć. Został ochrzczony stycznia tegoż roku. Konieczne jest, abyś się zdecydował na dobrowolne niesienie krzyża. Dlaczego ta prawda o Bożym ojcostwie jest źródłem takiej radości w życiu chrześcijanina? Jakie konsekwencje z niej wynikają? Prawda ta, iż z miłosierdzia Bożego jesteśmy dziećmi Bożymi , ukazuje każdemu chrześcijaninowi, że został powołany do istnienia z wolnego porywu miłości Boga Ojca, który pierwszy wychodzi mu na spotkanie. Josemaria wyjaśnia, że tylko ten będzie umiał przyjąć chorobę i znosić ją z nadprzyrodzoną radością, kto w sposób prawdziwe chrześcijański będzie wykorzystywał zdrowie. Temat ten stanowi treść trzeciego rozdziału i tam będzie szerzej omówiony. Mamy służyć wszystkim duszom.

in. W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych. Josemarii Pan pozwolił głęboko zrozumieć dar naszego synostwa Bożego. Każdą odkupił za cenę własnej Krwi. Stanowić to też będzie treść drugiego paragrafu. Josemaria wyznaje: Pragnę, abyś był szczęśliwy na ziemi. ksišdz Escriva tak to podsumowuje: Świadomość naszego synostwa Bożego daje radość naszemu nawróceniu - mówi nam, że wracamy do domu Ojca .

* * * Konkludując, każdy chrześcijanin, obdarowany Boskim powołaniem, ma dążyć do świętości, czyniąc ze swego życia codzienne apostolstwo . Josemaria pisze: Synostwo Boże jest radosną prawdą, tajemnicą dającą pocieszenie. Po grzechu pierworodnym Bóg zwraca się do Adama, że z trudem, w pocie czoła będzie spożywał pożywienie . Na końcu drogi, jak opisuje ksišdz Escriva, zbyt późno zdają sobie sprawę, że dla błahostek zmarnowali swe szczęście ziemskie i wieczne. Świadczyć może o tym chociażby tytuł na okładce książki Johna Allena pt. Josemaria wielokrotnie doświadczał takich sytuacji w swoim życiu, dlatego też wyznaje: jestem szczęśliwy, bardziej niż ktokolwiek, wypełniając wyłącznie wolę Bożą, odpowiadając na Jego miłość, ponieważ sprawia mi to radość. Zdaje on sobie sprawę, że w swoim życiu będzie doświadczał cierpienia, ale - posiadając wiarę - nigdy nie będzie uważał się za nieszczęśliwego, bowiem będzie szczęśliwy szczęściem, które zaprowadzi go do innych ludzi, aby ich także uczynić uczestnikami nadprzyrodzonej radości.