BawimysieSlowem.net

Dlatego też apostolstwo nie jest jakimś dodatkiem do chrześcijańskiego życia, lecz pozostaje jego naturalną częścią. Ta misja uświęcania ludzi, do której Chrystus wzywa swoich uczniów, zawsze powinna być radosną służbą, świętym życiem, które bez rozgłosu spala się z radością w służbie braciom w wierze i wszystkim duszom. Z czasem dla samego Założyciela stawało się oczywiste, iż wraz z rozkwitem Dzieła konieczne okazywało się nadanie mu struktury prawnej, co powstrzymałoby również nasilającą się kampanię jego przeciwników. Święty kieruje się wyłącznie troską o dusze, interesuje go przede wszystkim ich zbawienie: Wznoszenie wspaniałych budynków?... ksišdz Escriva wyraźnie stwierdza: Nie ma w małżeństwie czystej, szczerej i radosnej miłości ludzkiej, jeśli nie praktykuje się tej cnoty czystości, która szanuje misterium seksualności i podporządkowuje je płodności i oddaniu. Wyodrębnione w ten sposób aspekty pozwolą wskazać, z jakiego źródła może czerpać współczesny chrześcijanin, by doświadczyć prawdziwej radości, która nasyci jego serce.

Stwierdza on, iż życie chrześcijańskie ma w stosunku do ludzkości charakter służby . Josemaria wskazuje dalej, że autentyczna służba bliźniemu może przyjść jedynie poprzez Serce naszego Zbawiciela . Radość jest dziś potrzebna jako znak wiarygodności chrześcijaństwa. Rozrzuca ziarno po ziarnie, żeby każdy chrześcijanin w swoim własnym środowisku dawał świadectwo płodności Śmierci i Zmartwychwstania Pana. Uznanie swej małości i słabości przed Bogiem jest źródłem radości, oznacza bowiem uznanie się za syna, za dziecko . Dla tak pomyślanej instytucji nie nadawała się ani forma zgromadzenia zakonnego, ani podobnego stowarzyszenia.

Konsekwencją wypełniania tego powołania jest dążenie do osobistego uświęcenia człowieka oraz apostolski wymiar Dzieła. Chrześcijanin powinien umieć dawać przykładem i słowem świadectwo wiary, którą wyznaje. W roku odbyła się jego beatyfikacja, a października roku miała miejsce kanonizacja na Placu św. Chrześcijanin nie może jedynie skupiać się na własnym uświęceniu - silnie zakorzeniona winna być w nim również troska o zbawienie innych. Nie jest ona jakimś dodatkiem do życia, ale stanowi jego istotny element. Autentyczność naszej wiary winniśmy mierzyć, badając nasze postępowanie.

Fundamentalną w tym zakresie pracą źródłową była publikacja Amadeo de Fuenmayora, Valent;na Gómeza-Iglesiasa i Jos; Luisa Illanesa L;itinerario giuridico dell;Opus Dei. W oczach Bożych żadne zajęcie samo z siebie nie jest ani wielkie, ani małe. Ta służba innym wyraża się zwykle w rzeczach zwyczajnych, ludzkich, w pomaganiu w różnych potrzebach: może to być zrozumienie innych, przebaczenie, praca, którą będzie się wykonywać dla dobra innych, w której główną cechą będzie duch służby, by uprzyjemniać innym życie, życie z myślą o innych, używanie rzeczy tak, by można było coś ofiarować innym, to pomoc w odkrywaniu tego, o co prosi Bóg. To my przede wszystkim musimy jawnie głosić chrześcijańską nadzieję braciom i siostrom oraz żyć pełnią Ewangelii. Josemarii, który nawołuje: A więc z wielką radością - naprzód. Niewątpliwie stymulatorem tych przemian był Drugi Sobór Watykański, który na nowo odkrył i podkreślił wielkie znaczenie laikatu w życiu wspólnoty chrześcijańskiej.

W części poświęconej członkom Stowarzyszenia wyróżniono trzy ich grupy: przypisanych , supernumerariuszy i numerariuszy , w zależności od zobowiązań do praktyk religijnych . Ma ona wypełnić nasze dni i sprawić, że staniemy się uczestnikami stwórczej mocy Boga, tak abyśmy mogli zapewnić sobie byt i równocześnie zbierać plon na życie wieczne . Św. Chrześcijanin zna wszystko i stawia czoło wszystkiemu, pełen ludzkiej rzetelności i mocy otrzymanej od Boga. Rodzice nie powinni także kłócić się przy swoich dzieciach. W dniu października roku otrzymał Boże natchnienie do założenia Opus Dei - Dzieła, któremu poświęcił całe swoje dalsze kapłańskie życie.

Wtedy też - jak pisze ksišdz Escriva - jest czas, by odkryć przed nimi Boski sekret chrześcijańskiego życia, by spróbować przekazać im, poprzez nasze ubogie słowa, to szaleństwo miłości Boga, którą łaska rozlała w naszych sercach. We Mszy świętej przeżywa on szczególną radość z powodu sakramentalnej obecności Zbawiciela. W innym miejscu zwraca uwagę: Jeśli jesteśmy zarozumiali, jeśli troszczymy się o swoją osobistą wygodę, jeśli czynimy z siebie samych ośrodek życia innych, a nawet świata, nie mamy prawa nazywać się chrześcijanami ani uważać się za uczniów Chrystusa. Chrześcijanina powinna cechować ambicja zbawienia wszystkich ludzi, troska o to, by do wszystkich dotarło zbawcze orędzie Chrystusa. Zachęca on zatem z optymizmem, że winniśmy kroczyć naprzód bez lęku przed życiem i bez obawy przed śmiercią, bez uciekania za wszelką cenę przed cierpieniem, które dla chrześcijanina jest środkiem oczyszczenia i okazją do prawdziwego miłowania swoich braci w tysiącach okoliczności codziennego życia. Choć zaproszenie św.

Można również odnaleźć inne świadectwo: Jego towarzystwo było tak bardzo radosne . Josemarii źródłem prawdziwej radości. I pozostawmy wszystko w rękach naszego Ojca Boga . Radość i pokój, które przynosi mu Chrystus, ma on rozsiewać pełnymi rękami. Tylko ten, kto zapomina o sobie i oddaje się Bogu i innym może zaznać szczęścia na ziemi. Nie należy w tym apostolstwie traktować ludzi zbiorowo, ale do każdego należy podchodzić indywidualnie, każdy bowiem potrzebuje osobistego wsparcia.