BawimysieSlowem.net

mamy prawo i obowiązek mówienia o Bogu, o tym wielkim ludzkim temacie, ponieważ pragnienie Boga, jakie rodzi się w sercu człowieka, jest najgłębszym z ludzkich pragnień. Drugi człon wyrażenia Założyciela Opus Dei dotyczy osobistego uświęcania się w pracy. W ten sposób wszystko może stać się modlitwą, może być drogą uświęcenia, jeśli jest przeżywane w Bożej obecności. Tylko ten, kto zapomina o sobie i oddaje się Bogu i innym może zaznać szczęścia na ziemi. Takie oddanie się innym i zapomnienie o sobie Bóg zawsze nagradza dając głęboką radość . Osoby, które będą wnosić poprzez tę pracę dobro, pokój, radość czy wyrozumiałość, uczynią z niej zawód radosny, który skutecznie będzie oddziaływał na rodziny.

Sam Jezus pragnie, by uczniowie mieli w sobie Jego radość w całej pełni , a tej radości nikt im nie zdoła odebrać . W innym miejscu zwraca uwagę: Jeśli jesteśmy zarozumiali, jeśli troszczymy się o swoją osobistą wygodę, jeśli czynimy z siebie samych ośrodek życia innych, a nawet świata, nie mamy prawa nazywać się chrześcijanami ani uważać się za uczniów Chrystusa. Gdy chrześcijanin przyjmuje wolę Bożą i wypełnia ją z radością, wyraża swoje zawierzenie Bogu, iż Ten wszystko prowadzi ku dobru, zwłaszcza gdy chrześcijanin doświadcza cierpienia. Całe jego chrześcijańskie życie winno być ukierunkowane na służbę, podejmowaną z radością. Św. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę .

Skoro zaś nie mogło ono stać się zgromadzeniem zakonnym, jedyną drogą prawną otwartą w ówczesnym prawie kanonicznym pozostawały formy stowarzyszeń świeckich. Dlatego też jego postawa wobec ludzi winna cechować się otwartością, życzliwością czy też serdecznością. - Bądź optymistą. Podążają nią ludzie, którzy szukają jedynie rozrywek i przyjemności, upojeni ulotnym szczęściem, niewolnicy zawiści i zmysłowości. Wśród innych autorów, których publikacje stanowią materiał źródłowy niniejszej pracy, są m. Zgodnie z prośbą Założyciela Dzieło zostało zatwierdzone jako pia unio.

Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach. Poprzez pracę i rozmowę z kolegami, z bliskimi, znajomymi może on zarażać innych Bożą miłością. Rada miała zbierać się zwyczajnie co trzy miesiące lub częściej - na żądanie co najmniej trzech członków. W dekrecie zatwierdzającym biskup madrycki wyrażał satysfakcję z powodu kanonicznego zaistnienia Dzieła, chociaż aprobata nie zahamowała całkowicie kampanii oszczerstw pod jego adresem. Do źródeł prezentowanej pracy trzeba zaliczyć również publikacje samego Założyciela Opus Dei św. Cenna pozostaje również refleksja ksišdz Escrivy: Z każdej przeciwności na drodze, także z kolców, trzeba wyciągnąć dobry Boży smak, który sprawia, że odbieramy nadprzyrodzoną woń i aromat poprzez wydarzenia, których nawet możemy nie rozumieć.

W Bogu chrześcijanin odnajduje prawdziwe źródło radości, najpierw tej ludzkiej oraz nadprzyrodzonej. W swoich pismach zarysował drogę, na którą może wejść każdy chrześcijanin: ten, który żyje w bliskiej relacji z Bogiem, jak i ten, który od Niego się oddalił. W toku przygotowywania przedkładanej pracy okazało się, iż w języku polskim materiały podejmujące zagadnienie prałatur personalnych oraz historię Opus Dei od strony prawnokanonicznej są bardzo nieliczne. Lektura pism św. Św. Jednak w kolejnych latach okazało się, że nie do końca określony status prawny Dzieła stwarzał pewne trudności.

Dlatego też należy odnawiać postanowienie wykonywania pracy z większą nadzieją i optymizmem. Chrześcijanin, który zaczerpnął ze źródła radości, może nią teraz żyć na co dzień: w relacjach w rodzinie, w swej pracy zawodowej, oddając się wypoczynkowi, a autentyczność jego radości będzie się sprawdzać w trudach i przeciwnościach. Jak zatem w tym miejscu jest możliwe uświęcanie się, spotykanie Chrystusa i przeżywanie radości z tego spotkania? Św. Chrześcijanin jest solą i światłem świata nie dlatego, że zwycięża lub triumfuje, lecz dlatego, że daje świadectwo miłości Boga. Całe życie walczył o to, by nadal być radosnym, mimo wszelkich przeciwności, przestrzegając swe dzieci przed wydłużonymi ze smutku twarzami i zalecając stały uśmiech, który tylekroć kosztuje, i to bardzo kosztuje, służbę Bogu z radością i także służbę radością wszystkim innym, dla Niego. Jest to zatem świadectwo życia prostego, normalnego, z ograniczeniami i wadami, ale spójnego.