BawimysieSlowem.net

I to do szczęścia już tutaj na ziemi, a nie tylko dopiero w wieczności. Jako ten, który doświadczył krzyża, przypomina swoim duchowym dzieciom o chrześcijańskim sensie cierpienia. Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w seminarium duchownym w Logro;o. Polega ona na takim przeanalizowaniu dostępnej dokumentacji, aby w jej świetle ukazać prawnokanoniczną specyfikę prałatury personalnej Opus Dei. Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami. Chrześcijanin nie powinien poprzestać na przyciąganiu ludzi do Boga, ale także winien on swoją radością zarażać apostołów.

Oto anioł przychodzący do Maryi zwraca się do niej słowami: Bądź pozdrowiona, łaski pełna , co oznacza dosłownie z języka greckiego raduj się. W ten sposób praca staje się modlitwą, miejscem spotkania chrześcijanina z Chrystusem. Radę tworzyli: przewodniczący, sekretarz i trzech członków, a Zgromadzenie - numerariusze, spośród których wybierani byli członkowie Rady . Św. Prałat Escriva ukazuje pracę jako dar, jest ona uczestnictwem chrześcijanina w stwórczym dziele Boga. Także bp Echevarria przytacza w tej kwestii słowa Założyciela: Chcąc nie chcąc, inni będą robić później to samo co zrobił Ojciec.

W III części II księgi Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku, mówiącej o wiernych świeckich, wśród stowarzyszeń wiernych wyróżniono trzecie zakony , bractwa i związki pobożne . Obecny prałat Opus Dei, bp Echevarria tak wspomina postawę swego duchowego ojca odnośnie do pracy: Formował nas i pomagał nam z całym spokojem i radością, aż zdobędziemy odpowiednie doświadczenie: uczył nas pracować ze spokojem i optymizmem. Występując do biskupa madryckiego o zatwierdzenie Opus Dei jako związku pobożnego, ksiądz Escriv; wiedział, że nie jest to ostateczna forma prawna dla Dzieła, choć wówczas wydawała się najlepsza z możliwych - tym bardziej, że troską Założyciela było to, by pod żadnym pozorem nie upodabniać Dzieła do zgromadzenia zakonnego. Był drugim z sześciorga dzieci Jos; Escrivy i Marii Dolores Alb;s. Jego postawa jako ucznia Chrystusa nie polega na pogodzeniu się ze swoim smutnym losem, lecz powinna to być satysfakcja tego, kto odczuwa już przedsmak zwycięstwa. Josemarii pozwala wyróżnić następujące podstawy radości: dziecięctwo Boże, spotkanie w swoim życiu Chrystusa oraz sakramenty święte, co stanowić będzie strukturę pierwszego rozdziału.

Josemarii, jak też jest jednym z fundamentów duchowości Opus Dei. coraz więcej kręgów, coraz szerzej. Wymaga to od rodziców wzięcia odpowiedzialności za tę misję, bowiem - jak pisze ksišdz Escriva - nie ma prawdziwego wychowania bez osobistej odpowiedzialności . We Mszy świętej przeżywa on szczególną radość z powodu sakramentalnej obecności Zbawiciela. Jednak istotnym jest to, by chrześcijanin również w tych rzeczywistościach nie zagubił nadprzyrodzonego punktu widzenia. W ten sposób najlepiej przyczynicie się do uczynienia z nich prawdziwych chrześcijan .

Powoduje to bowiem, że stają one po stronie któregoś z rodziców, a to może przyczyniać się do niszczenia jedności między małżonkami. Atmosfera w jego rodzinnym domu, pomimo wielu trudności była nacechowana radością. W pracy chrześcijanin nawiązuje również relacje ze swoimi kolegami, które mogą przerodzić się w szczerą i autentyczną przyjaźń, a z takiej więzi rodzi się zaufanie. W jaki sposób chrześcijańskie rodziny mają być siewcami pokoju i radości, które przyniósł Jezus? Św. Josemarii, który nawołuje: A więc z wielką radością - naprzód. Jak bardzo ważne jest to apostołowanie przez dawanie przykładu, świadczyć mogą słowa Świętego: Dla swego otoczenia jesteś - duszo apostolska - jak kamień, który wpadł do jeziora.

Święty pozostawia zatem radę odnośnie do tych różnych wydarzeń chrześcijańskiego życia: Gdy wszystko się udaje, cieszmy się, błogosławiąc Boga, który nas obdarza. Dlatego też św. Już pierwsze pisma księdza Escrivy zawierały wyraźne wskazania, w jakim kierunku ma się ono rozwijać. A wszystko to po to, aby sprawić radość naszemu Ojcu - Bogu!. Św. Dlatego też chrześcijanin powinien ukierunkować swoje życie na służbę.

Radość jest dziś potrzebna jako znak wiarygodności chrześcijaństwa. Jednakże radość powinna być zawsze kontrapunktem tej wędrówki. Jednak chrześcijanin sam musi wpierw czerpać ze źródła radości i przepajać nią wszystkie wymiary swego codziennego życia, by mógł dawać jej autentyczny przykład i nieść ją innym ludziom. Oto anioł przychodzący do Maryi zwraca się do niej słowami: Bądź pozdrowiona, łaski pełna , co oznacza dosłownie z języka greckiego raduj się. Anioł oznajmia narodzenie Mesjasza: Oto zwiastuję wam radość wielką , gdyż posłannictwo Chrystusa przyniesie olejek radości zamiast szaty smutku . W ten sposób praca staje się modlitwą, miejscem spotkania chrześcijanina z Chrystusem.

A inni, widząc że jesteśmy tacy jak oni we wszystkich sprawach, poczują się zachęceni do zadania nam pytania: jak wytłumaczyć waszą radość?. W części poświęconej członkom Stowarzyszenia wyróżniono trzy ich grupy: przypisanych , supernumerariuszy i numerariuszy , w zależności od zobowiązań do praktyk religijnych . Dlatego też Święty nawołuje: Oddalmy z serca pychę, ambicję i pragnienie wywyższania się, a obok nas i w nas zakróluje pokój i radość, które mają korzenie w osobistym poświęceniu. Na pytanie, jak mamy prowadzić to apostolstwo? - odpowiada - Przede wszystkim poprzez własny przykład. W tym okresie koncepcja prałatury personalnej krystalizowała się. Dziecko Boże już tu na ziemi doznaje tej radości, a kiedyś w sposób pełny będzie się nią radował w niebie.