BawimysieSlowem.net

Chrystus zaciska pszenicę w swoich zranionych dłoniach, nasyca ją swoją krwią, oczyszcza ją, obmywa i rzuca w bruzdę, którą jest świat. Św. Założyciel Opus Dei wskazuje, by wykonywać ją zawsze w duchu pełnym radości. Cenne pozostaje w tej kwestii świadectwo papieża Jana Pawła II, który wyznał, iż św. Dziecko Boże już tu na ziemi doznaje tej radości, a kiedyś w sposób pełny będzie się nią radował w niebie. Dlatego też jego postawa wobec ludzi winna cechować się otwartością, życzliwością czy też serdecznością. Św. Dlatego też dziecięctwo Boże jako fundament radości będzie treścią pierwszego paragrafu.

Josemarii Escrivy z dziedziny duchowości katolickiej, opublikowane w języku polskim. Św. Życie chrześcijanina będzie więc przeplatać radość i cierpienie. Dlaczego ta prawda o Bożym ojcostwie jest źródłem takiej radości w życiu chrześcijanina? Jakie konsekwencje z niej wynikają? Prawda ta, iż z miłosierdzia Bożego jesteśmy dziećmi Bożymi , ukazuje każdemu chrześcijaninowi, że został powołany do istnienia z wolnego porywu miłości Boga Ojca, który pierwszy wychodzi mu na spotkanie. Kiedy relacje małżonków cechuje prawdziwa miłość i oddanie, pozostają oni otwarci na dzieci. Jako ten, który doświadczył krzyża, przypomina swoim duchowym dzieciom o chrześcijańskim sensie cierpienia. Uwypuklenie tego jednego aspektu w nauczaniu św. Josemarii pozwala wskazać na źródła radości.

Dziecko Boże wyszło z rąk Boga, jest przedmiotem Jego szczególnej miłości . Josemarii Escrivy z dziedziny duchowości katolickiej, opublikowane w języku polskim. Wypełniaj swoje obowiązki najlepiej, jak potrafisz, z miłości do Boga i braci. Swoim świadectwem może on również wzbudzać u innych pragnienie Boga. Te wszystkie wymiary życia chrześcijańscy małżonkowie powinni wynosić do poziomu nadprzyrodzonego. Dlatego zawsze kroczymy szczęśliwi z Krzyżem. W jednym z wywiadów podkreśla więc, że każda uczciwa ludzka praca - intelektualna bądź fizyczna - winna być wykonywana przez chrześcijanina z możliwie największą doskonałością: z doskonałością ludzką oraz z doskonałością chrześcijańską . Uświęcanie Nasze powołanie dzieci Bożych pośród świata wymaga, abyśmy nie szukali tylko własnej świętości, lecz szli ziemskimi szlakami, przemieniając je w ścieżki, które - pośród przeszkód - będą prowadzić dusze do Pana - stwierdza ksišdz Escriva.

Jak podkreśla Prałat Escriva, nie jest to droga smutna, ponieważ sam Chrystus nam pomaga, a przy Nim nie ma miejsca na smutek. Pierwotnie Założyciel ograniczył apostolat Dzieła do mężczyzn, sądząc, że tylko do nich odnosiło się wezwanie otrzymane października roku. Otrzymanego daru powołania nie można zatrzymać jedynie dla siebie. Jednocześnie to obdarowanie jest też zadaniem, wymaga niekiedy wyrzeczenia, poświęcenia, wyzbycia się egoistycznego myślenia o sobie, gdyż chrześcijańska nauka o ludzkiej płciowości poucza nas, że zasadą naszego życia nie powinno być egoistyczne dążenie do przyjemności, bo tylko wyrzeczenie i poświęcenie prowadzą do prawdziwej miłości. W owym oddaniu i poświęceniu odnajdzie bowiem on prawdziwą radość. Wszystkim nadaje wartość dopiero Miłość, z którą się je wykonuje. Samo słowo Ewangelia oznacza dobrą nowinę, radosną wieść. Trzeci czynnik to uświęcanie poprzez pracę innych ludzi.

