BawimysieSlowem.net

A w jednej z myśli zapewnia, że jesteś człowiekiem Bożym, jeżeli znosisz niesprawiedliwość z radością i w milczeniu. Rozdział drugi niniejszej pracy omawia z kolei prawną postać Opus Dei jako prałatury personalnej w świetle dokumentów erekcyjnych: deklaracji Praelaturae personales oraz Konstytucji apostolskiej Ut sit, a także dokonuje analizy Statutów Prałatury Personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei . Myśl o innych jako o dzieciach Bożych, którymi są, z całą godnościątego cudownego tytułu Rozdział II RADOŚĆ W ŻYCIU CODZIENNYM Założyciel Opus Dei niestrudzenie głosił jedność życia, a mianowicie, że nadprzyrodzone życie w Chrystusie i z Chrystusem nie stanowi odrębnej rzeczywistości od codziennego życia chrześcijanina, na które składają się jego życie rodzinne, zawodowe i społeczne. Założyciel Opus Dei pisze o tym, iż największym dowodem naszej wdzięczności wobec Boga jest namiętne umiłowanie naszego statusu dziecięctwa Bożego . Josemaria bowiem przestrzega: Znużona twarz... Trzeba oddać się czynem, a nie tylko językiem. Choć przedstawione nauczanie św. ksišdz Escriva radośnie zachęca zatem: Bądźmy optymistami! Mocą nadziei walczmy, by niweczyć zło szerzone przez siewców nienawiści.

Francuski pisarz Georges Bernanos zarzuca chrześcijanom: Gdzie do diabła, kryjecie swoją radość? Widząc jak żyjecie, trudno uwierzyć, że to wam, i to wam jedynym, przyrzeczona została radość Pana. Co więcej, św. Josemaria snuje refleksję: Zapewne są okresy, kiedy wydaje się, że wszystko dzieje się zgodnie z naszymi wyobrażeniami, ale trwają one bardzo krótko. Odpowiedzią na wasze zaufanie, wasz przyjacielski stosunek do dzieci, będzie ich szczerość wobec was. Uczeń Chrystusa ma serce otwarte dla wszystkich. Związek pobożny rozumiano jako pewien rodzaj bractwa chrześcijańskiego, które za główny swój cel miały szerzenie miłosierdzia, a na drugim planie - podniesienie kultu publicznego. Dziecko Boże wyszło z rąk Boga, jest przedmiotem Jego szczególnej miłości . Tę prawdę wyraża Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej o powołaniu i misji świeckich w Kościele i świecie Christifideles laici: W życiu wiernych świeckich nie może być dwóch równoległych nurtów: z jednej strony tak zwanego życia duchowego z jego własnymi wartościami i wymogami, z drugiej tak zwanego życia świeckiego, obejmującego rodzinę, pracę, relacje społeczne, zaangażowanie polityczne i kulturalne .

ksišdz Escriva wyraźnie stwierdza: Nie ma w małżeństwie czystej, szczerej i radosnej miłości ludzkiej, jeśli nie praktykuje się tej cnoty czystości, która szanuje misterium seksualności i podporządkowuje je płodności i oddaniu. Josemarii, jakim jest radość, pozwoli przybliżyć proste, a jednocześnie bogate nauczanie hiszpańskiego kapłana. Dlatego też św. W krótkich myślach z Bruzdy można przeczytać: Oto rada, którą wam natrętnie powtarzam: Bądźcie radośni, zawsze radośni. Josemaria zaznacza, że osoby, które szukają tylko własnego zadowolenia, są tak naprawdę niezadowolone i nieszczęśliwe. Czy w ten sposób zamierzasz zachęcić innych, aby poszli za Chrystusem?. Gdy chrześcijanin oprze się we wszelkich zajęciach na Bogu, wtedy ludzie widząc ten przykład w jego słowach i czynach, zaczną szukać Chrystusa. Zostaną tu ukazane kolejne aprobaty wydane dla Opus Dei, począwszy od ustnego zatwierdzenia przez biskupa Madrytu do zatwierdzenia Dzieła jako związku pobożnego.

Dlatego zawsze kroczymy szczęśliwi z Krzyżem. Ważne jest, by pracy towarzyszył uśmiech, miłe słowo, które często będzie przywracać innym nadzieję i radość. A w jednej z myśli zapewnia, że jesteś człowiekiem Bożym, jeżeli znosisz niesprawiedliwość z radością i w milczeniu. Oto bowiem - jak mówi Księga Rodzaju - dwoje stają się jednym ciałem . Założyciel Opus Dei wskazuje, by wykonywać ją zawsze w duchu pełnym radości. Koncepcja uświęcenia pracy stanowiła rdzeń posłannictwa Escrivy i może uchodzić za pierwszą zasadę Opus Dei. Jego stosunek do Boga winien cechować się czcią, szacunkiem, ufnością, szczerością, ale także radosną wdzięcznością i miłością. Nigdy też nie będzie potrzebowało dostosowywać się do świata, gdyż wszyscy jego członkowie są ze świata.

