BawimysieSlowem.net

Chrześcijanin jest również siewcą radości w swojej pracy zawodowej, która wykonywana ze świadomością Bożej obecności oraz z ludzką i nadprzyrodzoną rzetelnością, staje się nieustanną modlitwą. Ta treść życia codziennego będzie przedmiotem drugiego rozdziału. Josemaria pisze o wychodzeniu dzieciom naprzeciw i o modlitwie za nich, a wtedy dzieci same będą przychodzić do swoich rodziców ze swymi troskami. Radość jest dziś potrzebna jako znak wiarygodności chrześcijaństwa. Sam św. Każde bowiem powołanie jest powodem dumy, radości.

Wydaje im się niekiedy, że odnaleźli prawdziwe szczęście, jednak okazuje się, że pokładają nadzieję w tym, co ulotne i przemija. Podstawowym elementem apostolstwa dla św. Jednocześnie rodzice winni pamiętać, by nie narzucać im konkretnego zachowania, lecz ukazywać nadprzyrodzone i ludzkie motywy, które za nim przemawiają. Św. Przede wszystkim jednak rodzice wychowują dzieci przez swoje własne postępowanie, zwłaszcza w sprawach wiary. Najbardziej znanym dziełem Świętego, mającym wiele wydań i przetłumaczonym na wiele języków, jest Droga , składająca się z krótkich, ponumerowanych myśli.

Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia radość jako jeden z owoców Ducha Świętego . Josemaria ukazuje, że również na drodze wszelkich ludzkich zajęć chrześcijanin może osiągnąć świętość, nie opuszczając i nie zmieniając swego miejsca w świecie. - Nędzna jest twoja miłość, jeśli nie budzi w tobie pragnienia, aby swym szaleństwem zarazić innych apostołów. Josemaria w jednej ze swoich homilii przedstawia obraz dwóch dróg. Domy te będą jasne i radosne, jeśli będą świeciły światłem Chrystusa. Zaś zamykanie źródeł życia jest zbrodnią przeciwko darom, których Bóg udzielił ludzkości.

Zostaną tu ukazane kolejne aprobaty wydane dla Opus Dei, począwszy od ustnego zatwierdzenia przez biskupa Madrytu do zatwierdzenia Dzieła jako związku pobożnego. Josemaria stwierdza: Mnie nie przeraża miłość ludzka, święta miłość moich rodziców, którą posłużył się Bóg, aby dać mi życie. Tylko ludzie prawdziwie radośni będą mogli porwać swoim świadectwem innych do zafascynowania się tajemnicą Zmartwychwstałego Chrystusa. Zatem zachęca każdego osobiście: Módl się dużo, wręcz cały czas, ale bez niepokoju czy ostentacji, zamieniając na modlitwę twoją pracę, jakakolwiek by ona była, nadając jej nadprzyrodzony cel. Od idei powołania prałatur personalnych do jej realizacji minęło wiele lat. Teksty te cechują się bezpośrednim stylem, często pojawia się forma dialogu, co w rezultacie stanowi wezwanie dla każdego do życia w pełni chrześcijańskiego.

Jak zaznacza o. Każdy chrześcijański dom powinien być oazą spokoju, w której ponad drobnymi codziennymi przeciwnościami będzie odczuwalna głęboka i szczera miłość, niezmącony pokój, owoc prawdziwie przeżywanej wiary. Św. . Całe jego chrześcijańskie życie winno być ukierunkowane na służbę, podejmowaną z radością. Natomiast w jednym ze swych listów pisze: Zrozumiałem, że synostwo Boże musiało być zasadniczą cechą naszej duchowości: Abba, Pater! I że, żyjąc tym synostwem Bożym, synowie moi będą pełni radości i pokoju, chronieni przez niezwyciężony mur; będą umieli być apostołami tej radości i przekazać ten pokój, także w obliczu cierpienia własnego i cudzego.

Właśnie dlatego, że jesteśmy przekonani, że Bóg jest naszym Ojcem. A inni, widząc że jesteśmy tacy jak oni we wszystkich sprawach, poczują się zachęceni do zadania nam pytania: jak wytłumaczyć waszą radość?. Josemaria mówi o małżeństwie jako Boskiej drodze na ziemi: Małżeństwo - nigdy nie zmęczę się powtarzaniem tego - jest drogą Boską, wielką, wspaniałą . Jednak św. Św. Jego cele były jednakże nadprzyrodzone, stąd też jego członkowie, spełniając najdokładniej własne obowiązki zawodowe i społeczne, mieli za zadanie żyć życiem modlitwy i ofiary, służąc Kościołowi .

Chrystus zaciska pszenicę w swoich zranionych dłoniach, nasyca ją swoją krwią, oczyszcza ją, obmywa i rzuca w bruzdę, którą jest świat. Ta Boża obecność będzie ożywiać każde ludzkie działanie, któremu grozi rutyna i nuda. Wokół nas jest wiele dusz i nie mamy prawa stanowić przeszkody dla ich szczęścia wiecznego. Fundamentalną w tym zakresie pracą źródłową była publikacja Amadeo de Fuenmayora, Valent;na Gómeza-Iglesiasa i Jos; Luisa Illanesa L;itinerario giuridico dell;Opus Dei. * * * Konkludując, każdy chrześcijanin, obdarowany Boskim powołaniem, ma dążyć do świętości, czyniąc ze swego życia codzienne apostolstwo . Należałoby więc na nowo odkryć skarb ewangelicznego przesłania o Jezusie Chrystusie, przechowywany w naczyniach glinianych .