BawimysieSlowem.net

Drugi człon wyrażenia Założyciela Opus Dei dotyczy osobistego uświęcania się w pracy. Do tego kroku zarówno członków Dzieła, jak i przedstawicieli Stolicy Apostolskiej skłaniała wyjątkowość Opus Dei. struktura Opus Dei nie była jeszcze szczegółowo określona. Josemaria pisze: Jeśli chcemy zaprowadzić do Pana innych ludzi, musimy sięgnąć po Ewangelię i kontemplować miłość Chrystusa. ksišdz Escriva nawołuje: Służyć, moje dzieci, służyć - oto jest nasze zadanie. W kwestiach organizacyjnych podlegała ciągłemu rozwojowi i przemianie, chociaż Założyciel jako prawnik zabiegał, by Dzieło nigdy nie przerodziło się w nieokreślone i nieuporządkowane zjawisko w Kościele. Może się bowiem okazać, że ktoś wykonuje swą pracę niedbale, niestarannie, uciekając od odpowiedzialności i usprawiedliwiając swoje wygodnictwo fałszywymi wymówkami. Św.

. Josemaria zaznacza, że osoby, które szukają tylko własnego zadowolenia, są tak naprawdę niezadowolone i nieszczęśliwe. Ideał rodziców konkretyzuje się raczej w tym , by stać się przyjaciółmi swoich dzieci: przyjaciółmi, którym powierza się swoje troski; z którymi omawia się problemy; od których oczekuje się skutecznej i życzliwej pomocy. Występując do biskupa madryckiego o zatwierdzenie Opus Dei jako związku pobożnego, ksiądz Escriv; wiedział, że nie jest to ostateczna forma prawna dla Dzieła, choć wówczas wydawała się najlepsza z możliwych - tym bardziej, że troską Założyciela było to, by pod żadnym pozorem nie upodabniać Dzieła do zgromadzenia zakonnego. Św. Regulamin stanowił, że Opus Dei było katolickim stowarzyszeniem mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i dążą do chrześcijańskiej doskonałości, uświęcając się przez pracę . Wydaje im się niekiedy, że odnaleźli prawdziwe szczęście, jednak okazuje się, że pokładają nadzieję w tym, co ulotne i przemija. Praca wykonywana z radością, z uśmiechem na twarzy staje się dla kolegów inspiracją do pytania o przyczyny owej radości.

Chrześcijanin w sposób szczególny doświadcza obecności Chrystusa w Eucharystii, która powinna stanowić centrum i rdzeń jego życia duchowego. Josemaria podkreśla w wielu miejscach, iż chrześcijańskie domy powinny być jasne i radosne na wzór Świętej Rodziny. Josemaria wyjaśnia, że nie chodzi o przerywanie pracy modlitwą, ale, poza poświęcaniem codziennie pewnego czasu na modlitwę, o uczynienie godzin pracy, nawet najintensywniejszej, godzinami kontemplacji: kontemplacji pośrodku świata. Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. Ma prowadzić do przezwyciężania egoizmu i smutku, zaś oddanie i poświęcenie się innym będzie przynosić autentyczną radość. Jedną z propozycji w tym kierunku była obecna już w trakcie obrad soborowych i zaznaczona w dokumentach Drugiego Soboru Watykańskiego idea powołania prałatur personalnych jako nowych struktur hierarchicznych w Kościele. Uważał się za dziecko Boże i tak też traktował innych ludzi , pragnąc dla nich takiego życia, aby w obliczu Boga czuli się jak małe dzieci . Wszystkim nadaje wartość dopiero Miłość, z którą się je wykonuje.

Jednocześnie pragnąłbym jak ogniem wyryć w waszych umysłach, że mamy wszelkie powody ku temu, aby kroczyć po tej ziemi z optymizmem - niech smucą się ci, którzy nie chcą wiedzieć, że są dziećmi Bożymi . Wtedy też powinien on ukazywać innym miłość Chrystusa, bowiem chrześcijanin winien dawać to, co otrzymuje, nauczać tego, czego się uczy, czynić innych uczestnikami poznania miłości Chrystusa. Ta treść życia codziennego będzie przedmiotem drugiego rozdziału. W wielu miejscach św. Mówmy jasno, bez urazy, kiedy zgodnie ze swoim sumieniem uważamy, że powinniśmy mówić. Święty wielokrotnie podkreśla: Drogi Boże nie są usłane wyłącznie różami. Radość wydaje się być cechą zagubioną w samym Kościele, a przynajmniej jej istota i autentyczność. We Mszy świętej przeżywa on szczególną radość z powodu sakramentalnej obecności Zbawiciela.

Małżonkowie powinni z radością przyjąć tę misję, jaką im Bóg zleca. Stąd Opus Dei nigdy nie było dlań - nawet po uregulowaniu prawnym - stowarzyszeniem mającym pewien ograniczony czy zawężony cel, któremu należałoby podporządkować część własnego życia, lecz zadaniem duchowym i apostolskim, do którego urzeczywistnienia wymagane jest całkowite zaangażowanie człowieka. - Jeżeli nie walczysz ze zniechęceniem, najpierw popadniesz w pesymizm, a potem w letniość. Z tym wiąże się nacisk kładziony przez Założyciela na wartość pracy zawodowej oraz na rolę, którą każdy człowiek odgrywa w społeczeństwie. Pierwszy z nich ukazuje chronologicznie ewolucję prawnych form, które władze kościelne nadawały Opus Dei od momentu założenia Dzieła w przez księdza Josemar;ę Escrivę aż do przekształcenia go w pierwszą prałaturę personalną. Rodzice, pobożni katolicy, przekazali mu podstawowe prawdy wiary i cnoty chrześcijańskie: umiłowanie sakramentu pokuty i częstej Komunii Świętej, ufność w moc modlitwy, nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, chęć pomocy najbardziej potrzebującym. Josemarii, jakim jest radość, pozwoli przybliżyć proste, a jednocześnie bogate nauczanie hiszpańskiego kapłana. Jednak niejednokrotnie dotyka go choroba.

Uwypuklenie tego jednego aspektu w nauczaniu św. Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość. W przeciwnym razie ustami będziesz mówił, że naśladujesz Chrystusa, a twoje czyny będą temu przeczyć. Na ogromne znaczenie bogatego nauczania Świętego wskazuje również dekret Kongregacji ds. Kiedy tylko ofiarujemy ją Bogu i przystępujemy do niej, Bóg już nas słyszy i wspomaga. ksišdz Escriva wyznaje: Nigdy nie podzielę opinii - choć ją szanuję - tych, którzy oddzielają modlitwę od życia aktywnego, jak gdyby to było nie do pogodzenia . Josemaria pisze, że na chrzcie świętym chrześcijanin otrzymuje misję współodkupiania. W wielu miejscach św.