Prawda ta jest dla niego źródłem radości, gdyż wie on, że spoczywa w rękach tak wielkiego Ojca, który obdarza go swoją ojcowską miłością i opieką. Josemaria zaznacza, by nie wykonywać swej pracy z narzekaniem, nie mówić o niej z miną nieszczęsnej ofiary. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny raj. Jak zaświadcza o tym bp Echevarria, duch Opus Dei, dzięki swojemu rzymskiemu zakorzenieniu i uniwersalności, przystosowuje się do uwarunkowań najbardziej różnych narodów i środowisk, ponieważ - bez pomniejszania cech indywidualnych każdego kraju i osoby - jest ukierunkowany jedynie na uświęcenie życia, obyczajów i pracy niezależnie od tego, kto i w jakim zakątku ziemi mieszka. Poza literaturą źródłową w prezentowanej pracy wykorzystano również inne publikacje, przede wszystkim z dziedziny prawa kanonicznego, dotyczące problematyki miejsca prałatur personalnych w hierarchicznym ustroju Kościoła. Opracowania na temat duchowości Opus Dei i jego Założyciela opublikowane w Polsce omawiają jedynie główne aspekty. Prałat Escriva ukazuje pracę jako dar, jest ona uczestnictwem chrześcijanina w stwórczym dziele Boga. Jeżeli chodzi o pierwszy z wymienionych aspektów, w kanonistyce w XX wieku dokonało się znaczące dowartościowanie świeckich i zwiększenie ich udziału w życiu Kościoła.

Josemaria pisze: I zachęcam małżeństwa, aby nie zamykały źródeł życia, aby posiadały zmysł nadprzyrodzony i odwagę posiadania licznego potomstwa, jeśli Bóg im je zsyła. Miłować - to znaczy codziennie od nowa rozpoczynać swoją służbę czynami serca. Myśl o innych jako o dzieciach Bożych, którymi są, z całą godnościątego cudownego tytułu Rozdział II RADOŚĆ W ŻYCIU CODZIENNYM Założyciel Opus Dei niestrudzenie głosił jedność życia, a mianowicie, że nadprzyrodzone życie w Chrystusie i z Chrystusem nie stanowi odrębnej rzeczywistości od codziennego życia chrześcijanina, na które składają się jego życie rodzinne, zawodowe i społeczne. Dla księdza Escrivy było jasne, iż Dzieło nie mogło być ani trzecim zakonem, ani bractwem. Josemaria składa takie wyznanie: Opowiadam się za Bogiem w wolności, bez żadnego przymusu, gdyż taki jest mój wybór. Jednak aby uświęcać pracę, konieczne są do spełnienia pewne warunki. Radość przenika wtedy życie modlitwą do tego stopnia, że możemy tylko śpiewać . Tego dnia ksiądz Escriv; rozpoznał, że Bóg wzywał go do szczególnej misji, tak, by poświęcając wszystkie swoje siły, założył Dzieło, mające na celu rozpowszechnienie wśród chrześcijan żyjących w świecie głębokiej świadomości Bożego powołania do świętości.

Dopóki bowiem pielgrzymujemy, właśnie na cierpieniu polega nasze szczęście. I to do szczęścia już tutaj na ziemi, a nie tylko dopiero w wieczności. Lektura pism św. antypatyczna mina. Co więcej, św. Mamy służyć wszystkim duszom. Winno to być oddanie pełne radosnego poświęcenia, które rozwija indywidualnie każdy członek w sobie właściwym miejscu pracy, ze swoją rodziną, pośród swoich przyjaciół. W kwietniu roku przeniósł się do Madrytu na studia doktoranckie na Wydziale Prawa Cywilnego.

To z kolei złoży się na treść trzeciego rozdziału. Jego duszpasterska posługa nie była pozbawiona przeciwności i wielu cierpień. Na język polski zostały przetłumaczone wszystkie duchowe dzieła Świętego. Dlatego powinieneś czuwać, by nie zbaczało z Bożych dróg, ale powinieneś też zachęcać je, aby biegł tak radosny i pełen werwy, na jaki stać osiołka. Zatem zachęca każdego osobiście: Módl się dużo, wręcz cały czas, ale bez niepokoju czy ostentacji, zamieniając na modlitwę twoją pracę, jakakolwiek by ona była, nadając jej nadprzyrodzony cel. Kiedy relacje małżonków cechuje prawdziwa miłość i oddanie, pozostają oni otwarci na dzieci. Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach. Chrześcijanin powinien umieć dawać przykładem i słowem świadectwo wiary, którą wyznaje.