BawimysieSlowem.net

W dekrecie zatwierdzającym biskup madrycki wyrażał satysfakcję z powodu kanonicznego zaistnienia Dzieła, chociaż aprobata nie zahamowała całkowicie kampanii oszczerstw pod jego adresem. Zachęca on zatem z optymizmem, że winniśmy kroczyć naprzód bez lęku przed życiem i bez obawy przed śmiercią, bez uciekania za wszelką cenę przed cierpieniem, które dla chrześcijanina jest środkiem oczyszczenia i okazją do prawdziwego miłowania swoich braci w tysiącach okoliczności codziennego życia. A w jednej z myśli zapewnia, że jesteś człowiekiem Bożym, jeżeli znosisz niesprawiedliwość z radością i w milczeniu. Jednak niejednokrotnie dotyka go choroba. Jak zaznacza, Jezus pokazał nam, do jakiego krańca powinny dochodzić miłość i służba. Jednym z nich jest dziecięctwo czy też synostwo Boże, które ksišdz Escriva uczynił również fundamentem duchowości Dzieła.

Jednocześnie to obdarowanie jest też zadaniem, wymaga niekiedy wyrzeczenia, poświęcenia, wyzbycia się egoistycznego myślenia o sobie, gdyż chrześcijańska nauka o ludzkiej płciowości poucza nas, że zasadą naszego życia nie powinno być egoistyczne dążenie do przyjemności, bo tylko wyrzeczenie i poświęcenie prowadzą do prawdziwej miłości. Jeśli dusza szuka was pięć razy w ciągu dnia, wysłuchajcie jej pięć razy z miłością Chrystusową. W tym kontekście płciowość jest czymś szlachetnym, nie zaś czymś wstydliwym. Jeśli dusza szuka was pięć razy w ciągu dnia, wysłuchajcie jej pięć razy z miłością Chrystusową. Ta służba innym wyraża się zwykle w rzeczach zwyczajnych, ludzkich, w pomaganiu w różnych potrzebach: może to być zrozumienie innych, przebaczenie, praca, którą będzie się wykonywać dla dobra innych, w której główną cechą będzie duch służby, by uprzyjemniać innym życie, życie z myślą o innych, używanie rzeczy tak, by można było coś ofiarować innym, to pomoc w odkrywaniu tego, o co prosi Bóg. W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych.

Życie oznacza zmaganie się z trudnościami, doznawanie w sercu radości i troski . Na tym polega nadprzyrodzony i ludzki realizm chrześcijanina, który dostrzega te wszystkie odcienie życia: ból i radość, cierpienie własne i cudze, pewność i zwątpienie, hojność i skłonność do egoizmu. Trud i przeciwności Codzienne życie chrześcijanina składa się z wielu pięknych i radosnych momentów, nie zawsze jednak biegnie tak cudownym rytmem. Mogę zatem z całym przekonaniem stwierdzić, że przyjmował i kochał choroby, i przesycał je radością . ksišdz Escriva wskazuje: Tak jak Chrystus, musimy się uniżyć, poczuć się sługami innych, aby zaprowadzić ich do Boga. W ten sposób spojrzenie oczami wiary pozwoli: podejść do problemów, dużych czy też małych, ze spokojem; zwiększyć radość i zapał w wypełnianiu codziennych obowiązków; dzielić się radościami i zmartwieniami; uśmiechać się i zapominać o własnych trudnościach, by bardziej służyć innym; słuchać współmałżonka i dzieci, okazując im miłość i zrozumienie; nie wyolbrzymiać różnych nieporozumień; wkładać wiele serca we wszelkie przysługi.

Uważał, że w początkowych latach Opus Dei zatwierdzenie ustne było wystarczające. Mąż i żona powinni opierać swoje życie na radości, która wypływa z faktu, iż Bóg dał im możliwość wydania na świat dzieci. Należy jednak dobrze rozumieć ów fragment, bowiem - jak tłumaczy św. Josemarii Escrivy z dziedziny duchowości katolickiej, opublikowane w języku polskim. Ponieważ jednak, jak zauważono wyżej, dzieje Opus Dei nie rozpoczynają się wraz z jego powołaniem jako prałatury personalnej, rozważania przeprowadzone w pracy przebiegają dwutorowo. To apostołowanie wyraża się przede wszystkim w drobnych rzeczywistościach codziennych relacji z ludźmi, szczególnie najbliższymi: z rodziną, przyjaciółmi, krewnymi.

Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w seminarium duchownym w Logro;o. Każde bowiem powołanie jest powodem dumy, radości. Występując do biskupa madryckiego o zatwierdzenie Opus Dei jako związku pobożnego, ksiądz Escriv; wiedział, że nie jest to ostateczna forma prawna dla Dzieła, choć wówczas wydawała się najlepsza z możliwych - tym bardziej, że troską Założyciela było to, by pod żadnym pozorem nie upodabniać Dzieła do zgromadzenia zakonnego. Josemaria przytacza słowa uczniów po spotkaniu z Chrystusem w drodze do Emaus: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? i stwierdza: Jeżeli jesteś apostołem, te słowa uczniów z Emaus powinny spontanicznie wypłynąć z ust twoich kolegów z pracy, kiedy spotkają się z tobą na drodze swego życia. Dopiero forma prałatury personalnej, ostatecznie ustalona w deklaracji Kongregacji Biskupów Praelaturae personales, Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ut sit oraz Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku, umożliwiła pełną realizację charyzmatu i celów Opus Dei, a zarazem spełnienie postulatu ojców soborowych, domagających się, by przez tę nową formę katolickiego apostolatu Kościół pełniej odpowiadał na wyzwania współczesnego świata. Spotkanie w swoim życiu Chrystusa, przyjęcie Jego zaproszenia, ukochanie Go i nieustanne z Nim obcowanie jest konieczne, by móc doświadczać prawdziwej radości.

Całe życie walczył o to, by nadal być radosnym, mimo wszelkich przeciwności, przestrzegając swe dzieci przed wydłużonymi ze smutku twarzami i zalecając stały uśmiech, który tylekroć kosztuje, i to bardzo kosztuje, służbę Bogu z radością i także służbę radością wszystkim innym, dla Niego. Choć przedstawione nauczanie św. Dar ten jest skierowany w sposób szlachetny ku życiu, ku miłości i ku płodności. Josemaria wskazuje, jakie relacje powinny panować w chrześcijańskiej rodzinie. I to właśnie stanowi pokój rodzinny, życie chrześcijańskie. Struktura Opus Dei zaczęła się kształtować w okresie poprzedzającym pierwsze prawne zatwierdzenie Dzieła z roku .

W podręcznikach teologii życia duchowego nie ma szczegółowego opracowania dotyczącego radości. Otrzymanego daru powołania nie można zatrzymać jedynie dla siebie. Przez swoje postępowanie ma on wskazywać na swego Mistrza: Każdy chrześcijanin powinien uobecniać Chrystusa wśród ludzi; powinien postępować w taki sposób, żeby wszyscy, którzy z nim obcują, poczuli bonus odor Christi, miłą woń Chrystusa; powinien zachowywać się w taki sposób, żeby poprzez uczynki ucznia można było odkryć oblicze Nauczyciela. Josemaria zatem stwierdza: Uświęcać życie rodzinne dzień po dniu, dzięki serdeczności stworzyć prawdziwą rodzinną atmosferę - o to właśnie chodzi!. Św. Jednocześnie rodzice winni pamiętać, by nie narzucać im konkretnego zachowania, lecz ukazywać nadprzyrodzone i ludzkie motywy, które za nim przemawiają.

Fundamentalnym przesłaniem Dzieła była dla Założyciela prawda o powszechnym powołaniu do świętości przez wykonywanie pracy zawodowej i wypełnianie codziennych obowiązków właściwych dla każdego stanu życia. Wszelkie apostolstwo zawsze pozostaje służbą, która winna być wykonywana z radością, co też będzie treścią trzeciego paragrafu. Świętych, wydany . Miłość małżonków jest płodna, jest bowiem zdolna wydać na świat nowe życie, uczestnicząc w ten sposób w stwórczej mocy samego Boga. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . Św.