BawimysieSlowem.net

Czy zatem chrześcijanin, który doświadcza cierpienia, spotykają go trudy, a na jego drodze stają przeciwności, może jednocześnie przeżywać autentyczną, chrześcijańską radość? Czy konieczność wzięcia krzyża, podjęcia umartwienia i wyrzeczenia się siebie nie wyklucza radości? Założyciel Opus Dei w swoim życiu nieustannie doświadczał cierpienia, spotykał się z mnóstwem trudności i przeciwności na drodze rozwoju Dzieła czy też z niezrozumieniem - najdotkliwszym ze strony ludzi Kościoła. W Bogu chrześcijanin odnajduje prawdziwe źródło radości, najpierw tej ludzkiej oraz nadprzyrodzonej. Spotkanie w swoim życiu Chrystusa i przebywanie z Nim na co dzień rodzi autentyczną radość. jeden i drugi, i trzeci... Nawołuje on nieustannie w swoim nauczaniu do troski o dusze, o ich zbawienie, o przyprowadzanie ich do Chrystusa. Zachęca on zatem z optymizmem, że winniśmy kroczyć naprzód bez lęku przed życiem i bez obawy przed śmiercią, bez uciekania za wszelką cenę przed cierpieniem, które dla chrześcijanina jest środkiem oczyszczenia i okazją do prawdziwego miłowania swoich braci w tysiącach okoliczności codziennego życia.

Jego czas należy do Boga, On obdarza go życiem, łaskami, siłą, chrześcijanin ma więc pomagać Mu w Jego zbawczym planie, ma być Jego narzędziem we współodkupianiu, winien całe życie poświęcić tej radosnej ofierze oddania się dla dobra dusz. Jednakże ci członkowie Opus Dei, którzy poświęcili się kapłaństwu, nie przestawali należeć do Stowarzyszenia . Josemaria wyjaśnia, że wszelkie szlachetne zajęcia są trzonem uświęcenia chrześcijanina i powinny zostać uświęcone. Jak zaznacza o. Dlatego też chrześcijanin powinien ukierunkować swoje życie na służbę. Synostwo Boże napełnia całe nasze życie duchowe .

Stwierdza, iż czysta i szlachetna miłość małżeńska jest rzeczą świętą, którą ja, jako kapłan, błogosławię obiema rękami. Jak zaświadcza o tym bp Echevarria, duch Opus Dei, dzięki swojemu rzymskiemu zakorzenieniu i uniwersalności, przystosowuje się do uwarunkowań najbardziej różnych narodów i środowisk, ponieważ - bez pomniejszania cech indywidualnych każdego kraju i osoby - jest ukierunkowany jedynie na uświęcenie życia, obyczajów i pracy niezależnie od tego, kto i w jakim zakątku ziemi mieszka. Uświęcanie Nasze powołanie dzieci Bożych pośród świata wymaga, abyśmy nie szukali tylko własnej świętości, lecz szli ziemskimi szlakami, przemieniając je w ścieżki, które - pośród przeszkód - będą prowadzić dusze do Pana - stwierdza ksišdz Escriva. Dlatego podobają mi się wszystkie pieśni o czystej miłości ludzkiej, które są dla mnie poezją miłości ludzkiej na wzór Boski. Chrześcijanin daje przykład wykonując pracę z rzetelnością ludzką i nadprzyrodzoną, i z radosnym poświęceniem. Ów osiołek jest pełen energii, gdy doświadcza dobrego samopoczucia, gdy chrześcijanin jest zdrowy na ciele.

Życie chrześcijanina będzie więc przeplatać radość i cierpienie. Chrześcijanin jest odpowiedzialny za przykład swego życia, św. Josemaria w homilii zatytułowanej Nawrócenie dzieci Bożych tak o tym pisze: Nasz Ojciec Niebieski przebacza każdą obrazę, kiedy syn znowu do Niego wraca, kiedy żałuje i prosi o przebaczenie. Oto anioł przychodzący do Maryi zwraca się do niej słowami: Bądź pozdrowiona, łaski pełna , co oznacza dosłownie z języka greckiego raduj się. W Bogu chrześcijanin odnajduje prawdziwe źródło radości, najpierw tej ludzkiej oraz nadprzyrodzonej. .

Josemaria dobitnie wyznaje: Całkowite poddanie się woli Bożej niesie ze sobą nieodmiennie radość i spokój czy też w numerze tego dzieła pisze: Poddanie się woli Bożej to sekret szczęśliwości na ziemi. mamy prawo i obowiązek mówienia o Bogu, o tym wielkim ludzkim temacie, ponieważ pragnienie Boga, jakie rodzi się w sercu człowieka, jest najgłębszym z ludzkich pragnień. Spotkanie bowiem chrześcijanina, który jest radosny i szczęśliwy, należy dziś do rzadkości. Nie będzie musiało iść za postępem ludzkim, bo wszyscy członkowie Dzieła, razem z innymi ludźmi, którzy żyją w świecie, czynią ten postęp swoją codzienną pracą. Fundamentalną w tym zakresie pracą źródłową była publikacja Amadeo de Fuenmayora, Valent;na Gómeza-Iglesiasa i Jos; Luisa Illanesa L;itinerario giuridico dell;Opus Dei. Pełen optymizmu zwraca się również do swych duchowych dzieci: Synowie, jesteśmy po to, aby służyć innym, sprawiać, aby droga prowadząca do Boga była radosna.

Dlatego też dziecięctwo Boże jako fundament radości będzie treścią pierwszego paragrafu. Ważne jest, by w rozmowach ze swymi dziećmi okazać im zainteresowanie, które wyraża się w uważnym słuchaniu, zrozumieniu, niekiedy w odpowiednim ukierunkowaniu ich marzeń. Św. Św. Służba ta powinna być podejmowana zawsze z radością. Cenne pozostaje w tej kwestii świadectwo papieża Jana Pawła II, który wyznał, iż św.

Nikogo nie odtrącajcie. Poza tym Święty daje radę: jeżeli Bóg chce, by nas dosięgły utrapienia, przyjmijmy je jako znak, że uważa nas za dostatecznie dojrzałych, byśmy jeszcze ściślej zjednoczyli się z Jego odkupieńczym Krzyżem. Doświadczyłem szczęścia zanurzenia się w sercu mojego Ojca . W istocie jego rozwiązanie dokonało się dopiero wiele lat później w posoborowej reformie prawa kanonicznego, uwieńczonej wydaniem Kodeksu Prawa Kanonicznego z roku. Josemaria wskazuje, że podstawowym apostolstwem Opus Dei jest przykład własnego życia - będzie to stanowić treść pierwszego paragrafu. Jest zawsze pozytywną odpowiedzią w każdym momencie naszego osobistego spotkania z Bogiem.

Rozdział I ŹRÓDŁA I PODSTAWY RADOŚCI Lektura pism św. W ten sposób zawsze będziemy z radością patrzyli na dary, które inni otrzymują od Boga, i widzieli ich dobre strony. Każdą odkupił za cenę własnej Krwi. Chrystus stał się sługą, aby każdy Jego uczeń mógł służyć wszystkim ludziom. nie znało żadnej formy prawnej, która w pełni przystawałaby do szczególnego charyzmatu Opus Dei - Dzieła o charakterze powszechnym, które powinno otrzymać organizację jednorodną i ponaddiecezjalną, złożoną z kapłanów i świeckich, mężczyzn i kobiet, żyjących w rodzinach i samotnie. Dlatego też należy odnawiać postanowienie wykonywania pracy z większą nadzieją i optymizmem.