BawimysieSlowem.net

Jego duszpasterska posługa nie była pozbawiona przeciwności i wielu cierpień. Bycie przyjacielem dla swoich dzieci wiąże się z poświęceniem czasu na przebywanie i rozmowy z nimi. Założyciel Opus Dei urodził się stycznia roku w Barbastro w Hiszpanii w rodzinie głęboko chrześcijańskiej. Służba ta powinna być podejmowana zawsze z radością. Tylko ten, kto zapomina o sobie i oddaje się Bogu i innym może zaznać szczęścia na ziemi. Dlatego też Święty nawołuje: Oddalmy z serca pychę, ambicję i pragnienie wywyższania się, a obok nas i w nas zakróluje pokój i radość, które mają korzenie w osobistym poświęceniu. Stało się jasne, iż prałatura personalna nie musi powstawać jako struktura zupełnie nowa, powoływana decyzją administracyjną, bez własnych korzeni i określonej duchowości. Ważne jest, by chrześcijanin nie smucił się i nie robił z tego - jak i z każdych problemów - tragedii, ale znosił wszystko cierpliwie i z pogodą ducha.

Oczywiście we wspólnym życiu nie da się uniknąć sprzeczek czy kłótni. Czy nie zdajesz sobie sprawy, że możesz powiedzieć jak Piotr: In nomine tuo laxabo rete - Jezu, w imię Twoje rozpocznę poszukiwanie dusz?. Bogu Ojcu nie przeszkadza słabość Jego dzieci, ich niewierność - wprost przeciwnie. Odpowiedzią na wasze zaufanie, wasz przyjacielski stosunek do dzieci, będzie ich szczerość wobec was. Albo być dziećmi Boga, albo niewolnikami pychy, zmysłowości, lękliwego egoizmu, w którym zdaje się tkwić tyle dusz . Obraz pierwszej drogi ukazuje sytuację wielu współczesnych ludzi, którzy - poszukując tego, co zaspokoi ich serce i zapewni im szczęście - często wkraczają na zgubne ścieżki. Chrześcijanin nie może jedynie skupiać się na własnym uświęceniu - silnie zakorzeniona winna być w nim również troska o zbawienie innych. Dlatego też chrześcijanin nie powinien patrzyć ze smutkiem na spotykane trudności czy przeciwności, gdyż nie pokłada nadziei w tym, co przemija, lecz w tym, co trwa na zawsze.

Św. odrażające maniery... Św. To wezwanie do świętości wszystkich chrześcijan wiąże się z podkreślanym w charakterystyce Świętego umiłowaniem wolności każdego człowieka i szacunkiem dla jego życiowych wyborów. Praca wykonywana z ludzką rzetelnością i dokładnością, z uśmiechem na twarzy może okazać się istotnym czynnikiem przyciągania innych do Boga. Fundamentalną w tym zakresie pracą źródłową była publikacja Amadeo de Fuenmayora, Valent;na Gómeza-Iglesiasa i Jos; Luisa Illanesa L;itinerario giuridico dell;Opus Dei. Nigdy też nie będzie potrzebowało dostosowywać się do świata, gdyż wszyscy jego członkowie są ze świata. Josemaria snuje refleksję: Zapewne są okresy, kiedy wydaje się, że wszystko dzieje się zgodnie z naszymi wyobrażeniami, ale trwają one bardzo krótko.

Josemaria optymistycznie woła zatem: Duc in altum - Wypłyń na głębię! - Pozbądź się tego pesymizmu, który czyni z ciebie tchórza. Chciał, aby ci ludzie mogli w tym czasie spokojnie się posilić i odpocząć, nie przerywając sobie z powodu uprzejmości, do których byliby zmuszeni, gdyby zobaczyli go, jak przechodzi. Wtedy też powinien on ukazywać innym miłość Chrystusa, bowiem chrześcijanin winien dawać to, co otrzymuje, nauczać tego, czego się uczy, czynić innych uczestnikami poznania miłości Chrystusa. Josemaria bowiem przestrzega: Znużona twarz... Tego samego zdania był biskup Eijo y Garay, polecając w marcu roku księdzu Escrivie przygotowanie dokumentacji niezbędnej do zatwierdzenia na szczeblu diecezjalnym. Założyciel, opierając się na wizji Dzieła jako szczególnej drogi do świętości jego członków, otworzył je zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety, na ludzi żyjących w rodzinach, jak też w celibacie. Drugi człon wyrażenia Założyciela Opus Dei dotyczy osobistego uświęcania się w pracy. Spotkanie bowiem chrześcijanina, który jest radosny i szczęśliwy, należy dziś do rzadkości.

Miłość małżonków posiada różne wymiary - jednym z nich jest cielesny. Św. Jak już wspomniano we wstępie, w języku polskim ukazały się wszystkie dzieła św. Dzieło to miało gromadzić ludzi, którzy zdając sobie sprawę z tego specyficznie chrześcijańskiego powołania, pragnęli urzeczywistniać je w świecie, tam, gdzie żyli i pracowali - zarówno świeckich, żyjących samotnie i w rodzinach, jak i kapłanów. Josemarii, a przecież według nauki swego Założyciela żyją członkowie Opus Dei. Josemaria nawołuje więc: Każdy chrześcijanin winien być apostołem, bo Bóg, który nie potrzebuje nikogo, jednak nas potrzebuje. Taka jest rzeczywistość, chociaż ciężko nam to zrozumieć. Praca jawi się jako misja powierzona chrześcijaninowi przez samego Boga, nie ma więc znaczenia rodzaj wykonywanego zajęcia i nie powinno się według nich dzielić ludzi na kategorie.

Należy jednak dobrze rozumieć ów fragment, bowiem - jak tłumaczy św. Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?. Kochać Kościół wspomina o postawie Założyciela w tej kwestii: W swoim aktualnym zajęciu zawsze odczuwał obowiązek współodkupienia, zbawienia dusz. I odpowiedziałem ci, że tak, że zawsze dźwigamy Krzyż. Czym jest owa praca w rozumieniu św. Praca dobrze wykonywana staje się przykładem dla innych, formą apostolstwa i służby. Stąd - jak ksiądz Escriv; zauważał już w roku - dla ukazania powszechnego charakteru Opus Dei jego główna siedziba powinna znajdować się w Rzymie - centrum chrześcijaństwa. Nawołuje on nieustannie w swoim nauczaniu do troski o dusze, o ich zbawienie, o przyprowadzanie ich do Chrystusa.