BawimysieSlowem.net

Święty wskazuje, że grzech, odejście od Boga i ryzyko utraty wieczności jest wielką nędzą, dlatego też celem chrześcijanina ma być doprowadzanie ludzi do wiecznej chwały Bożej miłości. Gdy zaczerpnął on z Bożego źródła radości, może ją teraz nieść w swoje codzienne życie. Nie będzie musiało iść za postępem ludzkim, bo wszyscy członkowie Dzieła, razem z innymi ludźmi, którzy żyją w świecie, czynią ten postęp swoją codzienną pracą. Dlaczego ta prawda o Bożym ojcostwie jest źródłem takiej radości w życiu chrześcijanina? Jakie konsekwencje z niej wynikają? Prawda ta, iż z miłosierdzia Bożego jesteśmy dziećmi Bożymi , ukazuje każdemu chrześcijaninowi, że został powołany do istnienia z wolnego porywu miłości Boga Ojca, który pierwszy wychodzi mu na spotkanie. Zbyt mało jest opracowań pogłębiających to zagadnienie od strony psychologicznej, filozoficznej i teologicznej. Dziecięctwo Boże Poczucie bycia dzieckiem Bożym stanowi charakterystyczną cechę doświadczenia duchowego i nauczania św.

Jedynie wtedy, gdy postaramy się zgłębić tajniki miłości Boga, tej miłości aż do śmierci, będziemy w stanie oddać się całkowicie innym, nie dając się pokonać trudnościom czy obojętności. Może się bowiem okazać, że ktoś wykonuje swą pracę niedbale, niestarannie, uciekając od odpowiedzialności i usprawiedliwiając swoje wygodnictwo fałszywymi wymówkami. Wymownym pozostaje także stwierdzenie: Jeśli czujemy się wybranymi dziećmi naszego Ojca Niebieskiego, bo nimi jesteśmy, jakże możemy nie być zawsze radośni? - przemyśl to sobie . Josemaria zaznacza, by nie wykonywać swej pracy z narzekaniem, nie mówić o niej z miną nieszczęsnej ofiary. Jaką ma więc wybrać drogę, by pozostając w świecie i wypełniając zwykłe obowiązki, mógł przeżywać radość życia w pełni chrześcijańskiego? Swoje przesłanie o powszechnym powołaniu do świętości i uświęcaniu się w rzeczywistości codziennego życia pozostawił współczesnemu człowiekowi św. Świadczyć może o tym chociażby tytuł na okładce książki Johna Allena pt.

Dlatego też jego postawa wobec ludzi winna cechować się otwartością, życzliwością czy też serdecznością. Nie myśl, że będziesz wówczas nieszczęśliwy. Josemaria nawołuje więc: Każdy chrześcijanin winien być apostołem, bo Bóg, który nie potrzebuje nikogo, jednak nas potrzebuje. W krótkich myślach z Bruzdy można przeczytać: Oto rada, którą wam natrętnie powtarzam: Bądźcie radośni, zawsze radośni. Josemarii pozwala wskazać na źródła radości. W oczach Bożych żadne zajęcie samo z siebie nie jest ani wielkie, ani małe.

Pracował również Chrystus, praca jawi się więc jako rzeczywistość odkupiona i odkupiająca: nie jest tylko przestrzenią, w której człowiek żyje, lecz jest środkiem i drogą do świętości; rzeczywistością, którą można uświęcić i która uświęca. Świadomość chrześcijanina, iż jest on dzieckiem Boga, a Ten jest jego Ojcem, jest dla św. Uśmiechał się i stale okazywał dobry humor, wszystkim przekazując spokój i radość. Podobną formę krótkich, ponumerowanych myśli mają kolejne pisma ksišdz Escrivy: Bruzda oraz Kuźnia , wydane razem z dziełem Droga w formie trylogii. Św. Jest darem, który ofiaruje każdemu chrześcijaninowi sam Bóg pozwalając nazywać się i prawdziwie być Jego dziećmi .

Z drugiej strony nowe zadania stanęły przed rozwijającym się Dziełem po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii i wraz ze wzrostem liczby powołań do Dzieła. Od samego początku orędzie o Zbawicielu niesie ze sobą radość. Św. W roku otrzymał święcenia kapłańskie. Warto było przytoczyć dłuższą wypowiedź ksišdz Escrivy, gdyż ukazuje ona, że dążenie do świętości jest możliwe we wszystkich wymiarach chrześcijańskiego życia: to czas specjalnie poświęcany na modlitwę, codzienne obowiązki i praca zawodowa, to również troska o innych ludzi. Josemaria pisze o wychodzeniu dzieciom naprzeciw i o modlitwie za nich, a wtedy dzieci same będą przychodzić do swoich rodziców ze swymi troskami.

Św. Żaden dzień nie może upłynąć bez przyprawienia go pięknem i solą umartwienia. Rozdział I ŹRÓDŁA I PODSTAWY RADOŚCI Lektura pism św. Jednym z fundamentów nauczania ksišdz Escrivy i duchowości Opus Dei jest dziecięctwo Boże, czy też inne określenie używane przez Świętego, synostwo Boże. W takim środowisku łatwiej jest zdobyć zaufanie, zatem ów przykład może bardziej skutecznie i w sposób naturalny przyciągać innych. Założyciel Opus Dei pisze o tym, iż największym dowodem naszej wdzięczności wobec Boga jest namiętne umiłowanie naszego statusu dziecięctwa Bożego .