Tego samego zdania był biskup Eijo y Garay, polecając w marcu roku księdzu Escrivie przygotowanie dokumentacji niezbędnej do zatwierdzenia na szczeblu diecezjalnym. Bp Echevarria tak referuje postawę Świętego w tej kwestii: Podczas prac związanych z budową Centralnej Siedziby Opus Dei czuwał nad ich realizacją w zaplanowanych terminach, ale nigdy nie zjawiał się na budowie w czasie przerwy, jaka przysługiwała robotnikom na posiłek. Wobec przeróżnych doświadczeń cierpienia, trudności ważne jest, by chrześcijanin nie zniechęcał się. Sam Bóg chce, by nazywać Go Ojcem, żebyśmy zasmakowali w tym słowie i żeby nasze dusze napełniły się radością . Poczucie czy też świadomość bycia dzieckiem Boga jest prawdą, która wyzwala, to prawda o sobie samym: kto nie widzi w sobie dziecka Bożego, ten nie poznał najgłębszej prawdy o sobie . Pierwsza z nich jest szeroka i wygodna. Miłość małżonków jest płodna, jest bowiem zdolna wydać na świat nowe życie, uczestnicząc w ten sposób w stwórczej mocy samego Boga. Chrześcijanin kroczący drogą dziecięctwa Bożego doświadcza prawdziwej, nadprzyrodzonej radości.

Święty zaznacza: Bez walki nie osiąga się zwycięstwa; bez zwycięstwa nie osiąga się pokoju. W owym oddaniu i poświęceniu odnajdzie bowiem on prawdziwą radość. Jest ona niezbędnym środkiem, który Bóg powierza nam na ziemi. * * * Konkludując, każdy chrześcijanin, obdarowany Boskim powołaniem, ma dążyć do świętości, czyniąc ze swego życia codzienne apostolstwo . Prawda ta uczy go obcować z Ojcem, poznawać Go i miłować . - Właśnie taką drogą szedł Chrystus, a uczeń nie jest wyżej od Nauczyciela. Fundamentem apostolstwa Dzieła jest właśnie przykład życia każdego z członków w swoim środowisku. W ten sposób najlepiej przyczynicie się do uczynienia z nich prawdziwych chrześcijan .

By być przygotowanym na takie sytuacje, już teraz należy ćwiczyć się w drobnych wyrzeczeniach. Fundamentalną w tym zakresie pracą źródłową była publikacja Amadeo de Fuenmayora, Valent;na Gómeza-Iglesiasa i Jos; Luisa Illanesa L;itinerario giuridico dell;Opus Dei. A ponadto na owym duchowym szlaku nie brakuje radości. Pierwsza z nich jest szeroka i wygodna. Josemaria pisze o pracy w potrójnym wymiarze: o uświęcaniu pracy, uświęcaniu się w pracy i uświęcaniu poprzez pracę. Często przedstawia się tę pracę jako coś upokarzającego, natomiast należy ją traktować z godnością jako prawdziwy zawód. Drugi człon wyrażenia Założyciela Opus Dei dotyczy osobistego uświęcania się w pracy. Na końcu drogi, jak opisuje ksišdz Escriva, zbyt późno zdają sobie sprawę, że dla błahostek zmarnowali swe szczęście ziemskie i wieczne.

.Praca i wypoczynek Większość czasu zwykłego chrześcijanina wypełnia jego praca zawodowa, zadania i obowiązki, które często przytłaczają, przerastają siły, są źródłem zniechęcenia i smutku. Dopiero forma prałatury personalnej, ostatecznie ustalona w deklaracji Kongregacji Biskupów Praelaturae personales, Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ut sit oraz Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku, umożliwiła pełną realizację charyzmatu i celów Opus Dei, a zarazem spełnienie postulatu ojców soborowych, domagających się, by przez tę nową formę katolickiego apostolatu Kościół pełniej odpowiadał na wyzwania współczesnego świata. Każdy taki związek miał prawo przyłączania do siebie innych związków, bractw oraz stowarzyszeń. Błogosławiony Josemaria zachował go aż do śmierci, jak nas prosił, byśmy się modlili: Proście Pana, ażebym nigdy nie stracił uśmiechu . - Zatem powtarzaj: meus cibus est, ut faciam voluntatem eius - moim pokarmem jest wypełniać wolę Jego. Co więcej, aby człowiek mógł wzrastać, doświadczenie radości wydaje się być czymś koniecznym. Święty wielokrotnie podkreśla: Drogi Boże nie są usłane wyłącznie różami. Bóg jawi się więc przede wszystkim jako Ojciec: Bóg jest Ojcem pełnym czułości i nieskończonej miłości .