BawimysieSlowem.net

Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość. Powołanie chrześcijanina do świętości powinno obejmować zatem wszystkie aspekty jego życia. Josemarii pozwala wskazać na źródła radości. Czy zatem chrześcijanin, który doświadcza cierpienia, spotykają go trudy, a na jego drodze stają przeciwności, może jednocześnie przeżywać autentyczną, chrześcijańską radość? Czy konieczność wzięcia krzyża, podjęcia umartwienia i wyrzeczenia się siebie nie wyklucza radości? Założyciel Opus Dei w swoim życiu nieustannie doświadczał cierpienia, spotykał się z mnóstwem trudności i przeciwności na drodze rozwoju Dzieła czy też z niezrozumieniem - najdotkliwszym ze strony ludzi Kościoła. Nie tak żył Jezus. Josemaria, upokarzające były niewątpliwie warunki, w których często była wykonywana. Domy te będą jasne i radosne, jeśli będą świeciły światłem Chrystusa.

Piotra w Rzymie. Wśród zasadniczych cech charakterystycznych tej odnowy odnotowuje się dowartościowanie katolików świeckich przez podkreślenie ich znaczenia w podejmowanym przez Kościół apostolstwie, a ponadto przez mocne zaakcentowanie, iż są oni we właściwym sobie stanie życia wezwani do świętości. Coraz więcej publikacji na temat Opus Dei i św. Chrześcijańska postawa służby winna cechować się otwartością na innych, życzliwością, serdecznością. W roku do tajemnic różańcowych dołączono tajemnice światła. Warto przytoczyć także inny fragment jednej z homilii: Wszystko, co mamy, otrzymaliśmy od Boga, żeby być solą, która nadaje smak; światłem, które zaniesie ludziom radosną nowinę . Wobec powyższego nie należy pomijać okazji do serdecznego służenia ludziom, choć może to wiązać się z ponoszeniem ofiary.

Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj. Do tej misji uświęcania innych chrześcijanin jest zobowiązany przez sakrament chrztu i bierzmowania. Josemarii Escrivy z dziedziny duchowości katolickiej, opublikowane w języku polskim. Josemaria stwierdza: Mnie nie przeraża miłość ludzka, święta miłość moich rodziców, którą posłużył się Bóg, aby dać mi życie. We Mszy świętej przeżywa on szczególną radość z powodu sakramentalnej obecności Zbawiciela. Z miłości do Boga, z miłości do dusz i żeby odpowiedzieć na nasze chrześcijańskie powołanie, musimy dawać przykład. Święty wskazuje bowiem, iż można spotykać Chrystusa, pozostając w świecie, nie zmieniając swego stanu i wykonywanej pracy zawodowej.

Poza tym Święty daje radę: jeżeli Bóg chce, by nas dosięgły utrapienia, przyjmijmy je jako znak, że uważa nas za dostatecznie dojrzałych, byśmy jeszcze ściślej zjednoczyli się z Jego odkupieńczym Krzyżem. W innej homilii pisze: z miłosierdzia Bożego jesteśmy dziećmi naszego Ojca, który jest wszechmogący i jest w niebie. Owo uświęcenie przez pracę stanowi trzon duchowości Opus Dei. Święty bowiem wskazuje, że krzyże, udręki, trudy będą do końca życia. Trzeci czynnik to uświęcanie poprzez pracę innych ludzi. Jego postawa jako ucznia Chrystusa nie polega na pogodzeniu się ze swoim smutnym losem, lecz powinna to być satysfakcja tego, kto odczuwa już przedsmak zwycięstwa. Przez statuty rozumiano stałą normę, którą wydawała i rządziła się społeczność nie mająca władzy jurysdykcyjnej.

Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Wokół nas jest wiele dusz i nie mamy prawa stanowić przeszkody dla ich szczęścia wiecznego. Chrześcijanin zna wszystko i stawia czoło wszystkiemu, pełen ludzkiej rzetelności i mocy otrzymanej od Boga. To wezwanie do świętości wszystkich chrześcijan wiąże się z podkreślanym w charakterystyce Świętego umiłowaniem wolności każdego człowieka i szacunkiem dla jego życiowych wyborów. Zostaną tu ukazane kolejne aprobaty wydane dla Opus Dei, począwszy od ustnego zatwierdzenia przez biskupa Madrytu do zatwierdzenia Dzieła jako związku pobożnego. Owo uświęcenie przez pracę stanowi trzon duchowości Opus Dei. Josemaria wskazuje, że nie powinni tracić nadziei: ważne jest, by wykorzystali wszelkie dostępne im środki.

Czy nie zdajesz sobie sprawy, że możesz powiedzieć jak Piotr: In nomine tuo laxabo rete - Jezu, w imię Twoje rozpocznę poszukiwanie dusz?. Służba duszom domaga się wyrzeczenia się egoizmu i dania z siebie wszystkiego, św. Bardziej wiarygodnym apostołem jest ten chrześcijanin, który głoszoną Ewangelię potwierdza wpierw czynami, przykładem własnego życia. Prałat Escriva wyznaje w innym miejscu: Służba - jakże lubię to słowo! Służyć mojemu Królowi, a dla Niego wszystkim tym, którzy zostali odkupieni Jego krwią. Otrzymanego daru powołania nie można zatrzymać jedynie dla siebie. Święty kieruje się wyłącznie troską o dusze, interesuje go przede wszystkim ich zbawienie: Wznoszenie wspaniałych budynków?... Chrześcijanin nie powinien się temu dziwić.