BawimysieSlowem.net

W roku odbyła się jego beatyfikacja, a października roku miała miejsce kanonizacja na Placu św. Josemaria wskazuje, że nie możemy żyć odwróceni plecami do tłumu, zamknięci w swoim małym świecie. Na ogromne znaczenie bogatego nauczania Świętego wskazuje również dekret Kongregacji ds. Warto również zwrócić uwagę na zawód gospodyni domowej. Ważnym elementem w tej relacji małżonków jest, by żona dbała o swój wygląd zewnętrzny. Na język polski zostały przetłumaczone wszystkie duchowe dzieła Świętego. Rodzice nie powinni przerażać się buntami swoich dzieci.

Dusze! - Ożywiać dusze, mające zamieszkać w tych budynkach i pałacach!. Josemaria optymistycznie woła zatem: Duc in altum - Wypłyń na głębię! - Pozbądź się tego pesymizmu, który czyni z ciebie tchórza. Josemarii pozwala wyróżnić następujące podstawy radości: dziecięctwo Boże, spotkanie w swoim życiu Chrystusa oraz sakramenty święte, co stanowić będzie strukturę pierwszego rozdziału. Jednakże na końcu wędrówki czeka ich szczęście wieczne. Jego czas należy do Boga, On obdarza go życiem, łaskami, siłą, chrześcijanin ma więc pomagać Mu w Jego zbawczym planie, ma być Jego narzędziem we współodkupianiu, winien całe życie poświęcić tej radosnej ofierze oddania się dla dobra dusz. Jednocześnie zapewnia, iż ten zapał zdobywania dusz, który cię zżera, to nieomylny znak całkowitego oddania się sprawie. Josemaria często przypominał swoim duchowym dzieciom, iż każdy chrześcijanin jest powołany nie tylko do uświęcania się, ale także do apostolstwa.

W radosnej służbie żadna osoba nie może pozostać obojętna. Owa służba ma być radosna, bowiem w inny sposób nie można służyć Bogu i ludziom - tylko z radością. Dzieło to miało gromadzić ludzi, którzy zdając sobie sprawę z tego specyficznie chrześcijańskiego powołania, pragnęli urzeczywistniać je w świecie, tam, gdzie żyli i pracowali - zarówno świeckich, żyjących samotnie i w rodzinach, jak i kapłanów. - Ale Krzyż chwalebny, boskie znamię, gwarancję, iż jesteśmy autentycznymi dziećmi Bożymi. Warto przytoczyć także inny fragment jednej z homilii: Wszystko, co mamy, otrzymaliśmy od Boga, żeby być solą, która nadaje smak; światłem, które zaniesie ludziom radosną nowinę . By być przygotowanym na takie sytuacje, już teraz należy ćwiczyć się w drobnych wyrzeczeniach. Żaden dzień nie może upłynąć bez przyprawienia go pięknem i solą umartwienia.

Mogę zatem z całym przekonaniem stwierdzić, że przyjmował i kochał choroby, i przesycał je radością . Chrześcijanina powinna cechować ambicja zbawienia wszystkich ludzi, troska o to, by do wszystkich dotarło zbawcze orędzie Chrystusa. Jeżeli chrześcijanin jest świadom bycia dzieckiem Boga, nie ma żadnych powodów do smutku. To my przede wszystkim musimy jawnie głosić chrześcijańską nadzieję braciom i siostrom oraz żyć pełnią Ewangelii. Sam Jezus wyraźnie stwierdza: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje . Zwłaszcza chrześcijanin, powołany do świętości, który może czuć się zagubiony we współczesnym świecie w natłoku wielu propozycji szczęścia, powinien na nowo zaczerpnąć z Chrystusowego źródła radości. Założyciel od początku starał się wyraźnie odróżnić Dzieło od innych stowarzyszeń i ruchów katolickich o profilu religijnym czy społecznym, których bardzo wiele powstawało w XIX i w początkach XX w.

Wszystkie one odnoszą się do tej samej organizacji. Josemaria wyjaśnia, że tylko ten będzie umiał przyjąć chorobę i znosić ją z nadprzyrodzoną radością, kto w sposób prawdziwe chrześcijański będzie wykorzystywał zdrowie. coraz więcej kręgów, coraz szerzej. Z przedstawionych wyżej idei księdza Josemar;i Escrivy wynikały jego starania o wypracowanie i nadanie właściwej formuły prawnej powstającemu Dziełu. Josemaria dobitnie wyznaje: Całkowite poddanie się woli Bożej niesie ze sobą nieodmiennie radość i spokój czy też w numerze tego dzieła pisze: Poddanie się woli Bożej to sekret szczęśliwości na ziemi. Św. Trzeba pamiętać, że Księga Rodzaju mówi o pracy człowieka, zanim zbuntował się on przeciw Bogu.

Chrześcijanin ma być gotowy - za przykładem Chrystusa - do złożenia ofiary z samego siebie. Święty bowiem wskazuje, że krzyże, udręki, trudy będą do końca życia. Josemaria pisze, że na chrzcie świętym chrześcijanin otrzymuje misję współodkupiania. Swoje pragnienie zostania księdzem traktował jako radosny dar z całego swego istnienia. Paradoksalnie im były one większe, tym bardziej zwiększała się jego radość. ksišdz Escriva nawołuje: Służyć, moje dzieci, służyć - oto jest nasze zadanie. Josemarii pozwala wskazać na źródła radości.

Wtedy też powinien on ukazywać innym miłość Chrystusa, bowiem chrześcijanin winien dawać to, co otrzymuje, nauczać tego, czego się uczy, czynić innych uczestnikami poznania miłości Chrystusa. W oczach Bożych żadne zajęcie samo z siebie nie jest ani wielkie, ani małe. Praca wiąże się z wysiłkiem, trudem, towarzyszy jej cierpienie i walka. Josemaria snuje refleksję: Zapewne są okresy, kiedy wydaje się, że wszystko dzieje się zgodnie z naszymi wyobrażeniami, ale trwają one bardzo krótko. Gdy pewnego zimowego dnia zobaczył na śniegu ślady bosych stóp zakonnika, po raz pierwszy odczuł, iż Bóg do czegoś go wzywa. Josemaria - o zwykłą wstrzemięźliwość, ale o cnotę, która jest radosną afirmacją zakochanej woli, która sprawia, że miłość pozostaje młoda. Jednakże czerpie swą siłę z Bożego, nadprzyrodzonego źródła radości, które sprawia, że ziemskie drogi stają się drogami Boskimi, jak tego chciał prałat Escriva.

Jeśli zaakceptowaliśmy prawdziwe znaczenie ludzkiego życia - a zostało nam ono objawione przez wiarę - nie możemy trwać w spokoju, przekonani o tym, że osobiście postępujemy dobrze, jeśli nie staramy się w sposób praktyczny i konkretny, żeby inni zbliżyli się do Boga. ksišdz Escriva akcentuje, iż chrześcijanin ma służyć w wieloraki sposób, w zależności od okoliczności, ale zawsze powinna kierować nim miłość do Boga i ludzi. Św. Stanowi ona owoc osobistych doświadczeń nadprzyrodzonych i duszpasterskich Świętego. Josemaria - praca sama w sobie nie jest ani ciężarem, ani przekleństwem czy karą . Przykładem i wzorem dla chrześcijanina jest jego Nauczyciel, Jezus Chrystus, który ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi , jednak obok tego, co wycierpiał, radował się również ze zbawienia, które przyniósł ludziom. Św.