BawimysieSlowem.net

Josemaria wskazuje, że cierpienie, wyrzeczenie jest czymś koniecznym w życiu chrześcijanina. Josemaria w homilii zatytułowanej Nawrócenie dzieci Bożych tak o tym pisze: Nasz Ojciec Niebieski przebacza każdą obrazę, kiedy syn znowu do Niego wraca, kiedy żałuje i prosi o przebaczenie. Św. Dar ten jest skierowany w sposób szlachetny ku życiu, ku miłości i ku płodności. Ów osiołek jest pełen energii, gdy doświadcza dobrego samopoczucia, gdy chrześcijanin jest zdrowy na ciele. W końcu po prawie dziesięciu latach modlitwy ujrzał to, czego Bóg od niego oczekiwał - października roku założył Opus Dei , mocne i skuteczne narzędzie zbawczego posłannictwa Kościoła dla życia świata. W czasie pobytu w seminarium widziano go przede wszystkim jako człowieka radosnego, z ogromnym poczuciem humoru: To, co najbardziej zwracało uwagę, to był uśmiech - szczery i ujmujący: stanowił on odbicie jego wewnętrznej radości. Poza tym Święty daje radę: jeżeli Bóg chce, by nas dosięgły utrapienia, przyjmijmy je jako znak, że uważa nas za dostatecznie dojrzałych, byśmy jeszcze ściślej zjednoczyli się z Jego odkupieńczym Krzyżem.

Św. Istniejące w Kościele formy prawne, do których usiłowano przystosować Dzieło, uniemożliwiały pełny rozwój współgrającej z przewodnimi ideami Drugiego Soboru Watykańskiego myśli księdza Escrivy. Chrystus błogosławi miłość małżonków przez to, że - jak pisze św. Wyraźnie pisał o tym w Instrukcji wydanej marca roku, podkreślając wyjątkowość Opus Dei i wzywając jego członków do wierności ich wyjątkowemu powołaniu oraz temu, czego Bóg oczekuje od Dzieła. Został ochrzczony stycznia tegoż roku. Owa sztuka wychowania domaga się wyrozumiałości, roztropności, kochania, a przede wszystkim dawania dobrego przykładu. Ta Boża obecność będzie ożywiać każde ludzkie działanie, któremu grozi rutyna i nuda. Gdy chrześcijanin ma tę świadomość, może ufnie rozmawiać ze swoim Ojcem: Wiem, że jesteś moim Ojcem, a zawsze widziałem, że małe dziecko całkowicie ufa swojemu ojcu .

Josemaria wyraźnie stwierdza, że chrześcijańskie nauczanie o cierpieniu to nie program łatwych pocieszeń. Takie uznanie Dzieła zdaniem Założyciela miało przyczynić się do lepszej realizacji jego podstawowych, wyraźnych już od początku istnienia celów - formacji chrześcijańskiej wiernych i służby Kościołowi. Piotra w Rzymie. Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. Jak podkreśla Prałat Escriva, nie jest to droga smutna, ponieważ sam Chrystus nam pomaga, a przy Nim nie ma miejsca na smutek. Jednym z takich elementów, który powinien podlegać umartwieniu, jest ciało człowieka. Po konsultacji z ekspertami w dziedzinie prawa kanonicznego ksiądz Josemar;a doszedł do wniosku, iż ówcześnie jedynym możliwym rozwiązaniem problemu prawnej formy Dzieła jest jego zatwierdzenie jako związku pobożnego . Josemarii źródłem prawdziwej radości.

Od samego początku orędzie o Zbawicielu niesie ze sobą radość. Cnota ta zanika wtedy, gdy uczeń Jezusa przez grzech oddala się od Niego. Dlatego też chrześcijanin nie powinien patrzyć ze smutkiem na spotykane trudności czy przeciwności, gdyż nie pokłada nadziei w tym, co przemija, lecz w tym, co trwa na zawsze. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj. Nigdy też nie będzie potrzebowało dostosowywać się do świata, gdyż wszyscy jego członkowie są ze świata. Jednak aby uświęcać pracę, konieczne są do spełnienia pewne warunki. Konsekwencją wypełniania tego powołania jest dążenie do osobistego uświęcenia człowieka oraz apostolski wymiar Dzieła. Jeśli Bóg wzywa małżonków do posiadania licznego potomstwa, powinni je z radością przyjąć, rezygnując niekiedy z własnej wygody.

Jest to walka człowieka kochającego, który pracując i odpoczywając, ciesząc się i cierpiąc, trwa myślami przy umiłowanej osobie i dla niej chętnie znosi wszelkie trudności. Sam Święty wyznaje: w moim życiu często pojawiał się ból i nieraz chciało mi się płakać - i kontynuuje dalej - Kiedy wam mówię o bólu, nie mówię wam tylko o teoriach. Bez pokoju ludzka radość będzie radością pozorną, fałszywą, niepłodną . Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. - Ale Krzyż chwalebny, boskie znamię, gwarancję, iż jesteśmy autentycznymi dziećmi Bożymi. Istotnym aspektem apostolstwa jest troska o zbawienie innych, przyciąganie ich do Chrystusa, co też zostanie omówione w paragrafie drugim. Czy zatem chrześcijanin, który doświadcza cierpienia, spotykają go trudy, a na jego drodze stają przeciwności, może jednocześnie przeżywać autentyczną, chrześcijańską radość? Czy konieczność wzięcia krzyża, podjęcia umartwienia i wyrzeczenia się siebie nie wyklucza radości? Założyciel Opus Dei w swoim życiu nieustannie doświadczał cierpienia, spotykał się z mnóstwem trudności i przeciwności na drodze rozwoju Dzieła czy też z niezrozumieniem - najdotkliwszym ze strony ludzi Kościoła. Chrystus stał się sługą, aby każdy Jego uczeń mógł służyć wszystkim ludziom.

Jak ważna jest w życiu chrześcijanina praca, tak też konieczny jest wypoczynek. Chrześcijanina powinna cechować ambicja zbawienia wszystkich ludzi, troska o to, by do wszystkich dotarło zbawcze orędzie Chrystusa. Jego czas należy do Boga, On obdarza go życiem, łaskami, siłą, chrześcijanin ma więc pomagać Mu w Jego zbawczym planie, ma być Jego narzędziem we współodkupianiu, winien całe życie poświęcić tej radosnej ofierze oddania się dla dobra dusz. Josemaria zaznacza, że osoby, które szukają tylko własnego zadowolenia, są tak naprawdę niezadowolone i nieszczęśliwe. Gianfranco Ghirlanda, Giuseppe della Torre, Erich Garhammer, William H. Kodeks Prawa Kanonicznego z roku określał tego typu organizacje jako zrzeszenia wiernych założone w celu wykonywania jakiegoś dzieła zbożnego lub dzieła miłości. Josemaria odnosił się z szacunkiem do tego, iż każdy człowiek po wykonanej pracy zasługuje na odpoczynek. Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach.

Założyciel od początku starał się wyraźnie odróżnić Dzieło od innych stowarzyszeń i ruchów katolickich o profilu religijnym czy społecznym, których bardzo wiele powstawało w XIX i w początkach XX w. Żaden dzień nie może upłynąć bez przyprawienia go pięknem i solą umartwienia. Należy zresztą pamiętać, że z jednej strony w życiu jest radość, a z drugiej cierpienia i przeciwności. Należy jednak dobrze rozumieć, czym jest odpoczynek. W toku przygotowywania przedkładanej pracy okazało się, iż w języku polskim materiały podejmujące zagadnienie prałatur personalnych oraz historię Opus Dei od strony prawnokanonicznej są bardzo nieliczne. Wśród normalnych dróg, na których można szukać świętości, znajduje się małżeństwo. - Bądź optymistą. Wszystkie one odnoszą się do tej samej organizacji.

O owej trudności zdobycia szczęścia w wieku współczesnym pisał już papież Paweł VI w roku w adhortacji o radości chrześcijańskiej Gaudete in Domino: Społeczność ludzka, bogata w wynalazki techniczne, mogła pomnożyć okazje do rozrywek, ale z trudem przychodzi jej rodzenie radości. Każdy taki związek miał prawo przyłączania do siebie innych związków, bractw oraz stowarzyszeń. Po drugie zaś obrazują one wyjątkowość Dzieła na tle organizacji i stowarzyszeń w Kościele, która ostatecznie doprowadziła do przyznania mu nowej i wyjątkowej formy prawnej. WSTĘP Posoborowa odnowa dokonująca się w Kościele obejmuje wszystkie wymiary jego działalności. Prałat Escriva ukazuje pracę jako dar, jest ona uczestnictwem chrześcijanina w stwórczym dziele Boga. Stało się jasne, iż prałatura personalna nie musi powstawać jako struktura zupełnie nowa, powoływana decyzją administracyjną, bez własnych korzeni i określonej duchowości. Tak napełniony chrześcijanin może nieść tę radość w apostolstwie: dając wpierw przykład własnego życia, z radością przyprowadzać innych do Chrystusa i służyć im z radością. Chrześcijanin powinien nieustannie pamiętać o tej prawdzie, pozwoli mu to bowiem zwracać się w postawie pełnej ufności do Boga, który jest jego Ojcem.